Nie potrawie poradzić sobie z stratą babci która zmagała półtora roku temu babci mało powiedziane na

Nie potrawie poradzić sobie z stratą babci która zmagała półtora roku temu babci mało powiedziane nazwałbym ją mamą gdyż to ona mnie wychowywała gdy rodzice pracowali miałem w niej oparcie mogłem jej wszystko powiedzieć teraz nie mam nikogo komu mógłbym się wyżalić ona przegrała walkę z rakiem po dziewięciu miesiącu gdy w czwartek została zabrana do szpitala mój świat się zawalił rodzice wieczorem gdy przyjechali powiedzieli że lekarz powiedział że to są już tylko godziny nie mogę zapomnieć tego dnia babcia zmarła w sobotę cały ten czas próbowała wstać rozglądała się jakby kogoś po szpitalu szukała mogła szukać mnie którego tam nie było bardzo mi je brakuje wychodzę z cmentarza z płaczem mam 22 lata a nie potrafię sobie z tym poradzić teraz nie mam już nikogo. Bardzo chciałbym się z nią spotkać albo już z nią tam być, często mi się śni

8 odpowiedzi


Dzień dobry.To, co Pan opisuje, jest bardzo poruszające i pokazuje, jak silna więź łączyła Pana z babcią. Stracił Pan osobę, która była nie tylko bliską krewną, ale kimś, kto dawał Panu poczucie bezpieczeństwa, wsparcia i bezwarunkowej miłości. Nic dziwnego, że ten ból jest wciąż tak silny – szczególnie że minęło stosunkowo niewiele czasu, a relacja była wyjątkowa. Żałoba po kimś tak ważnym może trwać długo i przybierać różne formy – smutek, poczucie pustki, żal, a nawet myśli o tym, by znów być z tą osobą. To naturalne, że tęskni Pan i że wspomnienia wracają z taką intensywnością. Ważne jednak, by nie zostawał Pan z tym sam. Myśli o „byciu tam, gdzie babcia” to sygnał, że potrzebuje Pan wsparcia. Warto porozmawiać z psychologiem lub psychoterapeutą, który pomoże Panu przejść przez żałobę i znaleźć sposób, by żyć z tą stratą, nie tracąc pamięci o babci. Pozdrawiam serdecznie, mgr Elżbieta Kosik

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry! Doświadcza Pan straty po śmierci bliskiej osoby. Proszę pozwolić sobie na wszystkie emocje, które do Pana przychodzą. Potrzeba czasu, żeby oswoić się z nową rzeczywistością. Proces żałoby jest długotrwały. Jeśli niepokoi Pana stan zdrowia psychicznego, można skorzystać z konsultacji psychologicznej. Pozdrawiam serdecznie


Dzień dobry, Pisze Pan o doświadczeniu straty, o braku obecności i zawalonym świecie po odejściu Babci, o tym, że nie potrafi sobie Pan poradzić... Żałoba i poczucie straty to bardzo trudny temat, ma Pan 22 lata i sam fakt, że tutaj napisał Pan o swoich przeżyciach jest pierwszym krokiem i dowodem na chęć szukania pomocy i próbę radzenia sobie w tym czasie żałoby. Sposób oraz czas przeżywania żałoby jest wyjątkowy i osobisty, w dużej mierze zależy od osoby, która ją przeżywa. Pan przeżywa ją właśnie tak. Jak sam Pan pisze Babcia "próbowała wstać i rozglądała się jakby kogoś po szpitalu szukała, mogła szukać mnie", brak pożegnania z Babcią może tylko potęgować u Pana ból odczuwanej straty... Sama utrata i proces żałoby nie należą do krótkotrwałych i łatwych doświadczeń. Jednak dzięki odpowiednim technikom terapeutycznym można złagodzić proces przeżywania żałoby i gojenia się ran po utracie bliskich osób. Gdyby miał Pan chęć i gotowość, by zrobić drugi krok, to zapraszam. Marta Krajewska


Nawet, gdy bliski choruje i możemy się spodziewać najgorszego, w chwili jego śmierci pojawia się u nas szok, niedowierzanie, czasem różne inne emocje od smutku, żalu po złość. Emocje te są tym silniejsze im bardziej nam na kimś zależało, a pisze Pan, że Babcia była dla Pana najbliższą osobą. Warto, aby poszukał Pan wsparcia w tych trudnych chwilach - jeśli nie w rodzinie, przyjaciołach, to można zgłosić się na konsultację do psychologa (prywatnie lub na NFZ -Centra Zdrowia Psychicznego). Żałoba to proces, który trwa, a Pan potrzebuje teraz zaopiekować się sobą.


To, co Pan przeżywa, to głęboka żałoba – i nie ma w tym niczego „nieodpowiedniego” czy przesadnego. Stracił Pan osobę, która była dla Pana kimś więcej niż babcią – była mamą, przyjaciółką, bezpiecznym domem. Takiej więzi nie da się po prostu „przepracować” w rok czy dwa, bo wraz z odejściem ukochanej osoby odchodzi też część naszego świata. Bycie w wieku 22 lat, nie czyni tej straty łatwiejszą – wręcz przeciwnie. W tym wieku człowiek dopiero uczy się stawiać samodzielne kroki w dorosłym życiu, a brak osoby, która zawsze wspierała, potrafi zostawić bardzo dotkliwą pustkę. Uczucie tęsknoty, żalu, a nawet myśli o tym, że chciałby Pan „tam być z nią”, to naturalny sposób, w jaki psychika próbuje poradzić sobie z bólem po utracie. Nie oznacza to, że chce Pan umrzeć – to raczej wołanie o ulgę i bliskość, której teraz brakuje. W takich chwilach proszę nie zostawać z tym samemu. Warto poszukać rozmowy z kimś, kto potrafi unieść ten ból – z psychoterapeutą, psychologiem lub nawet duchownym, jeśli czuje Pan więź z wiarą. Z perspektywy terapeuty mogę powiedzieć, że żałoba po tak bliskiej osobie często wymaga wsparcia, zwłaszcza gdy wracają sny, wspomnienia i silne emocje, które nie chcą ustąpić. Psychoterapia nie zabiera tęsknoty – ale pomaga ją „unieść”, zrozumieć, nauczyć się żyć z nią w sposób, który nie odbiera sił. Proszę też pamiętać, że Pana babcia nie przestaje istnieć w Pana życiu – jej troska, sposób w jaki Pana wychowała, to, jak Pan kocha, myśli i reaguje, to wszystko jej obecność w Panu. Nie stracił Pan jej całkowicie – teraz żyje w Panu, a Pana życie i dobre decyzje mogą być najlepszym sposobem, by ją dalej „spotykać”. Witold Prymakowski, psycholog, psychoterapeuta


Opisuje Pan bardzo silną więź z babcią, która w praktyce pełniła dla Pana rolę mamy i najbliższej osoby. W takiej sytuacji przeżywanie intensywnej żałoby, tęsknoty, poczucia pustki czy bezradności nawet po upływie kilkunastu miesięcy jest reakcją adekwatną do skali straty. Nawracające wspomnienia z okresu choroby, obrazy ze szpitala czy sny o babci są częstym elementem procesu żałoby. Praca z psychologiem lub psychoterapeutą może pomóc Panu uporządkować wspomnienia, przepracować poczucie winy związane z Pana nieobecnością podczas ostatnich godzin jej życia oraz stopniowo odnaleźć się w codzienności bez tak ważnej osoby. Pozdrawiam serdecznie, Martyna Nowicka


Dzień dobry. Babcia była dla Pana kimś znacznie więcej niż bliską osobą. Pełniła rolę mamy, dawała poczucie bezpieczeństwa i była kimś, komu mógł Pan bez obaw powiedzieć o wszystkim. Jej śmierć oznaczała więc utratę jednej z najważniejszych więzi w Pana życiu. Nic dziwnego, że nawet po półtora roku tęsknota jest tak silna. Szczególnie bolesne wydają się wspomnienia jej ostatnich dni i myśl, że mogła Pana szukać. Nie ma jednak możliwości ustalenia, co oznaczało jej zachowanie w szpitalu. Proszę nie obarczać się winą za to, że nie było Pana przy niej w każdej chwili. O Waszej relacji świadczą przede wszystkim wszystkie wspólnie przeżyte lata, a nie moment śmierci. Bardzo ważne jest jednak Pana zdanie o pragnieniu, żeby już być tam razem z babcią. Nie chciałabym go bagatelizować. Jeśli oznacza to myśli o odebraniu sobie życia, proszę pilnie powiedzieć o tym komuś zaufanemu i skontaktować się z psychiatrą. W razie bezpośredniego zagrożenia proszę zadzwonić pod 112. Zachęcam również do psychoterapii ukierunkowanej na przeżywanie żałoby. Nie chodzi o zapomnienie babci, lecz o nauczenie się życia z tęsknotą, która dziś sprawia Panu tak wiele bólu. Nie musi Pan przechodzić przez to samotnie.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że to, co Pan opisuje, jest bardzo głęboką żałobą po utracie osoby, która pełniła w Pana życiu rolę znacznie większą niż tylko babci. Jeżeli to ona Pana wychowywała, była najbezpieczniejszą osobą, powierniczką i kimś, do kogo można było zawsze wrócić, jej śmierć mogła być przeżyta niemal jak utrata mamy. Najpierw jednak muszę zatrzymać się przy zdaniu: „Bardzo chciałbym się z nią spotkać albo już z nią tam być.” To jest bardzo ważne. Proszę odpowiedzieć sobie — i najlepiej powiedzieć o tym także komuś bliskiemu lub specjaliście — czy ma Pan teraz myśli, żeby odebrać sobie życie albo zrobić sobie krzywdę? Czy pojawił się konkretny sposób lub plan, zamiar, przygotowania albo dostęp do czegoś, czym mógłby Pan sobie zrobić krzywdę? Czy zdarzają się momenty, kiedy boi się Pan, że może stracić kontrolę? Jeżeli odpowiedź brzmi „tak”, szczególnie jeśli istnieje plan lub zamiar, nie powinien Pan teraz pozostawać sam. Proszę powiedzieć komuś wprost: „boję się o siebie i potrzebuję, żebyś ze mną został”. W takiej sytuacji potrzebna jest pilna pomoc psychiatryczna lub medyczna — nie czekanie na zwykłą wizytę u psychologa. Jeżeli natomiast chodzi bardziej o: „Tak strasznie za nią tęsknię, że chciałbym móc być tam, gdzie ona” bez zamiaru odebrania sobie życia, to nadal jest to sygnał, że żałoba bardzo mocno Pana pochłania i warto otrzymać profesjonalne wsparcie. Jedno zdanie z Pana wiadomości bardzo mnie zatrzymuje Pisze Pan: „Mogła szukać mnie, którego tam nie było.” Proszę uważać na to, co robi z Panem ta myśl. Nie wiemy, kogo babcia wtedy szukała ani nawet czy świadomie kogoś szukała. Osoby bardzo ciężko chore, szczególnie u kresu życia, mogą być niespokojne, zdezorientowane, próbować wstawać, rozglądać się, reagować inaczej niż zwykle. Nie ma podstaw, żeby z tego jednego zachowania wyciągać wniosek: „szukała mnie, a ja ją zawiodłem”. Mózg w żałobie bardzo często produkuje właśnie takie zdania: „Powinienem był tam być.” „Mogłem zrobić więcej.” „Może mnie potrzebowała.” „Dlaczego nie pojechałem?” To jest próba cofnięcia czasu i znalezienia czegoś, nad czym można odzyskać kontrolę. Ale śmierć babci nie wydarzyła się dlatego, że Pana przy niej nie było. Ona chorowała na nowotwór i była u kresu życia. I jedna nieobecność przy łóżku w szpitalu nie wymazuje wszystkich lat, podczas których byliście sobie bliscy. Prawdopodobnie stracił Pan nie tylko babcię Stracił Pan także: - osobę, której mógł Pan wszystko powiedzieć, - bezpieczne miejsce, - część swojej codzienności, - kogoś, przy kim czuł się Pan rozumiany, - i być może poczucie, że „zawsze mam do kogo wrócić”. Dlatego samo zdanie „pogódź się ze śmiercią” byłoby tutaj zupełnie nietrafione. Pan musi teraz nie tylko opłakać babcię, ale także zbudować życie, w którym jej fizycznie nie ma. To może być najtrudniejsza część żałoby. To, że chodzi Pan na cmentarz i wychodzi z płaczem, nie oznacza, że robi Pan coś źle Półtora roku to nie jest termin, po którym człowiek „powinien mieć już spokój”. Żałoba nie ma kalendarza. Natomiast jeżeli po półtora roku cierpienie nadal jest tak intensywne, że: nie potrafi Pan funkcjonować, czuje się całkowicie samotny, większość życia krąży wokół straty, pojawia się poczucie, że bez babci życie nie ma sensu, albo chciałby Pan umrzeć, żeby się z nią spotkać, wtedy trzeba ocenić, czy nie doszło do przedłużonej i bardzo nasilonej reakcji żałoby albo depresji. To wymaga konsultacji psychologicznej, a przy myślach o śmierci również psychiatrycznej. Sny o babci są czymś, co może występować w żałobie Nie oznaczają, że „coś jest z Panem nie tak”. Mózg nadal przetwarza wspomnienia, tęsknotę i fakt, że osoby, która przez tyle lat była obecna, nagle nie ma. Czasami takie sny są bolesne. Czasami dają chwilowe poczucie spotkania. Nie próbowałabym ich na siłę usuwać. Co można zrobić z tym ogromnym poczuciem braku? Jedną z rzeczy, które bardzo często pomagają w terapii żałoby, jest utrzymanie więzi w innej formie, zamiast próbować „zapomnieć”. Może Pan na przykład prowadzić zeszyt i pisać do niej: „Babciu, dzisiaj wydarzyło się…” To może brzmieć bardzo prosto, ale skoro przez lata była osobą, której Pan wszystko opowiadał, nagłe przerwanie tego dialogu jest ogromnym szokiem. Można również zapisywać wspomnienia: co mówiła, czego Pana nauczyła, jakie miała powiedzenia, co lubiła, jak chciałaby, żeby Pan żył. Z czasem celem nie jest przestać za nią tęsknić. Celem jest dojść do miejsca: „Brakuje mi jej, ale mogę nadal żyć.” Bardzo chciałabym też, żeby nie został Pan sam ze wszystkim Napisał Pan: „teraz nie mam już nikogo.” To może być zarówno fakt, jak i uczucie charakterystyczne dla bardzo głębokiej żałoby. Nawet jeśli nie ma dziś nikogo tak bliskiego jak babcia, warto zacząć budować choć jedną relację, w której można mówić o tym, co Pan przeżywa. Psycholog może być na początku właśnie takim bezpiecznym miejscem. Przy tak silnej więzi i poczuciu winy szczególnie sensowna byłaby terapia skoncentrowana na żałobie. Nie po to, żeby „usunąć babcię z głowy”. Po to, żeby oddzielić miłość i tęsknotę od potrzeby odejścia za nią. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z osobami przeżywającymi śmierć bliskich, przedłużoną żałobę, poczucie winy po stracie, samotność oraz myśli typu „chciałbym być już z tą osobą”. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W Pana przypadku jako psycholożka najpierw oceniłabym bezpieczeństwo i obecność myśli samobójczych, a następnie pracowałabym nad poczuciem winy związanym z ostatnimi dniami życia babci oraz nad odbudowaniem życia bez utraty emocjonalnej więzi z nią. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące żałoby po osobie, która pełniła rolę rodzica, poczucia winy po śmierci bliskiego, snów o zmarłych oraz tego, jak żyć dalej, nie mając poczucia, że zdradza się osobę, która odeszła. Najważniejsze zdanie dla Pana: może Pan bardzo tęsknić za babcią i jednocześnie pozostać tutaj. Miłość do niej nie wymaga, żeby Pan do niej odchodził. Teraz potrzebuje Pan pomocy, żeby nauczyć się nieść tę więź dalej bez niszczenia własnego życia.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.