Czy to normalne że nie pamiętam swoich myśli sprzed 6 miesięcy? Mam pustkę, może opowiem od początku

Witam,
Proszę rozważyć konsultację u neuropsychologa, który wykona odpowiednie testy psychologiczne. Ewentualnie, w razie potrzeby pokieruje do innego specjalisty.

Pozdrawiam
Agnieszka Jabłonowska, psycholog

Polecam wizytę u lekarza psychiatry. Pozdrawiam, Violetta Patryn

Tak, to normalne, że nie pamiętasz swoich dawnych myśli – ludzka pamięć nie działa jak archiwum, tylko raczej jak system selekcji, który zatrzymuje jedynie część treści uznanych za istotne. Myśli, hipotezy czy rozważania teoretyczne często są ulotne i jeśli ich nie zapisujesz, naturalnie zanikają, ustępując miejsca nowym. Mózg rzeczywiście „aktualizuje dane”, czyli nadpisuje stare schematy poznawcze nowymi, które uznaje za bardziej przydatne. To, że pamiętasz jedynie fragmenty lub wnioski, a nie całą drogę rozumowania, jest typowe i dotyczy nawet osób naukowo pracujących nad teoriami. Twój opis świadczy raczej o intensywnej pracy wyobraźni i myślenia abstrakcyjnego, niż o czymś niepokojącym. Trudności z nauką i pamięcią mogą wynikać z cech poznawczych (jak kiedyś dysleksja) albo z przemęczenia czy stresu. Pomaga zapisywanie swoich myśli, bo wtedy łatwiej je odtwarzać i rozwijać. Jeśli jednak zauważysz, że zapominanie zaczyna znacząco utrudniać codzienne funkcjonowanie, warto skonsultować się ze specjalistą. Pamięć w naturalny sposób działa wybiórczo, więc sama w sobie „pustka” sprzed miesięcy nie jest objawem zaburzenia.

Tak u większości osób jest to zjawisko całkowicie normalne. Mózg nie zapisuje procesów myślowych „krok po kroku”, jak historii w przeglądarce. Zazwyczaj zachowuje wnioski, ogólny sens i emocje, a nie pierwotne myśli czy pierwsze hipotezy, od których wszystko się zaczęło. Gdy koncepcje są długo rozwijane i bardzo abstrakcyjne, ich początek naturalnie się zaciera można to porównać do „nadpisywania danych”, o którym Pan wspomina.
Warto jednak zwrócić uwagę na kilka elementów, które Pan opisuje:
• poczucie „pustki”,
• trudności z zapamiętywaniem i nauką,
• historię dysleksji (nawet jeśli objawy znacznie się zmniejszyły),
• intensywne, analityczne myślenie.
Same w sobie nie muszą one oznaczać choroby, ale mogą wskazywać m.in. na przeciążenie poznawcze, przewlekły stres, zmęczenie, obniżoną koncentrację lub specyficzny styl pracy pamięci. U osób bardzo refleksyjnych i myślących abstrakcyjnie takie trudności pojawiają się częściej, zwłaszcza gdy brakuje „zewnętrznego zapisu” myśli (np. notatek).
Jeżeli jednak:
• problemy z pamięcią się nasilają,
• poczucie pustki jest częste lub niepokojące,
• trudności w nauce realnie utrudniają codzienne funkcjonowanie,
warto zgłosić się na konsultację (psychologiczną lub psychiatryczną). Jedno spotkanie często pozwala ocenić, czy mamy do czynienia z naturalnymi mechanizmami pamięci, czy z czymś, co można skutecznie poprawić odpowiednimi technikami, ćwiczeniami lub leczeniem.
Zgłoszenie się po pomoc nie oznacza „poważnego problemu” często jest to po prostu sposób, by lepiej zrozumieć własny umysł i nauczyć się z nim współpracować, zamiast tracić ważne wątki myślowe.