Witam, bardzo proszę o informację, czy psycholog (ewentualnie psychoterapeuta) jest osobą, która zaj
3
odpowiedzi
Witam, bardzo proszę o informację, czy psycholog (ewentualnie psychoterapeuta) jest osobą, która zajęłaby się moim problemem, czy powinnam zostać matką? Czy pomógłby mi i doradził w oparciu o swoją mądrość życiową? Jeśli nie, to kto powinien to zrobić? Moja sytuacja przedstawia się następująco:
Mam 32 lata, za chwilę 33. Od czasów szkolnych czułam, że macierzyństwo nie jest dla mnie. Nigdy nie miałam instynktu macierzyńskiego, nie marzyłam o dziecku. Innym kobietom podobają się małe dzieci w wózkach, na ich widok roztkliwiają się, uśmiechają. Ja, patrząc na takiego malucha, nie czuję kompletnie nic, obojętność. Dlatego zawsze wiedziałam, że dzieci nie są dla mnie.
Niestety moja perspektywa z czasem zaczęła się zmieniać (choć absolutnie nie zmieniła się obojętność wobec dzieci ani nie pojawił się instynkt macierzyński). Po pierwsze - zaczęłam odczuwać pustkę, bezsens życia. Nie mam kariery, nie podróżuję, nie znalazłam dla macierzyństwa alternatywy, która nadałaby mojemu życiu inny sens. Po drugie - zaczęłam bać się tego, co będzie się ze mną działo, kiedy dobrnę w życiu do etapu chorób, niedołężności i niesamodzielności. Po trzecie - gdy patrzę na kobiety w ciąży, niektóre nawet po 35. roku życia, to czuję się zwyczajnie gorsza od nich jako ta niezdolna do macierzyństwa (podstawowego obowiązku kobiety), jako ta ostatnia z ostatnich - nieudacznica. I po czwarte - zaczęłam wątpić w to, a raczej obawiać się, czy takie samotne życie (partnerzy mogą przychodzić, odchodzić) jest w ogóle do wytrzymania. Czy do zniesienia są: lęk, smutek, przygnębienie, poczucie porażki i bezsensu, samotność?
Z drugiej strony - jest dużo przeciwwskazań, bym została matką. Np. bardzo się boję macierzyństwa, jestem bardzo lękliwa, nerwicowa i depresyjna, ale najgorsze jest to, moim zdaniem, że nie mam rodziny (ani przyjaciół) - w razie potrzeby nie będzie mi miał, kto pomóc, choćby to była najdrobniejsza rzecz. Już odczuwam negatywne skutki tego stanu rzeczy, a co dopiero z dzieckiem. Mam tylko mamę, ale jest w słabej kondycji i nie mogę na niej cały czas wisieć, bo kiedyś i jej pomoc się skończy. Oczywiście, nie mam partnera. Jestem samotna i nawet nie mam, z kim porozmawiać o swojej sytuacji w kontekście zakładania rodziny. Ponadto należy mieć świadomość, że ewentualny partner może zawieść. I co wtedy? Bez rodziny (której nie mam) byłabym całkowicie zdana na partnera i jego rodzinę. Jedyna pozytywna rzecz w moim życiu to, że na razie mam dobrą sytuacją finansową.
Ponawiam więc pytanie, czy psycholog lub psychoterapeuta jest osobą, która by mi z tym problemem pomogła? Bądź ktoś inny? Nie mam nawet z kim porozmawiać.
Mam 32 lata, za chwilę 33. Od czasów szkolnych czułam, że macierzyństwo nie jest dla mnie. Nigdy nie miałam instynktu macierzyńskiego, nie marzyłam o dziecku. Innym kobietom podobają się małe dzieci w wózkach, na ich widok roztkliwiają się, uśmiechają. Ja, patrząc na takiego malucha, nie czuję kompletnie nic, obojętność. Dlatego zawsze wiedziałam, że dzieci nie są dla mnie.
Niestety moja perspektywa z czasem zaczęła się zmieniać (choć absolutnie nie zmieniła się obojętność wobec dzieci ani nie pojawił się instynkt macierzyński). Po pierwsze - zaczęłam odczuwać pustkę, bezsens życia. Nie mam kariery, nie podróżuję, nie znalazłam dla macierzyństwa alternatywy, która nadałaby mojemu życiu inny sens. Po drugie - zaczęłam bać się tego, co będzie się ze mną działo, kiedy dobrnę w życiu do etapu chorób, niedołężności i niesamodzielności. Po trzecie - gdy patrzę na kobiety w ciąży, niektóre nawet po 35. roku życia, to czuję się zwyczajnie gorsza od nich jako ta niezdolna do macierzyństwa (podstawowego obowiązku kobiety), jako ta ostatnia z ostatnich - nieudacznica. I po czwarte - zaczęłam wątpić w to, a raczej obawiać się, czy takie samotne życie (partnerzy mogą przychodzić, odchodzić) jest w ogóle do wytrzymania. Czy do zniesienia są: lęk, smutek, przygnębienie, poczucie porażki i bezsensu, samotność?
Z drugiej strony - jest dużo przeciwwskazań, bym została matką. Np. bardzo się boję macierzyństwa, jestem bardzo lękliwa, nerwicowa i depresyjna, ale najgorsze jest to, moim zdaniem, że nie mam rodziny (ani przyjaciół) - w razie potrzeby nie będzie mi miał, kto pomóc, choćby to była najdrobniejsza rzecz. Już odczuwam negatywne skutki tego stanu rzeczy, a co dopiero z dzieckiem. Mam tylko mamę, ale jest w słabej kondycji i nie mogę na niej cały czas wisieć, bo kiedyś i jej pomoc się skończy. Oczywiście, nie mam partnera. Jestem samotna i nawet nie mam, z kim porozmawiać o swojej sytuacji w kontekście zakładania rodziny. Ponadto należy mieć świadomość, że ewentualny partner może zawieść. I co wtedy? Bez rodziny (której nie mam) byłabym całkowicie zdana na partnera i jego rodzinę. Jedyna pozytywna rzecz w moim życiu to, że na razie mam dobrą sytuacją finansową.
Ponawiam więc pytanie, czy psycholog lub psychoterapeuta jest osobą, która by mi z tym problemem pomogła? Bądź ktoś inny? Nie mam nawet z kim porozmawiać.
Myślę że powinna skorzystać Pani z pomocy psychologa. Już nawet pomijając dylemat dotyczący fakty decyzji o posiadaniu dziecka. Z Pani deklaracji wynika, że przechodzi Pani kryzys emocjonalny w którym dominuje lęk egzystencjalny oraz utrata poczucia sensu życia. Po efektywnym przepracowaniu Pani kryzysu dopiero pojawi się przestrzeń na rozważania co do podjęcia próby poszukiwania partnera. Gdy będzie już Pani w wysoko jakościowej relacji wtedy będzie można myśleć o decyzji co do starania się o powołanie dziecka na Świat. Macierzyństwo / Ojcostwo to duże wyzwanie ale i wspaniałe doświadczenie nadające głęboki sens naszej egzystencji (sam posiadam dwóch synów). To że nie odczuwa Pani wzruszeń w kontekście kontaktu z obcymi dziećmi nie oznacza że nie będzie Pani potrafiła kochać własnego dziecka. Jednakże dziecko powinno być owocem miłości dwojga dorosłych ludzie wtedy razem dzielicie radości i trudności związane z posiadaniem dzieci. Samotne wychowywanie dziecka jest bardzo trudne i od razu naraża dziecko na braki związane z budowaniem wzorca kobiecości i męskości u dziecka. Zapraszam do kontaktu realizuję zarówno wizyty online jak i stacjonarne. Pozdrawiam serdecznie :)
Uzyskaj odpowiedzi dzięki konsultacji online
Jeśli potrzebujesz specjalistycznej porady, umów konsultację online. Otrzymasz wszystkie odpowiedzi bez wychodzenia z domu.
Pokaż specjalistów Jak to działa?
Dzień dobry, z pewnością psycholog jest odpowiednią osobą, przy której można znaleźć przestrzeń do rozmowy na te tematy. Ponieważ wybór odpowiedniego specjalisty jest istotną sprawą warto wybrać się na spotkanie zapoznawcze do kilku osób i przekonać się, która z nich stwarza atmosferę zaufania, nie ocenia, nie udziela nieproszonych porad i zachowuje się w sposób delikatny i etyczny. W pracy psychologa czy psychoterapeuty nie chodzi o to, by specjalista dzielił się własnym doświadczeniem, lecz raczej, żeby stworzył przestrzeń, a być może przekazał narzędzia, które ułatwią Pani samodzielne odnalezienie własnej drogi i ustalenie własnych pomysłów na siebie i swoje życie. Ważne jest jednocześnie, by specjalista potrafił wesprzeć Panią w opiekowaniu się emocjami, które będą towarzyszyć Pani w tym procesie. Psycholog jest też osobą, która pracuje zgodnie z kodeksem etyki zawodowej, która między innymi zobowiązuje go do zachowania poufności. Podobnie psychoterapeuta, z tym, że psychoterapię prowadzi się raczej w sytuacji utraty zdrowia psychicznego, zaś wsparciem w sytuacjach trudnych, ale mieszczących się w normie zdrowotnej raczej zajmuje się psycholog.
Psycholog, a nawet life coach może wspierać podejmowanie decyzji życiowych, pomagać w ustaleniu własnych wartości, doprecyzowaniu celów, obaw i możliwości rozwiązań. Jednak ani psycholog, ani coach, ani psychoterapeuta nie udzielają rad życiowych i nie dzielą się mądrością życiową. Decyzja dotycząca Pani życia należy do Pani, można tylko pomóc w jej podjęciu wykorzystując różnorodne techniki analizy problemów. Ewentualne porady psychologiczne mogą dotyczyć jedynie kwestii związanych ze zdrowiem psychicznym, mechanizmami psychologicznymi, czy psychoedukacją.
Pisze Pani o swojej lękliwości, depresyjności, przedstawia różne obawy związane z macierzyństwem, ale też z samotnością, wyborem partnera. Ma też Pani trudność w określeniu sensu życia. Warto przyjrzeć się tym lękom i obawom, obniżonemu nastrojowi, na ile utrudniają one Pani życie, są powodem braku satysfakcji z niego. Psychoterapia daje możliwości, aby poprawiać jakość życia, w tym zmniejszać poziom lęku przed nieznaną przyszłością, czy zwiększyć kompetencje społeczne. Pomocna w tej kwestii może być konsultacja u psychologa lub psychoterapeuty.
Pisze Pani o swojej lękliwości, depresyjności, przedstawia różne obawy związane z macierzyństwem, ale też z samotnością, wyborem partnera. Ma też Pani trudność w określeniu sensu życia. Warto przyjrzeć się tym lękom i obawom, obniżonemu nastrojowi, na ile utrudniają one Pani życie, są powodem braku satysfakcji z niego. Psychoterapia daje możliwości, aby poprawiać jakość życia, w tym zmniejszać poziom lęku przed nieznaną przyszłością, czy zwiększyć kompetencje społeczne. Pomocna w tej kwestii może być konsultacja u psychologa lub psychoterapeuty.
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.