Od paru miesięcy chodzę przygnębiona, coś co dawniej sprawiało mi frajdę i było moim hobby teraz w o

Witam, opisywany stan wydaje się być reakcją depresyjną, ale jej nasilenie powinien ocenić specjalista. Sugeruje, żebyś porozmawiała z rodzicami, na ile się da szczerze, o swoim samopoczuciu i poprosiła, aby umówili Cie do psychologa/psychoterapeuty. Być może jest to przejściowe obniżenie nastroju, ale nawet w takim wypadku szkoda życia na unikanie jego uroków i zaburzanie relacji z najbliższymi. Twoje zachowania są reakcją na to co przeżywasz i warto z kimś się nad tym pozastanawiać. Ponieważ jesteś jeszcze niepełnoletnia na wizytę musisz udać się z opiekunem prawnym. Łączę pozdrowienia

Witam w najlepszym wypadku są to przejściowe zaburzenia nastroju wieku dojrzewania zaś w najgorszym początek epizodu depresyjnego. Konieczna będzie konsultacja u psychologa bądź psychiatry, specjalista oceni rodzaj objawów oraz postawi wstępną diagnozę. Warto wiedzieć że stany depresyjne mogą przejawiać się w postaci dysforii (drażliwość, skłonność do impulsywnych zachowań). Izolacja społeczna oraz obniżenie ogólnej energetyki to typowe objawy depresyjne. Im wcześniej Pani zareaguje tym szybciej i skuteczniej uda się wyciszyć objawy, w razie potrzeby zapraszam na wizytę online :)

pozdrawiam
Radek Szafrański

Dzień dobry,
aby móc określić, co się z Panią dzieje, wskazana byłaby konsultacja z psychologiem lub psychoterapeutą, który w razie potrzeby może zalecić konsultację psychiatryczną. Przyczyn takiego stanu może być wiele - może być to obniżenie nastroju o typie depresyjnym, ale równie dobrze może być to kryzys rozwojowy (które przechodzi każdy z nas, tylko w różny sposób i które mogą być związane z wchodzeniem w nowe role, osiąganiem dojrzałości, zmianami w życiu rodzinnym i społecznym), jak i sytuacja rodzinna, która dotyczy zarówno Pani, jak i pozostałych członków rodziny. Ważne jest, aby Pani porozmawiała z rodzicami o swoich uczuciach, tym co się z Panią dzieje. Być może oni też zauważyli coś niepokojącego, ale nie wiedzą, w jaki sposób to wyrazić? Być może chcieliby pomóc, ale nie wiedzą jak? Rozmowa z rodzicami jest też konieczna z tego względu, że z powody niepełnoletności, na wizytę do psychologa/psychoterapeuty musi udać się Pani z opiekunem prawnym. Życzę powodzenia, pozdrawiam, Zuzanna Bajsarowicz

Podobnie jakk moja przedmowczyni ,mysle ze Pani problem jako nastolatki dotyczy aspektu dojrzewania, labilnosci emocjonalnej tego okresu, zmiennosci nastrojow i zmiennosci ocen.Nie lubienie rzeczy,ktore lubilo sie wczesniej ma to zwiazek z nowymi rolami z wchodzeniem w wazniejsze spoleczne relacje ,z latwiejszym zrazaniem sie z powodu niepowodzenia z mechanizmami rozwoju.Obawiam sie., ze nawet jesli trudno Pani porozmawiac o sobie z rodzicami to mozna wykonac telefon zaufania i przegadac problem.Z grubsza tez mozna wyjawic rodzicom swoj problem zlego samopoczucia i podejsc z tym do psychologa. ,zeby porozmawiac.Moze to otworzy jeszcze inny problem w relacjach badz klopot , ktory Pani doskwiera.Zapanowanie tez nad emocjami i lagodniejsze oceny siebie tez wystarcza by sie nie konsultowac z psychologiem.W koncu mlodziez ma prawo do odmiennego zdania i dojrzewania i nie trzeba tego traktowac jako zaburzenie.Rozmawiac natomiast zawsze warto jesli ma sie taką potrzebę.Powodzenia Tamara Bogdanowiczpsychoterapeuta,psycholog.

Witam,

Przyczyn takiego samopoczucia może być wiele: od doświadczania stanów depresyjnych, przez trudności związane z naturalnymi zmianami rozwojowymi, po inne trudności o których Pani nie wspomina. Warto razem z rodzicami wybrać psychologa, który na podstawie konsultacji psychologicznej byłby w stanie określić jakiej pomocy i działań Pani potrzebuje.
Jest możliwość skorzystania z takiej pomocy zarówno na NFZ, prywatnie jak i coraz częściej on-line. Ważne, aby nie odwlekać w czasie pierwszych kroków i móc jak najszybciej pracować nad zmianą.

Pozdrawiam,
Małgorzata Mazurek

Czasem mam przed oczami taki obraz: jest sobie dziewczyna, która kiedyś biegała po łące pełnej kwiatów – znała każdy zakątek tej przestrzeni, czuła się tam bezpiecznie i wolna. Ale z dnia na dzień niebo zaczęło ciemnieć, kolory jakby zbladły, a ta łąka, którą kiedyś kochała, stała się obca. Już nie chciało jej się tam wracać. Zamiast tego zamknęła się w sobie – nie z lenistwa, nie z przekory, ale dlatego, że coś w środku zaczęło boleć. I nikt z zewnątrz tego nie widział – widzieli tylko, że "coś z nią nie tak", że "dziwnie się zachowuje".

To, co opisałaś, nie jest tylko “złym humorem”. To może być wołanie Twojej psychiki o pomoc i uwagę. Utrata radości z dawnych rzeczy, wycofanie się z relacji, drażliwość, brak sił i niepoznawanie samej siebie – to wszystko są ważne sygnały. I tak, warto się nimi przejąć – ale nie w sensie zamartwiania się, tylko zatroszczenia się o siebie.

Masz pełne prawo do tego, żeby nie mieć siły. Masz prawo nie chcieć się uśmiechać na siłę. I masz prawo szukać pomocy. To nie oznaka słabości – to odwaga. Dorośli wokół Ciebie mogą nie rozumieć, że to nie “humory”, tylko coś głębszego. Ale Ty nie musisz tego dźwigać sama.

Zachęcam Cię, żebyś porozmawiała z psychologiem – w szkole, w poradni, albo napisała jeszcze tutaj. Jesteś bardzo młodą osobą, ale piszesz z taką świadomością, że to już pierwszy krok ku zmianie.

Nie zostawiaj siebie w tym miejscu ciemnych chmur. Bo nawet jeśli dziś nie masz siły wracać na swoją łąkę – to ona tam nadal jest. I warto zawalczyć o to, żeby kiedyś znów móc poczuć jej zapach.

Trzymam za Ciebie mocno kciuki,
Diana Puchalska
psycholog