Witam, mam podobny problem, który w ciągu roku mocno się nasilił (odkąd zamieszkałam z chłopakiem,

Mam podobny problem, który w ciągu roku mocno się nasilił (odkąd zamieszkałam z chłopakiem,z którym jestem 11 lat czyli 1/3 mojego życia). Wcześniej też zdarzała mi się agresja wobec niego, ale nie tak silna jak teraz. Częściej wybierałam formę ucieczki. Wiem,ze spora część moich problemów może wynikać z dzieciństwa (DDA). Czuje też,że są chwilę kiedy łapie mnie depresja (i dlatego unikam spania w ciągu dnia). Kłótnie z chłopakiem wynikają najczęściej z faktu iż mnie zostawia samą w mieszkaniu i wychodzi na piwo czy papierosa... albo do kolegów. Dodam,że by zamieszkać razem opuściliśmy rodzinne strony i on szybko znalazł tam kumpli, a ja się tak łatwo nie zaprzyjaźniam i wybór koleżanek mam ograniczony. Denerwuje mnie,że kiedy spędzamy czas oddzielnie nie wiem co robi i gdzie przebywa... a w dobie telefonów komórkowych nie powinno być problemów z zadzwonieniem czy wysłaniem SMSa? On przez lata nie widzi w tym problemu a mnie męczy ją ta bezsilność i zaczyna przejawiać się agresją. A kiedy dojdzie już podczas kłótni do eskalacji emocji prowokuje go by też mnie uderzył, przez co mam później mniejsze poczucie winy... Wiem, ze wizyta u psychologa/ psychiatry jest niezbędna. Boję się odrzucenia, mam niską samoocenę i często czuje się przez niego odrzucona, bywam bardzo zazdrosna.... Jest jeszcze we mnie strach,że chłopak popadnie w alkoholizm jak nasi ojcowie, bo w nałóg papierosowy już popadł. Chce ratować ten związek i rozwiązywać kryzysy siłą spokoju a nie agresją, która tylko potęguje problemy....