Mój chłopak choruje na Alter ego. Nie odczuwa żadnych uczuć. Uczęszcza na sesje z psychoterapeutą. P

Dzień dobry,

1) Nie ma takiej choroby jak "Alter ego"
2) Trudna relacja i kłótnie są przyczyną tego, że prawdopodobnie cierpi na zaburzenia osobowości.
3) Pomóc może mu w sumie tylko terapia, Pani może go wspierać w trudnych momentach.
4) Aby wyzdrowieć powinien przejść całą terapię

Z poważaniem.
Adam Zajączkowski

Dzień dobry. Niepokoi się Pani o stan emocjonalny, psychiczny swojego chłopaka. To, że Pani partner jest w procesie psychoterapii, bardzo dobrze rokuje. Psychoterapia indywidualna pomaga/leczy problemy osobowościowe, przywraca zachwianą równowagę, umożliwia rozwój. Kłótnie i trudna relacja w związku - to Wasz wspólny problem; tu podpowiedziałabym podjęcie terapii pary (skuteczna zwłaszcza w nurcie systemowym psychoterapii). Zwróciłam uwagę na Pani duży poziom niepokoju, niepewności, może nawet poczucia winy? Przy takiej kumulacji napięć i problemów może również Pani skorzystać z psychoterapii indywidualnej u innego psychoterapeuty jednak niż mąż. Ważne jest trzymanie się zasad obowiązujących w psychoterapii. Jeśli terapie indywidualne - koniecznie u różnych terapeutów. Terapia pary również u psychoterapeuty, który spotykałby się z Wami ( parą) i nie podejmował się sesji indywidualnych. Chodzi o utrzymanie przez terapeutę postawy neutralności (co oznacza - nie stawanie po żadnej ze stron i praca na rzecz obojga i związku). Życzę efektywnych psychoterapii. Pozdrawiam.

Dziękuję, że podzieliłaś się tak osobistym problemem. To, co opisujesz, jest bardzo poważne i wymaga delikatnego, przemyślanego podejścia. Postaram się odpowiedzieć z perspektywy psychologicznej w kilku kluczowych punktach.

1. Zrozumienie choroby

Jeżeli przez „Alter ego” masz na myśli zaburzenie dysocjacyjne tożsamości (DID, dawniej zwane osobowością wieloraką), to jest to złożone zaburzenie psychiczne, w którym osoba może mieć „odrębne stany jaźni”, często jako reakcję na traumę lub przewlekły stres. Objawy, które opisujesz — brak odczuwania emocji, trudności w relacjach — mogą być częścią tego.

Ważne: to nie jest coś, co można „naprawić” poprzez upomnienie, kłótnię czy presję. Każda próba „wyciągnięcia” go na siłę z jego stanu może pogorszyć sytuację.

2. Jak możesz wspierać swojego partnera

Cierpliwość i akceptacja: Akceptuj, że obecny stan jest częścią jego choroby. Nie próbuj „przywracać starej osobowości” na siłę.

Bezpieczne środowisko: Staraj się, by wasze interakcje były przewidywalne i spokojne, bez eskalacji konfliktów. Kłótnie mogą wzmagać fragmentację i stres.

Słuchanie zamiast oceniania: Pozwalaj mu dzielić się doświadczeniami, ale nie wymagaj od razu emocjonalnej reakcji.

Wspieranie terapii: Zachęcaj, by kontynuował sesje z psychoterapeutą i przestrzegaj zaleceń specjalisty. Możesz pytać psychologa o strategie dla bliskich, jeśli to możliwe.

3. Na co zwracać uwagę

Nagłe zmiany w zachowaniu, nastroju, albo pojawienie się agresji lub autoagresji.

Objawy depresyjne lub lękowe nasilające się w waszej relacji.

Sygnały, że fragmenty jego osobowości czują się zagrożone lub przytłoczone.

4. Szansa na powrót do poprzedniego stanu

DID jest zazwyczaj przewlekłym zaburzeniem, a celem terapii nie jest „powrót do starej osobowości”, lecz integracja stanów jaźni i nauczenie się funkcjonowania w codziennym życiu.

Niektórzy pacjenci mogą odzyskać poczucie spójności i bardziej naturalne odczuwanie emocji, ale proces jest długotrwały i wymaga pracy terapeutycznej oraz stabilnego środowiska.

5. Twoje granice

Nie zapominaj o sobie. Wspieranie osoby z DID może być emocjonalnie wyczerpujące.

Ustal własne granice dotyczące konfliktów i wymagaj szacunku w relacji.

Rozważ terapię indywidualną dla siebie – to może pomóc radzić sobie ze stresem i uczuciami wobec choroby partnera.