Witam. Mam 33 lata i cały czas mieszkałam z rodzicami. Ponad 2 lata temu umarł mój tata, widać, że m

Dorosłość polega na odcięciu pępowiny od rodziców. W Pani przypadku wyprowadzenie się od mamy jest wyrazem dbałości o swoje zdrowie psychiczne. Nie jest Pani odpowiedzialna za samopoczucie mamy- ona prawdopodobnie boryka się z nieukończonym procesem żłoby. Nie ma prostej odpowiedzi jak wybrnąć z tej sytuacji- potrzeba czasu i pracy mentalnej, aby uwolnić się od poczucia odpowiedzialności za matkę.

Dzień dobry, w Pani sytuacji myślę, że warto porozmawiać z mamą o swoich odczuciach, emocjach i potrzebach. Możliwe, że Pani mama nie ma świadomości jak to na Panią wpływa. Jeśli Pani mama boryka się z nieukończonym procesem żałoby, to może Pani jej zaproponować wizytę u psychologa. Dodatkowo w sytuacji, gdy posiada Pani wyrzuty sumienia to może Pani również skorzystać ze wsparcia psychologa w celu poprawy własnego samopoczucia.
Pozdrawiam serdecznie,
mgr Karolina Adamek

Twoje poczucie winy związane z wyprowadzką od mamy jest całkowicie zrozumiałe, szczególnie biorąc pod uwagę trudne emocje, które obie przeżywacie po stracie taty. Jednak Twoja potrzeba budowania własnej przestrzeni i niezależności jest równie ważna. Zachęcam Cię do delikatnej rozmowy z mamą na temat Twoich uczuć, jednocześnie wspierając ją w jej emocjach. Jeśli potrzebujesz wsparcia w znalezieniu równowagi i przepracowaniu tych emocji, zapraszam do rozmowy. Wspólnie możemy przeanalizować Twoją sytuację i znaleźć najlepsze rozwiązanie (Rzeszów, Leżajsk, online).

Z poważaniem,
Bogusław Kwitkowski
atencja.online

Dzień dobry,

czytając Pani wiadomość, pomyślałam przede wszystkim o tym, jak trudnej zmiany doświadcza Pani i Pani mama. Nie chodzi tu tylko o wyprowadzkę. W tle jest śmierć taty, wiele lat wspólnego mieszkania, przyzwyczajenie do codziennej obecności oraz lęk przed samotnością. Nic dziwnego, że ta sytuacja budzi tyle emocji.

Chciałabym jednak powiedzieć coś bardzo ważnego: wyprowadzka 33-letniej córki do własnego mieszkania nie jest porzuceniem matki.

Mam wrażenie, że z jednej strony cieszy się Pani swoją samodzielnością, a z drugiej nosi w sobie przekonanie, że odpowiada za samopoczucie mamy. To właśnie ono wydaje się źródłem największego cierpienia. Pisze Pani: „mam poczucie winy, że powinnam poświęcić swoje życie, żeby mama czuła się komfortowo”. To zdanie bardzo wiele mówi.

Problem polega na tym, że żadne dziecko — nawet dorosłe — nie jest w stanie wypełnić pustki po utracie współmałżonka. To zadanie przekracza możliwości córki czy syna. Można być blisko, wspierać, odwiedzać, pomagać, ale nie można stać się zastępczym partnerem emocjonalnym dla rodzica.

Mam też poczucie, że przez lata mogła Pani wejść w rolę osoby odpowiedzialnej za dobrostan mamy. Po śmierci taty ta odpowiedzialność prawdopodobnie jeszcze się nasiliła. Tymczasem fakt, że mama jest smutna, tęskni albo nie lubi mieszkać sama, nie oznacza automatycznie, że zrobiła Pani coś złego.

Warto spojrzeć na tę sytuację również oczami mamy. Dla niej to także ogromna zmiana. Najpierw straciła męża, a teraz córka przestała być codziennie obok. Nawet jeśli rozumie, że to naturalny etap życia, może odczuwać smutek, tęsknotę czy lęk. Te emocje nie muszą oznaczać pretensji. Czasami rodzic po prostu przeżywa stratę pewnej dotychczasowej codzienności.

Zwróciłabym uwagę na różnicę między:

„moja mama jest smutna”,
a
„to moim obowiązkiem jest sprawić, żeby nie była smutna”.

Pierwsze może być prawdą. Drugie niekoniecznie.

Pisze Pani, że nadal ją odwiedza, pomaga jej, przychodzi na obiady. Wyprowadziła się Pani nie do innego miasta, ale praktycznie po sąsiedzku. To pokazuje, że nie odcina się Pani od mamy i nie zostawia jej samej sobie. Mam wręcz wrażenie, że robi Pani bardzo dużo, aby zachować bliskość.

Myślę, że największym wyzwaniem nie jest obecnie poradzenie sobie z samotnością mamy, ale poradzenie sobie z własnym poczuciem winy. Bo nawet gdyby spędzała Pani z nią codziennie kilka godzin, istnieje ryzyko, że nadal miałaby Pani poczucie, że to za mało. Tak działa odpowiedzialność, która przekracza zdrowe granice.

Zdrowa relacja między dorosłą córką a matką nie polega na tym, że córka rezygnuje z własnego życia, żeby matka nie czuła się samotna. Polega raczej na tym, że obie mogą być blisko, a jednocześnie każda ma własną przestrzeń, własne potrzeby i własne życie.

Myślę, że warto dać sobie trochę czasu. Minął dopiero tydzień. Zarówno Pani, jak i mama jesteście w okresie adaptacji. To naturalne, że teraz emocje są silniejsze. Nie oznacza to jednak, że popełniła Pani błąd.

Mam wrażenie, że jest Pani bardzo troskliwą córką. Chciałabym tylko, żeby pamiętała Pani, że troska o mamę nie wymaga rezygnacji z troski o siebie. Można kochać rodzica, być obecnym w jego życiu i pomagać mu, nie poświęcając jednocześnie własnej dorosłości. To nie egoizm. To naturalny porządek życia.