Mój chłopak choruje na Alter ego. Nie odczuwa żadnych uczuć. Uczęszcza na sesje z psychoterapeutą. P

Dzień dobry, 1) Nie ma takiej choroby jak "Alter ego" 2) Trudna relacja i kłótnie są przyczyną tego, że prawdopodobnie cierpi na zaburzenia osobowości. 3) Pomóc może mu w sumie tylko terapia, Pani może go wspierać w trudnych momentach. 4) Aby wyzdrowieć powinien przejść całą terapię Z poważaniem. Adam Zajączkowski

Dzień dobry. Niepokoi się Pani o stan emocjonalny, psychiczny swojego chłopaka. To, że Pani partner jest w procesie psychoterapii, bardzo dobrze rokuje. Psychoterapia indywidualna pomaga/leczy problemy osobowościowe, przywraca zachwianą równowagę, umożliwia rozwój. Kłótnie i trudna relacja w związku - to Wasz wspólny problem; tu podpowiedziałabym podjęcie terapii pary (skuteczna zwłaszcza w nurcie systemowym psychoterapii). Zwróciłam uwagę na Pani duży poziom niepokoju, niepewności, może nawet poczucia winy? Przy takiej kumulacji napięć i problemów może również Pani skorzystać z psychoterapii indywidualnej u innego psychoterapeuty jednak niż mąż. Ważne jest trzymanie się zasad obowiązujących w psychoterapii. Jeśli terapie indywidualne - koniecznie u różnych terapeutów. Terapia pary również u psychoterapeuty, który spotykałby się z Wami ( parą) i nie podejmował się sesji indywidualnych. Chodzi o utrzymanie przez terapeutę postawy neutralności (co oznacza - nie stawanie po żadnej ze stron i praca na rzecz obojga i związku). Życzę efektywnych psychoterapii. Pozdrawiam.

Dziękuję, że podzieliłaś się tak osobistym problemem. To, co opisujesz, jest bardzo poważne i wymaga delikatnego, przemyślanego podejścia. Postaram się odpowiedzieć z perspektywy psychologicznej w kilku kluczowych punktach. 1. Zrozumienie choroby Jeżeli przez „Alter ego” masz na myśli zaburzenie dysocjacyjne tożsamości (DID, dawniej zwane osobowością wieloraką), to jest to złożone zaburzenie psychiczne, w którym osoba może mieć „odrębne stany jaźni”, często jako reakcję na traumę lub przewlekły stres. Objawy, które opisujesz — brak odczuwania emocji, trudności w relacjach — mogą być częścią tego. Ważne: to nie jest coś, co można „naprawić” poprzez upomnienie, kłótnię czy presję. Każda próba „wyciągnięcia” go na siłę z jego stanu może pogorszyć sytuację. 2. Jak możesz wspierać swojego partnera Cierpliwość i akceptacja: Akceptuj, że obecny stan jest częścią jego choroby. Nie próbuj „przywracać starej osobowości” na siłę. Bezpieczne środowisko: Staraj się, by wasze interakcje były przewidywalne i spokojne, bez eskalacji konfliktów. Kłótnie mogą wzmagać fragmentację i stres. Słuchanie zamiast oceniania: Pozwalaj mu dzielić się doświadczeniami, ale nie wymagaj od razu emocjonalnej reakcji. Wspieranie terapii: Zachęcaj, by kontynuował sesje z psychoterapeutą i przestrzegaj zaleceń specjalisty. Możesz pytać psychologa o strategie dla bliskich, jeśli to możliwe. 3. Na co zwracać uwagę Nagłe zmiany w zachowaniu, nastroju, albo pojawienie się agresji lub autoagresji. Objawy depresyjne lub lękowe nasilające się w waszej relacji. Sygnały, że fragmenty jego osobowości czują się zagrożone lub przytłoczone. 4. Szansa na powrót do poprzedniego stanu DID jest zazwyczaj przewlekłym zaburzeniem, a celem terapii nie jest „powrót do starej osobowości”, lecz integracja stanów jaźni i nauczenie się funkcjonowania w codziennym życiu. Niektórzy pacjenci mogą odzyskać poczucie spójności i bardziej naturalne odczuwanie emocji, ale proces jest długotrwały i wymaga pracy terapeutycznej oraz stabilnego środowiska. 5. Twoje granice Nie zapominaj o sobie. Wspieranie osoby z DID może być emocjonalnie wyczerpujące. Ustal własne granice dotyczące konfliktów i wymagaj szacunku w relacji. Rozważ terapię indywidualną dla siebie – to może pomóc radzić sobie ze stresem i uczuciami wobec choroby partnera.