Chciałabym zapytać psychologów o kwestię etyki zawodowej. Jako osoba w młodym wieku, w trakcie tera

Chciałabym zapytać psychologów o kwestię etyki zawodowej. Jako osoba w młodym wieku, w trakcie terapii DDA, byłam w silnym kryzysie emocjonalnym, m.in. po doświadczeniu ghostingu w relacji, co bardzo obniżyło moje poczucie stabilności i bezpieczeństwa. W tym czasie nawiązałam kontakt z osobą, która przedstawiała się jako psycholog / przyszły psycholog. Wiedziała, że jestem w terapii i w trudnym stanie. Nie byłam jej formalną klientką, jednak udzielała mi porad o charakterze psychologicznym, interpretowała moje funkcjonowanie (m.in. określając mój proces jako „ADHD myślenia”), mieszała rolę prywatną z zawodową, zniechęcała mnie do szukania niezależnej pomocy oraz pobierała ode mnie pieniądze za rozmowy i spotkania. W pewnym momencie otrzymałam również propozycję wizyty i „opinii”. Z perspektywy czasu widzę, że w moim stanie emocjonalnym doszło do przekroczenia granic i nadużycia zaufania. Miałam silne poczucie, że bez tej osoby sobie nie poradzę, ponieważ odradzała inne formy wsparcia i wzmacniała lęk, odwołując się do mojego „nieprzepracowanego dzieciństwa”. Mam również poczucie, że byłam wykorzystywana jako „materiał” do budowania kompetencji na podstawie mojego języka i historii. Chciałabym zapytać, czy takie zachowania są zgodne z kodeksem etycznym psychologa oraz jakie są obowiązujące standardy w sytuacjach, gdy osoba przedstawiająca się jako psycholog wchodzi w prywatną relację z kimś w kryzysie, udziela porad, interpretuje jego funkcjonowanie w kategoriach diagnostycznych i pobiera za to opłaty bez jasnych ram terapeutycznych.

8 odpowiedzi


Podstawową rolą psychologa jest szanowanie granic pacjenta, wsparcie go w procesie ich budowania, a także zadbanie o autonomię pacjenta. Praca psychologiczna polega na towarzyszeniu pacjentowi w różnego rodzaju procesach, nie powinien on przekraczać granic i dyktować tego co pacjent powinien robić - są to autonomiczne decyzje jednostki. Psycholog słucha, wspiera, empatyzuje, pomaga odnaleźć pacjentowi samego siebie i zrozumieć otaczający świat w zależności od sytuacji w jakiej pacjent się znajduje. Sytuacja, którą Pani opisuje wskazuje na to, że mogło dojść do przekroczenia Pani autonomii, granic oraz zaufania do zawodu psychologa. Aby praca psychologa była etyczna i rzetelna, nie powinno się wchodzić w jakąkolwiek bliższą relację z pacjentem, przekraczanie granic np. w przypadku pacjentów, którzy mają problem z ich stawianiem nie jest działaniem na korzyść pacjenta - a na tym opiera się psychologiczne wsparcie. Przekroczenie takiej granicy jest ewidentnym działaniem na szkodę pacjenta, a co za tym idzie nie jest w żadnym stopniu oddziaływaniem terapeutycznym czy wspierającym. Psycholog nie doradza, a towarzyszy w procesie, w którym pacjent się znajduje, prywatna opinia z życia psychologa nie powinna się pojawiać w gabinecie. Proszę pamiętać, że warto byłoby ustalić ramy ewentualnych przyszłych współprac, aby Pani autonomia i granice pozostały niezachwiane. Proszę pamiętać, że do prowadzenia praktyki psychologicznej uprawnione są tylko i wyłącznie osoby posiadające dokumenty potwierdzające posiadanie tytułu magistra psychologii, tzn. dyplom ukończenia studiów magisterskich. Warto upewnić się czy osoba oferująca taką usługę jest do tego odpowiednio przeszkolona, przygotowana i uprawiona. Mam nadzieję, że uda się Pani znaleźć oraz otrzymać profesjonalne, etyczne wsparcie od psychologa, który będzie działać w celu poprawy Pani dobrostanu psychicznego.

mgr Piotr Pystkowski

mgr Piotr Pystkowski

psycholog

Grodzisk Mazowiecki

Umów wizytę

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

To, co opisujesz, jest co do zasady niezgodne ze standardami etycznymi pracy psychologa/psychoterapeuty – nawet jeśli nie byłaś „formalną klientką”. Kluczowe naruszenia to: mieszanie ról i relacji (podwójna relacja), brak jasnych ram i kontraktu, udzielanie „quasi-terapii” i interpretacji, diagnoz bez procesu i zgody, zależnościowe wiązanie Cię ze sobą + zniechęcanie do niezależnej pomocy, a także pobieranie opłat bez przejrzystych zasad i odpowiedzialności zawodowej. W standardach etycznych szczególnie podkreśla się ochronę osoby w kryzysie przed wykorzystaniem przewagi, budowaniem zależności i nadużyciem zaufania.


Na podstawie opisanego stanu faktycznego należy stwierdzić, że przedstawione zachowania nie są zgodne z Kodeksem Etyczno-Zawodowym Psychologa, opracowanym i stosowanym przez Polskie Towarzystwo Psychologiczne, oraz naruszają podstawowe standardy wykonywania zawodu psychologa. Po pierwsze, zgodnie z art. 4 Kodeksu, psycholog wykonuje czynności zawodowe wyłącznie w granicach swoich kompetencji, kwalifikacji i uprawnień. Udzielanie porad o charakterze psychologicznym, interpretowanie funkcjonowania psychicznego oraz pobieranie opłat przez osobę nieposiadającą pełnych uprawnień psychologa (np. studenta lub „przyszłego psychologa”) stanowi przekroczenie kompetencji i jest działaniem niedopuszczalnym. Po drugie, art. 12 Kodeksu wskazuje, że psycholog unika relacji, które mogą prowadzić do konfliktu ról lub nadużyć wynikających z przewagi wiedzy psychologicznej. Wchodzenie w relację prywatną z osobą znajdującą się w kryzysie emocjonalnym, przy jednoczesnym udzielaniu porad, interpretacji i wpływie psychologicznym, stanowi naruszenie tej zasady i stwarza ryzyko nadużycia zależności. Po trzecie, zgodnie z art. 13 Kodeksu, psycholog nie wykorzystuje relacji zawodowej do osiągania korzyści osobistych, emocjonalnych lub finansowych. Pobieranie opłat za rozmowy i spotkania bez jasno określonego kontraktu terapeutycznego, przy jednoczesnym wzmacnianiu zależności emocjonalnej osoby w kryzysie, należy uznać za naruszenie tej normy. Kolejnym istotnym naruszeniem jest formułowanie interpretacji o charakterze diagnostycznym. Art. 10 Kodeksu stanowi, że psycholog wydaje opinie i formułuje diagnozy wyłącznie na podstawie rzetelnych metod, jasno określonego celu oraz w ramach formalnego procesu zawodowego. Używanie określeń takich jak „ADHD” czy odwoływanie się do „nieprzepracowanego dzieciństwa” poza formalnym procesem diagnostycznym, bez kontraktu i świadomej zgody, jest niezgodne z zasadami etyki. Zgodnie z art. 5 Kodeksu, naczelną zasadą działania psychologa jest dobro osoby, z którą pracuje, oraz zasada nieszkodzenia. Zniechęcanie osoby w kryzysie do korzystania z niezależnej, profesjonalnej pomocy oraz wzmacnianie lęku przed innymi formami wsparcia stoi w sprzeczności z tą zasadą i może prowadzić do pogorszenia stanu psychicznego. Ponadto art. 8 Kodeksu nakłada na psychologa obowiązek poszanowania autonomii osoby oraz wspierania jej prawa do podejmowania samodzielnych decyzji, w tym korzystania z innych form pomocy. Izolowanie osoby od alternatywnych źródeł wsparcia jest naruszeniem tej normy. Istotne znaczenie ma również art. 11 Kodeksu, który zobowiązuje psychologa do jasnego określenia charakteru relacji zawodowej, jej celów, zasad oraz zakresu odpowiedzialności. Brak jasno określonych ram pracy przy jednoczesnym pobieraniu opłat jest działaniem nieetycznym. Wreszcie, zgodnie z art. 14 Kodeksu, psycholog nie wykorzystuje doświadczeń osób, z którymi pracuje, do celów szkoleniowych lub osobistych bez ich świadomej zgody i bez zabezpieczenia ich dobra. Wykorzystywanie historii i języka osoby w kryzysie jako „materiału” do budowania kompetencji narusza jej godność i podmiotowość. W świetle powyższych przepisów Kodeksu Etyczno-Zawodowego Psychologa opisane zachowania należy jednoznacznie uznać za naruszenie zasad etyki zawodowej, w szczególności zasad kompetencji, jasnych granic relacji, autonomii osoby korzystającej z pomocy oraz zasady nieszkodzenia. Ocena ta jest niezależna od subiektywnych intencji osoby udzielającej „pomocy” i opiera się wyłącznie na obowiązujących standardach etycznych.


Współczuję Ci w związku z zaistniałą sytuacją. Ta osoba nie powinna Ci narzucać. Wiedząc, że jesteś w terapii, a znacie się prywatnie powinna była to zaakceptować i koniec. Złamała zasady etyki "doradzając" Ci czymkolwiek, a tym bardziej biorąc pieniądze. Prywatny znajomy może udzielić psychoedukacji, nie porad psychologicznych, ani tym bardziej brać za to pieniądze. Tym bardziej, że to nie była jeszcze osoba po studiach. Tak jak napisałaś, przekroczyła Twoje granice i nadużyła zaufania. Jeśli psycholog ma koleżankę lub kolegę w sytuacji kryzysowej może udzielić wsparcia, ale powinien odesłać do specjalisty, który będzie obiektywny, prywatnie NIE MA PRAWA prowadzić spotkań, które wyglądałyby jak spotkania z klientem. Tym bardziej nie powinny być pobierane opłaty, nawet jeśli prywatnie udziela Ci jakiegokolwiek wsparcia.


Dzień dobry, odczucia o których piszesz jak najbardziej świadczą o przekroczeniu kompetencji specjalisty i gratuluje posiadanej świadomości odnośnie granic w terapii. Terapeuci (psycholodzy, psychoterapeuci, psychiatrzy) nie bez powodu przechodzą wieloletnie studia, by móc udzielać pomocy w kwestii zdrowia psychicznego - dzieje się to po to, by zminimalizować ryzyko pracy nieetycznej czy nierzetelnej. Warto zadać sobie pytanie, czy osoba która udzielała pomocy rzeczywiście była takim certyfikowanym specjalistą. Jeśli tak, to można poszukać jej danych w związkach psychologów/psychoterapeutów i zgłosić tę sytuację. Jeśli nie.. to niestety, bardzo mi przykro, ale aktualnie nic z tym nie można zrobić (ustawa chroniąca takie przypadki dopiero się formuje). Pozdrawiam i życzę wspaniałych specjalistów na swojej drodze.

mgr Marta Bogunia

mgr Marta Bogunia

psycholog

Bielsko-Biała

Umów wizytę

Pytanie o standardy etyczne w sytuacji, którą Pani opisała, jest w pełni uzasadnione. Z perspektywy zasad obowiązujących w zawodzie psychologa i psychoterapeuty, opisane działania budzą istotne zastrzeżenia w kilku kluczowych obszarach: Łączenie ról (relacje wielokrotne): Standardy zawodowe jednoznacznie wskazują, że nie należy mieszać relacji prywatnej z zawodową. Przyjmowanie opłat za porady w ramach znajomości prywatnej jest uznawane za błąd etyczny, ponieważ uniemożliwia zachowanie niezbędnego obiektywizmu i bezpiecznych granic. Autonomia klienta: Celem profesjonalnej pomocy jest zawsze wspieranie samodzielności osoby w kryzysie. Zniechęcanie do szukania pomocy u innych specjalistów oraz budowanie poczucia, że bez konkretnej osoby klient sobie nie poradzi, stoi w sprzeczności z tą zasadą. Jasność ram współpracy: Profesjonalna pomoc wymaga ustalenia kontraktu – jasnych zasad dotyczących czasu, miejsca, celu spotkań oraz charakteru relacji. Działania podejmowane bez takich ram, szczególnie wobec osoby w silnym kryzysie, są uznawane za naruszenie bezpieczeństwa pacjenta. Rzetelność diagnostyczna: Udzielanie opinii i stosowanie terminologii diagnostycznej w warunkach nieformalnych jest niezgodne ze standardami diagnostycznymi. Kodeksy etyczne kładą szczególny nacisk na ochronę klienta przed nadużyciem wynikającym z przewagi wiedzy lub autorytetu osoby pomagającej. Jeśli czuje Pani potrzebę, to w ramach konsultacji psychologicznej może Pani omówić, jak to doświadczenie wpłynęło na Pani poczucie bezpieczeństwa w obecnych procesach pomocowych.


Opisuje Pani sytuację, która budzi poważne wątpliwości etyczne. Nawet jeśli nie była Pani formalną klientką tej osoby, udzielanie odpłatnych porad psychologicznych, interpretowanie Pani funkcjonowania, proponowanie opinii oraz jednoczesne pozostawanie w prywatnej relacji powinno odbywać się wyłącznie w jasno określonych, profesjonalnych ramach. Osoba pomagająca ma obowiązek dbać o granice relacji, informować o swoich kwalifikacjach i zakresie pomocy, uzyskać świadomą zgodę na współpracę oraz nie wykorzystywać emocjonalnej zależności osoby w kryzysie. Szczególnie niepokojące jest zniechęcanie Pani do niezależnej pomocy i wzmacnianie przekonania, że bez tej konkretnej osoby sobie Pani nie poradzi. Profesjonalna pomoc powinna zwiększać autonomię, poczucie sprawczości i dostęp do wsparcia, a nie budować zależność. Używanie określeń sugerujących diagnozę lub wyjaśniających Pani trudności, bez rzetelnego procesu diagnostycznego i bez jasnego celu pracy, również nie jest właściwym standardem. Sformułowanie typu „ADHD myślenia” nie jest rozpoznaniem klinicznym i może wprowadzać w błąd. Pobieranie opłat samo w sobie nie przesądza o nieetyczności, ale wymaga jasnego ustalenia, za co Pani płaci, jakie są kompetencje tej osoby, jakie zasady obowiązują, jak wygląda poufność, odwoływanie spotkań i zakończenie współpracy. Jeśli tych ram nie było, a relacja prywatna mieszała się z odpłatną pomocą, ryzyko nadużycia granic jest duże. Jeżeli osoba była dopiero przyszłym psychologiem, nie powinna przedstawiać się w sposób sugerujący posiadanie kwalifikacji, których jeszcze nie miała, ani oferować opinii psychologicznej bez odpowiednich uprawnień i odpowiedzialności zawodowej. Ma Pani prawo czuć złość, zagubienie i utratę zaufania. To, że w kryzysie przywiązała się Pani do osoby dającej pozorne poczucie oparcia, nie jest Pani winą. Warto omówić tę relację ze swoim obecnym terapeutą lub z niezależnym psychologiem, który nie zna tamtej osoby. Pomocne może być też zachowanie wiadomości, potwierdzeń płatności, opisów proponowanych usług i wszystkich informacji o kwalifikacjach tej osoby. Dzięki temu będzie Pani mogła spokojnie ustalić, czy i gdzie złożyć skargę, zależnie od tego, czy osoba należała do organizacji zawodowej, była psychoterapeutą w trakcie szkolenia czy jedynie używała takiego określenia wobec siebie.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że opisuje Pani sytuację, która z punktu widzenia etyki zawodowej budzi kilka poważnych zastrzeżeń. Nie mogę na podstawie samej relacji przesądzić, że doszło do formalnego naruszenia konkretnego kodeksu — do tego trzeba znać status tej osoby, jej kwalifikacje, treść korespondencji, sposób pobierania opłat i charakter spotkań — ale wiele opisanych elementów jest niezgodnych z podstawowymi standardami bezpiecznej pomocy psychologicznej. Kluczowa jest jedna rzecz: brak formalnej umowy „pacjent–psycholog” nie powoduje, że znikają zasady etyczne, jeśli ktoś występuje wobec Pani w roli specjalisty, udziela porad psychologicznych, interpretuje Pani stan, proponuje opiniowanie i pobiera za to pieniądze. W takiej sytuacji powstaje przynajmniej relacja quasi-profesjonalna, w której osoba posiadająca lub deklarująca wiedzę psychologiczną ma wyraźną przewagę. Najbardziej niepokojące jest pomieszanie ról Jeżeli jednocześnie istniała relacja prywatna i relacja typu „pomagam Ci jako psycholog”, to tworzy się tzw. relacja podwójna lub wielokrotna. Sama podwójna relacja nie zawsze automatycznie oznacza naruszenie etyki. Problem pojawia się wtedy, gdy utrudnia zachowanie obiektywizmu, zwiększa zależność emocjonalną albo daje jednej stronie możliwość wykorzystania swojej pozycji. W Pani sytuacji szczególnie istotne jest to, że druga osoba wiedziała o Pani kryzysie, wcześniejszym doświadczeniu ghostingu, terapii DDA i zwiększonej potrzebie bezpieczeństwa, a mimo to zaczęła łączyć kontakt prywatny z profesjonalnymi interpretacjami i odpłatnymi rozmowami. To jest obszar wymagający bardzo dużej ostrożności ze strony specjalisty. Budowanie zależności jest szczególnie problematyczne Profesjonalna pomoc psychologiczna powinna zwiększać autonomię pacjenta, a nie przekonywać go, że bez konkretnego specjalisty sobie nie poradzi. Jeżeli ktoś: odradza szukanie niezależnej konsultacji, wzmacnia przekonanie, że tylko on dobrze rozumie Pani problem, odwołuje się do „nieprzepracowanego dzieciństwa”, żeby utrzymać Panią w kontakcie, a jednocześnie pobiera za ten kontakt pieniądze, to z punktu widzenia etycznego jest to bardzo niepokojąca konfiguracja. Psycholog może powiedzieć: „uważam, że zmiana terapeuty w tym momencie może nie być najlepsza z takich i takich powodów”. Ale powinien zostawić Pani prawo do niezależnej opinii. Tworzenie komunikatu: „nie szukaj pomocy gdzie indziej, bo sobie zaszkodzisz” przy jednoczesnym uzależnianiu Pani od własnego wsparcia byłoby czymś zupełnie innym. Pobieranie pieniędzy wymaga jasnych ram Jeśli była to usługa psychologiczna, powinno być dla Pani jasne: kim jest ta osoba, jakie ma kwalifikacje, w jakiej roli z Panią pracuje, za co dokładnie Pani płaci, jaki jest cel spotkań, jakie są granice kontaktu, czy jest to konsultacja, poradnictwo, diagnoza, terapia czy coś innego. Nie powinno wyglądać to tak, że relacja raz jest prywatna, innym razem profesjonalna, a opłata pojawia się zależnie od sytuacji bez jasnego kontraktu. Szczególnie problematyczna byłaby sytuacja, w której ktoś korzysta z prywatnej więzi, a następnie zaczyna monetyzować emocjonalną zależność drugiej osoby. „ADHD myślenia” nie jest rozpoznaniem klinicznym Takie określenie może być użyte potocznie jako metafora, ale nie jest formalną diagnozą. Jeśli było przedstawiane Pani jako psychologiczne wyjaśnienie funkcjonowania bez odpowiedniej diagnostyki, traktowałabym to jako co najmniej nieprofesjonalne. Psycholog powinien bardzo wyraźnie rozróżniać: „mam pewną hipotezę” od „diagnozuję Panią”. Zwłaszcza gdy osoba znajduje się w kryzysie i może nadawać opiniom specjalisty ogromne znaczenie. Propozycja „opinii” również wymaga jasności Opinia psychologiczna nie powinna być czymś w rodzaju: „spotkajmy się, a coś Ci napiszę”. Jeżeli ma mieć znaczenie diagnostyczne, kliniczne, zawodowe czy prawne, powinna wynikać z odpowiednio przeprowadzonego procesu, opartego na kompetencjach osoby sporządzającej opinię i adekwatnych metodach. Jeżeli ktoś jednocześnie pozostaje z Panią w prywatnej relacji, udziela porad, pobiera pieniądze, a następnie chce wydawać opinię na Pani temat, pojawia się dodatkowy problem bezstronności. Szczególnie ważna jest kwestia kwalifikacji Warto bardzo dokładnie ustalić, kim ta osoba faktycznie była. „Psycholog” i „przyszły psycholog” to nie to samo. Jeżeli ktoś jest studentem psychologii albo osobą dopiero przygotowującą się do zawodu, nie powinien przedstawiać swoich kompetencji tak, jakby był już samodzielnym psychologiem i oferować usług wykraczających poza posiadane kwalifikacje. Podobnie samo bycie psychologiem nie oznacza automatycznie bycia psychoterapeutą ani specjalistą od każdego rodzaju diagnozy. Co z Pani poczuciem, że była Pani „materiałem”? Tutaj byłabym ostrożna. Nie możemy stwierdzić na podstawie samego odczucia, że ktoś rzeczywiście wykorzystywał Pani historię do budowania własnej kariery. Psychologowie i psychoterapeuci uczą się na przypadkach klinicznych, omawiają swoją pracę podczas superwizji i rozwijają kompetencje dzięki doświadczeniu — to samo w sobie jest normalne, jeśli odbywa się z zachowaniem poufności i odpowiednich standardów. Natomiast czym innym byłoby wykorzystywanie Pani historii, wypowiedzi czy materiałów poza właściwymi ramami, bez poszanowania poufności albo w sposób służący interesowi tej osoby kosztem Pani. Jeśli ma Pani konkretne wiadomości lub informacje wskazujące właśnie na to, warto je zachować. Co zrobiłabym teraz praktycznie? Przede wszystkim nie prowadziłabym z tą osobą dalszych „terapeutycznych” rozmów tylko po to, żeby uzyskać od niej ocenę własnego zachowania. Spisałabym chronologicznie: kiedy rozpoczął się kontakt, jak ta osoba przedstawiała swoje kwalifikacje, jakie porady dawała, co mówiła o Pani diagnozie i terapii, kiedy zaczęła pobierać pieniądze, jakie kwoty, za co dokładnie, co mówiła o innych specjalistach, na czym polegała propozycja opinii. Zachowałabym również korespondencję i potwierdzenia płatności. Następnie ustaliłabym rzeczywiste kwalifikacje tej osoby i to, czy działała w ramach jakiejś placówki, szkoły psychoterapii albo organizacji zawodowej. Jeżeli okaże się, że była członkiem organizacji posiadającej komisję etyczną lub pracowała w konkretnej placówce, można poprosić o niezależną ocenę postępowania. Jeżeli natomiast mamy do czynienia z osobą bez kwalifikacji, która odpłatnie przedstawiała się jako specjalista, wtedy problem może wykraczać poza samą etykę zawodową i warto rozważyć konsultację prawną. Ważne jest też to, co wydarzyło się z Panią po tej relacji Pisze Pani, że zaczęła czuć: „bez niej sobie nie poradzę”. To jest szczególnie ważny sygnał. Dobra pomoc psychologiczna może oczywiście stworzyć silną więź i poczucie bezpieczeństwa, ale jej kierunkiem powinno być stopniowe zwiększanie Pani samodzielności. Jeżeli relacja pozostawiła: silny wstyd, dezorientację, poczucie wykorzystania, trudność w zaufaniu kolejnemu specjaliście, potrzebę ciągłego sprawdzania, czy to Pani „przesadzała”, warto przepracować także samo doświadczenie tej relacji. Nie musi Pani od razu wiedzieć: „czy byłam ofiarą nadużycia”. Na początku wystarczy: „wydarzyła się relacja, po której straciłam poczucie bezpieczeństwa i chcę zrozumieć, co było w niej zdrowe, a co przekroczyło moje granice”. W ZESPOLE EMITBERG możemy przeprowadzić właśnie niezależną konsultację tego rodzaju. Jako psycholożka mogłabym pomóc Pani przeanalizować chronologię kontaktu, charakter relacji, sposób pobierania opłat, komunikaty dotyczące terapii i diagnozy oraz odróżnić niezręczność czy brak profesjonalizmu od rzeczywistego przekroczenia granic lub wykorzystania zależności. Najkrócej: opisane przez Panią zachowania zdecydowanie nie brzmią jak prawidłowo prowadzona, jasno zakontraktowana pomoc psychologiczna. Szczególnie niepokojące są pomieszanie relacji prywatnej i profesjonalnej, pobieranie pieniędzy bez jasnych ram, diagnostycznie brzmiące interpretacje oraz zniechęcanie do niezależnego wsparcia. To wystarczający powód, żeby sytuację poddać niezależnej ocenie i nie zakładać automatycznie, że problemem była Pani „nadwrażliwość”.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.