Trudne pytanie, tylko dla wrażliwych psychologów. Czy można kobiecego animusa ten pierwiastek stereo

Pytanie jest bardzo skomplikowane, więc postaram się je rozbić na mniejsze części. Po pierwsze odwołajmy się do definicji animusa - jest wzorem idealnego mężczyzny w psychice kobiety. Należy zwrócić uwagę na to, że każda kobieta jest inna. Ma inne uwarunkowania genetyczne, została wychowana w innym środowisku i wykształtowała różne style przywiązania z matką i ojcem. Co za tym idzie? Każda kobieta na swojego animusa. Odpowiadając na pierwszy pytanie, czy można potraktować go jako uzupełnienie męskości mężczyzny - to zależy. Przede wszystkim od świadomości kobiety. Sprowadzając się do tego, że żyjemy w świecie, który sami konstruujemy to będzie to zależne od tego, jak bardzo kobieta jest świadoma siebie, a jak bardzo ufa swoim nieświadomym konstruktom i programom. Odpowiadając na drugie pytanie- po co okiełznywać animusa? Skoro, aby czuć spełnienie i żyć wysoką jakością życia, animus i anima muszą żyć w kontroli. Wszelkie próby kontroli i oporu będą niezgodne i mogą przynieść odwrotny efekt.

Dzień Dobry, zdecydowanie polecam terapię poznawczo-behawioralną oraz dialektyczno-behawioralną. Pańskie rozważania są niezwykle ciekawe, jednak wiążą się z bardziej z filozofią niż nauką. Zapraszam na wizytę, gdzie możemy poruszyć trapiąca Pana wątki.

Dzień dobry, bardzo interesujące pytanie. Animus może być przekazem wartości pozytywnych jak i negatywnych, inspirujących jak i fascynujących kobietę. Obraz animusa jest bardzo różny i zależy w głównej mierze od etapu rozwoju kobiety i jej możliwości. Tak jak zostało napisane, nie warto grać, warto być sobą i pokazywać prawdziwą siebie. Może warto pomyśleć o spotkaniu ze specjalistą, który pomoże na pewno zrozumieć głębiej te przemyślenia. Pozdrawiam serdecznie i życzę wszystkiego dobrego.

Mam poczucie, że za tym pytaniem stoi dużo wewnętrznego napięcia między potrzebą bliskości, wolności i bycia naprawdę sobą w relacji. Bardzo wyraźnie opisujesz też zmęczenie ciągłym „pilnowaniem”, graniem ról i próbą znalezienia sposobu, żeby relacja była bezpieczna, ale jednocześnie nie odbierała autentyczności. Myślę, że warto zauważyć, że już sama zdolność do tak głębokiej refleksji mówi o dużej wrażliwości i świadomości siebie. Czasem jednak, kiedy człowiek bardzo długo próbuje wszystko zrozumieć wyłącznie na poziomie analizy, pojawia się jeszcze większe poczucie zagubienia i samotności. Nie jestem przekonana, że człowiek musi wybierać wyłącznie między „grą”, samotnością albo relacją opartą na idealnych warunkach. Być może istnieje też przestrzeń na relację, w której można stopniowo być bardziej prawdziwym, bez konieczności całkowitego rezygnowania z własnej niezależności czy wrażliwości. Myślę, że to jest temat, któremu warto spokojnie się przyjrzeć — bardziej od strony Twojego doświadczenia, emocji i potrzeb niż samych teorii. Jeśli chcesz, możesz umówić spotkanie online. Wspólnie możemy spróbować uporządkować to, co dziś najbardziej budzi napięcie i poczucie utknięcia. Pozdrawiam Sylwia Jankowska