W tym roku skończę 29lat. Mój problem to brak pracy i zajęcia od kwietnia, szukam wciąż ale demotywu

To, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo trudny i obciążający czas. Brak pracy przez dłuższy okres potrafi mocno uderzyć w poczucie własnej wartości i sprawczości, wiele osób w takiej sytuacji zaczyna myśleć o sobie w surowy, niesprawiedliwy sposób. To nie znaczy, że jest Pani „beznadziejna” czy „szara”, to raczej sygnał, jak bardzo ta sytuacja Panią rani.
Czytam też dużo lęku: przed samotnością, dorosłością, utratą bliskich. Kiedy czujemy się mniej pewni siebie i mamy za sobą doświadczenia bycia wykorzystaną, świat może wydawać się niebezpieczny, a relacje, szczególnie z mężczyznami mogą budzić paraliż. To zrozumiałe reakcje na wcześniejsze zranienia, a nie dowód, że „nie da Pani rady”. Bardzo ważne, że ma Pani już umówioną wizytę u psychologa. To odważny i dojrzały krok. W terapii można bezpiecznie przyjrzeć się poczuciu własnej wartości, lękowi i schematom w relacjach – i stopniowo je zmieniać. Na ten moment proszę spróbować być dla siebie choć odrobinę bardziej wyrozumiałą. Jest Pani w trudnym miejscu, ale szuka Pani pomocy i nie poddaje się, to mówi o Pani sile, nawet jeśli teraz jej Pani w sobie nie widzi.