witam, mam problem w związku i zastanawiam sie czy dalsza terapia dla par ma sens. Początek zwiazku
witam, mam problem w związku i zastanawiam sie czy dalsza terapia dla par ma sens. Początek zwiazku był piekny (ok 4-5msc), ale zaraz potem zachorowałam na depresje i wychodzenie z niej zajęło mi dwa lata, co mocno osłabiło tą relację. Teraz jest duzo lepiej u mnie, ale partner jest jak mówi "zmęczony" tym zwiazkiem, tym ze 80% czasu tego zwiazku było źle przez moja depresje (kłótnie, łzy, smutek) i przez to nie potrafi sie już cieszyć tym, że teraz jest lepiej.. pomimo iż jesteśmy razem i jakoś ta codzienność mija, to on twierdzi, że sam nie wie czy chce i ma siłe jeszcze byc w tej relacji, bo z jednej strony kocha (co rowniez podwazał) a z drugiej strony czuje sie sam przybity i wypluty z energii.. udało nam sie zapisac na terapie par, by sobie dać "ostatnią szansę" na naprawę tej relacji, mamy za sobą pare spotkań, ale on nadal czuje sie tak samo, ja przez to też zaczynam coraz gorzej sie czuc... nie wiem co robic, czy jest w ogole sens dalej uczeszczac razem na terapie i ratowac ten zwiazek, jak tylko ja mam wrazenie, ze jestem teraz motorem napedowym tej relacji?
9 odpowiedzi
Dzień dobry, Bardzo trudno jest nieraz zrozumieć czym jest depresja - wielu partnerów nie umie sobie tego wyobrazić, i tym samym dlaczego tak wygląda związek. Myślę, że warto pogłębiać wiedzę z tego zakresu, choć wyobrażam sobie, że trudny był to czas dla obojga Państwa - czas kiedy zazwyczaj relacja rozkwita, u Państwa zdominował proces chorobowy. Takie treści warto wnieść na terapii - czy dalsza terapia ma sens, czy partner chce nadal być i budować związek, czy jest Pani jedynym motorem napędowym relacji. To tam możecie Państwo wspólnie, z pomocą terapeuty przyjrzeć się tym zagadnieniom i znaleźć rozwiązanie lub odpowiedź. Życzę powodzenia Pozdrawiam, Anna Ostrowska
Dzień dobry, To, co Pani przeżywa, jest bardzo trudne. Przeszła Pani przez depresję, co samo w sobie wymagało ogromnej siły, a teraz mierzy się Pani z lękiem o relację. Nic dziwnego, że czuje się Pani zmęczona i zagubiona. W związku samopoczucie jednej osoby silnie wpływa na drugą. Długotrwała depresja mogła obciążyć partnera, tak jak jego obecne wahania wpływają teraz na Pani nastrój. To system naczyń połączonych, a emocje nieustannie krążą między Wami. Terapia par często potrzebuje czasu. Zmiana nie dzieje się po kilku spotkaniach, zwłaszcza gdy za Wami dwa trudne lata. Być może warto wprost wnieść na sesję pytanie, które Pani teraz zadaje: czy oboje chcemy ratować ten związek i jaki jest cel naszej terapii? Czy pracujecie Państwo nad odbudową relacji, czy może nad podjęciem świadomej decyzji, co dalej? Dopiero gdy obie strony określą, czego chcą i na co mają gotowość, można realnie ocenić sens dalszej pracy. Pozdrawiam serdecznie,
Ważne jest abyś wiedziała, że depresja nie była Twoim wyborem. To była choroba. To, że z nią walczyłaś przez dwa lata i dziś mówisz, że jest u Ciebie dużo lepiej, świadczy o ogromnej sile i pracy, którą wykonałaś. Jednocześnie to prawda, że długotrwała depresja potrafi bardzo obciążyć związek — obie strony. Kiedy partner mówi, że jest „wypluty z energii”, to często nie jest komunikat o braku miłości, tylko o przeciążeniu. O długotrwałym stresie. To, że on zgodził się na terapię i mówi o „ostatniej szansie”, oznacza, że jakaś część w nim jeszcze chce sprawdzić, czy to się da odbudować. Ale terapia par nie działa jak szybka naprawa — kilka spotkań to często dopiero moment, w którym zaczynają wychodzić na powierzchnię trudne, niewypowiedziane emocje. Czasem zanim zrobi się lepiej, przez chwilę bywa nawet trudniej, bo wszystko staje się bardziej nazwane. Relacja nie może być napędzana tylko przez jedną osobę długoterminowo. Jeśli rzeczywiście czujesz, że cała energia jest po Twojej stronie, dobrze byłoby w bezpiecznej przestrzeni terapii powiedzieć o tym wprost: „Zaczynam czuć się z tym sama..... Czasem terapia par nie prowadzi do „uratowania związku”, ale do podjęcia świadomej, spokojniejszej decyzji — w jedną albo w drugą stronę. I to też bywa jej wartością. Na ten moment nie warto podejmować gwałtownej decyzji pod wpływem lęku. Skoro już jesteście w procesie, możecie umówić się sami ze sobą na określony czas — np. jeszcze kilka spotkań — i zobaczyć, czy pojawia się choćby mała zmiana. Trzymam kciuki i pozdrawiam ciepło.
Dzień dobry, wyobrażam sobie, że jest Pani teraz w bardzo trudnym momencie. Być może w tej sytuacji warto w pierwszej kolejności zadbać o swój dobrostan psychiczny. Spotkanie ze specjalistą mogłoby pomóc Pani spojrzeć na Waszą relację z szerszej perspektywy, a przede wszystkim lepiej przyjrzeć się własnym uczuciom i potrzebom. Pozdrawiam Paulina Mejsner
Nie ma jedynej i poprawnej odpowiedzi na Pani pytanie odnośnie dalszego uczęszczania na terapię. Terapia par jest zorientowana na to, aby spróbować naprawić Państwa relację, natomiast aby terapia była skuteczna obie osoby muszą mieć motywacje do pracy nad relacją podczas tych spotkań. Brak tych chęci znacząco obniża skuteczność i podważa sens działań terapetycznych. Możemy założyć, że Partner w związku z minionym czasem może mieć mętlik w głowie i sam nie wie czego potrzebuje - zależy jak długo jest Pani w stanie czekać na "decyzję" partnera, która także może przynieść potencjalnie smutek (jeżeli stwierdzi, że nie chce już pracować nad tą relacją). Obie osoby uczęszczające na terapię partnerską wspólnie tworzą całość, każde z Państwa ma możliwość rezygnacji ze spotkań z różnych swoich wewnętrznych powodów.
To, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo trudna i wyczerpująca sytuacja dla Was obojga. Depresja często wpływa nie tylko na osobę chorującą, ale również na partnera i całą relację. Fakt, że obecnie czuje się Pani lepiej, jest bardzo ważny, jednak odbudowanie związku po długotrwałym kryzysie zwykle wymaga czasu. Osoba, która przez wiele miesięcy funkcjonowała w dużym napięciu i poczuciu bezradności, może potrzebować więcej czasu, aby odzyskać poczucie bezpieczeństwa i zaangażowanie. Sama obecność w terapii par nie daje natychmiastowych efektów. Kilka spotkań to często dopiero początek procesu, podczas którego obie strony mają szansę lepiej zrozumieć swoje doświadczenia, emocje i potrzeby. Jeżeli partner mimo wątpliwości nadal uczestniczy w terapii, można to potraktować jako sygnał, że przynajmniej część niego wciąż chce sprawdzić, czy odbudowanie relacji jest możliwe. Jednocześnie warto przyjrzeć się temu, co dzieje się z Panią. Pisze Pani, że ma poczucie, iż tylko Pani napędza ten związek i że zaczyna się Pani coraz gorzej czuć. To ważny sygnał. Warto poruszyć te obawy zarówno podczas terapii par, jak i, jeśli ma Pani taką możliwość, na własnych spotkaniach z psychologiem. Czasami indywidualne wsparcie pomaga lepiej poradzić sobie z lękiem przed utratą relacji i oddzielić poczucie odpowiedzialności za związek od odpowiedzialności za decyzje partnera. Ostatecznie powodzenie terapii zależy od zaangażowania obu stron. Nie jest możliwe, aby jedna osoba uratowała związek za dwoje. Terapia może pomóc odpowiedzieć nie tylko na pytanie, jak naprawić relację, ale również czy obie strony są gotowe i chcą ją dalej budować. Niezależnie od wyniku, może to być wartościowy proces, który pozwoli podjąć świadomą decyzję i lepiej zrozumieć potrzeby każdego z Was.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że terapia par nadal może mieć sens, ale niekoniecznie wyłącznie jako „ratowanie związku za wszelką cenę”. Czasem jej najważniejszym celem jest sprawdzenie, czy obie osoby rzeczywiście chcą jeszcze odbudowywać relację, czy jedna z nich jest już emocjonalnie poza związkiem. To, że Pani wyszła z depresji i teraz ma więcej siły, nie oznacza automatycznie, że partner od razu „wróci” do tego, co było na początku. On mógł przez dwa lata nagromadzić zmęczenie, żal, bezradność i poczucie samotności. Jednocześnie nie oznacza to, że Pani powinna teraz przez kolejne lata „odpracowywać” swoją chorobę i sama podtrzymywać cały związek. Najważniejsze pytanie nie brzmi więc: „czy on nadal czuje to samo?”, tylko: „czy mimo zmęczenia jest gotowy aktywnie uczestniczyć w próbie odbudowy relacji?”. Jeżeli mówi: „nie wiem, czy chcę”, ale przychodzi na terapię, rozmawia, podejmuje konkretne próby, jest gotowy przyglądać się również własnym emocjom i zachowaniom — wtedy dałabym terapii jeszcze trochę czasu. Kilka spotkań to często zbyt mało, żeby po dwóch latach trudnego funkcjonowania pojawiła się wyraźna zmiana emocjonalna. Jeżeli natomiast terapia wygląda tak, że Pani organizuje wszystko, inicjuje rozmowy, szuka rozwiązań, próbuje odbudowywać bliskość, a partner jedynie powtarza „nie wiem” i czeka, aż Pani naprawi jego uczucia, wtedy problemem zaczyna być nierównowaga. Jedna osoba nie jest w stanie sama „wyprodukować” związku dla dwojga. Powiedziałabym o tym bardzo otwarcie również podczas terapii: „Mam poczucie, że teraz to ja próbuję ratować naszą relację i zaczyna mnie to wyczerpywać. Chciałabym wiedzieć nie tylko, czy mnie kochasz, ale czy jesteś gotowy coś konkretnie zrobić, żeby sprawdzić, czy możemy być razem dobrze.” Możecie też wspólnie z terapeutą ustalić określony okres pracy, np. kilka kolejnych tygodni czy miesięcy, oraz konkretne rzeczy, nad którymi oboje pracujecie. Nie po to, żeby postawić ultimatum, ale żeby nie pozostawać bez końca w stanie: „może chce, może nie chce”. Ważne jest również, żeby terapia nie koncentrowała się wyłącznie na Pani depresji jako źródle wszystkiego. Depresja niewątpliwie mogła bardzo obciążyć relację, ale obecny związek tworzą już dwie osoby i obie mają swój udział w tym, co dzieje się teraz. Dla partnera być może pomocna byłaby również indywidualna konsultacja. Skoro mówi, że sam jest „przybity”, pozbawiony energii i emocjonalnie wyczerpany, warto sprawdzić, czy nie mamy już do czynienia także z jego własnym przeciążeniem albo obniżonym nastrojem, a nie wyłącznie „zmęczeniem związkiem”. I najważniejsze dla Pani: proszę bardzo uważać, żeby nie wrócić do gorszego stanu psychicznego poprzez ciągłe analizowanie każdego jego słowa i próby przekonania go, żeby został. Może Pani zapraszać do odbudowy związku, ale nie może Pani sama dźwigać całej odpowiedzialności za jego uratowanie. W zespole EMITBERG przy takim kryzysie pracowałybyśmy właśnie nad dwoma pytaniami: „czy tę relację można jeszcze odbudować?” oraz „czy obie strony naprawdę chcą ją odbudowywać?”. Czasem odpowiedź na drugie pytanie jest ważniejsza niż szukanie kolejnych technik naprawczych.
Dzień dobry. Myślę, że terapia par nadal może mieć sens, nawet jeśli partner nie jest dziś pewien, czy chce pozostać w związku. Kilka spotkań to zwykle za mało, żeby odbudować bliskość i poczucie bezpieczeństwa, które przez dwa lata przechodziły tak trudną próbę. Jest jednak w Pani historii coś, o czym chciałbym porozmawiać szczególnie delikatnie. Depresja nie była Pani wyborem ani winą. To choroba, przez którą Pani również wiele przeszła. Jednocześnie rozumiem, że partner mógł przez ten czas doświadczyć emocjonalnego wyczerpania. Oboje możecie mieć za sobą bardzo trudne doświadczenia, choć każde z Was przeżywało je inaczej. Czasami, kiedy jedna osoba zaczyna wracać do zdrowia, druga dopiero uświadamia sobie, jak bardzo jest zmęczona. Poprawa Pani samopoczucia nie musi więc oznaczać, że partner natychmiast odzyska radość ze związku. I tutaj dochodzimy do najważniejszej kwestii. Nie da się odbudować relacji wysiłkiem tylko jednej osoby. Nie musi Pani teraz przekonywać partnera, że warto Was kochać, ani nieustannie udowadniać, że wszystko będzie już dobrze. Proponuję, żeby podczas najbliższego spotkania powiedziała Pani otwarcie o poczuciu, że została sama z odpowiedzialnością za ratowanie związku. Warto wspólnie ze specjalistą ustalić, czy partner jest jeszcze gotowy podjąć próbę odbudowania bliskości, nawet jeśli dzisiaj nie potrafi obiecać, że się uda. To ważna różnica. Można nie wiedzieć, czy chce się zostać w związku, a jednocześnie szczerze chcieć sprawdzić, czy da się odzyskać utraconą więź. Terapia par nie musi też za wszelką cenę zakończyć się pozostaniem razem. Czasami jej wartością jest lepsze zrozumienie tego, co wydarzyło się między dwojgiem ludzi, i podjęcie uczciwej decyzji o przyszłości. Martwi mnie natomiast, że Pani samopoczucie znów zaczyna się pogarszać. Po przebytej depresji proszę szczególnie zadbać o własne zdrowie i nie rezygnować z indywidualnego wsparcia. Jeżeli powracają objawy choroby, warto również skontaktować się z lekarzem prowadzącym. Życzę Państwu, żeby udało się jeszcze odnaleźć bliskość, której obojgu przez tak długi czas brakowało. Ale niezależnie od tego, jak potoczy się Wasza historia, proszę nie uzależniać poczucia własnej wartości ani swojego powrotu do zdrowia od decyzji partnera. Przeszła Pani bardzo długą drogę, żeby poczuć się lepiej. Warto zatroszczyć się również o siebie. Robert J Błaszczyk
Podobne pytania
- Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Jak się zachowuję osoba upośledzona w pracy jeśli chodzi zdolność manualne i ogólnie relację z praco
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.


