Mam problem z silnym lękiem w relacjach i przywiązaniem emocjonalnym. Mam 25 lat i nigdy nie była

Mam problem z silnym lękiem w relacjach i przywiązaniem emocjonalnym. Mam 25 lat i nigdy nie byłam w fizycznej relacji ani związku. Bliskość, flirt i seksualność są dla mnie czymś nowym i jednocześnie bardzo ważnym emocjonalnie. Ostatnio nawiązałam kontakt z mężczyzną młodszym ode mnie o dwa lata. Rozmowy szybko stały się flirtujące i erotyczne. Z jednej strony czułam się pożądana i pewniejsza siebie, z drugiej bardzo szybko zaczęłam się emocjonalnie angażować i uzależniać swoje samopoczucie od kontaktu, mimo że realnie się nie spotkaliśmy. Mam lękowy styl przywiązania - analizuję każdą wiadomość, czas odpowiedzi, aktywność w social mediach. Gdy kontakt słabnie albo druga osoba reaguje chłodniej, odczuwam silny lęk, smutek, napięcie i poczucie odrzucenia. Gdy spróbowałam zapytać wprost o intencje, spotkałam się z chłodną reakcją, („nie wyskakuj z czymś na poważnie jak się nawet nie widzieliśmy” – co odebrałam jako sygnał, że pytanie było dla niego zbyt intensywne) co bardzo mnie rozbiło emocjonalnie i wywołało wstyd, poczucie winy oraz myślenie o sobie jako „desperatce” lub „za bardzo”. On sam powiedział że lubi ze mną pisać. Przeprosiłam. On napisał że „nie masz za co przepraszać”. Później pisaliśmy bardzo neutralnie. Dodatkowo niedawno usłyszałam krzywdzącą opinię na swój temat od innego mężczyzny, z którym też pisałam, spotkaliśmy się kilka razy wśród znajomych i zostałam oceniana przez niego jako puszczalska, gdzie nawet o takich sprawach nie pisaliśmy, co też mocno uderzyło w moją samoocenę i nasiliło obecne emocje. Chciałabym nauczyć się wchodzić w relacje w zdrowszy sposób - bez nadmiernego analizowania, bez uzależniania się emocjonalnie i bez poczucia, że „jestem problemem”. Jestem w terapii aktualnie moja Pani psycholog jest na urlopie. Jak mogę budować relacje, w których jest bliskość i seksualność, ale bez lęku, wstydu i utraty siebie? Czy to ze mną jest problem ?

8 odpowiedzi


Dzień dobry, dobrze, że jest Pani na terapii. Trudności w relacjach, o których Pani pisze prawdopodobnie wynikają z Pani dziecięcych doświadczeń. Lęk przed opuszczeniem ma bardzo mocny wpływ na to jak przeżywa Pani siebie i tę drugą stronę w relacji. Rozumiem, że teraz musi być Pani ciężko z myśleniem i analizowaniem każdej relacji, to męczące i często bolesne. Warto się temu przyglądać w obecnej terapii i właśnie z psycholożką, do której Pani chodzi o tym porozmawiać (po powrocie z urlopu). Ma Pani już dużą świadomość swoich trudności, a to bardzo ważne, od tego zaczyna się zmiana myślenia a później też zmiana zachowania. Pozdrawiam serdecznie.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dziękuję, że tak jasno i odważnie to opisałaś. To, co przeżywasz, nie brzmi jak „problem z Tobą”, tylko jak bardzo silnie uruchomiony lęk w relacji — zwłaszcza przy lękowym stylu przywiązania. Z tego, co piszesz, widać, jak szybko relacja zaczęła regulować Twoje emocje: analizowanie wiadomości, napięcie, lęk przed odrzuceniem. To są znane mechanizmy, które często włączają się wtedy, gdy bliskość jest jednocześnie bardzo ważna i bardzo niepewna. Zapytanie wprost o intencje nie było błędem ani „byciem za bardzo”. To była próba zadbania o siebie. Wstyd i myśli typu „jestem desperacka” wyglądają raczej na uruchomiony schemat wstydu niż na obiektywną prawdę o Tobie. Mam swoje mocne przekonanie,że to, co czujesz, ma sens. Nie musisz tego „naprawiać” w jeden dzień ani udowadniać, że jesteś „w sam raz”. Wystarczy, że będziesz dla siebie odrobinę bardziej po swojej stronie, bardziej zgodna ze swoimi wartościami a nie wartościami osób, które niedawno poznałaś. Nie musisz stać po stronie lęku i być w nim skoro intuicyjnie wiesz co słuszne i że to jest dobre. Wszystkiego dobrego dla Ciebie.


Dzień dobry, to, co Pani opisuje, dobrze wpisuje się w obraz lękowego stylu przywiązania. Nie jest to „wada charakteru”, lecz sposób, w jaki układ nerwowy nauczył się reagować na bliskość i niepewność. Dla osób z takim stylem kontakt, flirt czy uwaga drugiej osoby mogą bardzo szybko uruchamiać silne zaangażowanie emocjonalne, bo dają chwilowe poczucie bycia ważną i blisko z kimś. Jednocześnie nawet drobne zmiany, na przykład inny ton wiadomości czy większy dystans, mogą wywoływać silny lęk przed odrzuceniem, wstyd i skłonność do nadmiernej analizy. Opisana przez Panią reakcja nie oznacza, że „jest z Panią coś nie tak”. Pokazuje raczej, jak silnie bliskość łączy się u Pani z poczuciem bezpieczeństwa. W takich sytuacjach warto pracować nad tym, jak regulować napięcie w relacjach, jak zwalniać tempo emocjonalnego zaangażowania i jak budować poczucie własnej wartości niezależnie od reakcji drugiej osoby. Bardzo ważne, że jest Pani świadoma i uczęszcza Pani na terapie- pierwsze kroki są już podjęte. Wszystkiego dobrego . Maja Klich

mgr Maja Klich

mgr Maja Klich

psycholog

Częstochowa

Umów wizytę

To, że szybko się angażujesz i Twoje samopoczucie zaczyna zależeć od kontaktu, nie świadczy o desperacji, tylko o tym, że bycie z kimś blisko uruchamia w Tobie dużo nadziei, ale też lęku przed stratą. Analizowanie wiadomości, tonu rozmowy to próba odzyskania poczucia kontroli, gdy pojawia się niepewność i to jest zrozumiała reakcja. Rozumiem też, że takie analizowanie jest bardzo wyczerpujące. Twoje zapytanie wprost o intencje nie było niczym złym - byłaś transparentna i masz prawo badać charakter tej relacji. Być może reakcja z drugiej strony pokazała różnicę w waszej gotowości emocjonalnej. Przykro mi, że spotkał Cię tak niemiły komentarz ze strony tego drugiego mężczyzny. To mówi zdecydowanie więcej o jego zachowaniu, reakcji na zmianę charakteru waszej relacji, niż o Twoim. Ten komentarz dotknął ważnego dla Ciebie tematu. Sama zidentyfikowałaś obszar do dalszej pracy i słychać, że jesteś też świadoma swoich mechanizmów. Z osobami, które lękowo przeżywają relacje, często pracuje się m.in z regulacją emocji, szukaniem dowodów "za i przeciw" automatycznym myślom (szczególnie restrukturyzacja poznawcza w CBT). To proces uczenia się i wymaga powtarzalnych ćwiczeń. Często czynnikiem "leczącym" jest sama relacja terapetyczna, ale przede wszystkim doświadczenie bezpiecznej relacji w życiu. Ponieważ jesteś w terapii, nie mogę wchodzić w kompetencje drugiego specjalisty. Wzorce myslenia można zmieniać. Podjęłaś już kroki w kierunku zmiany, a ta będzie stopniowa, ale zupełnie możliwa.


Dlaczego to aż tak boli, skoro to „tylko pisanie”? Bo dla układu nerwowego to nie jest „tylko pisanie”. Flirt, erotyczne napięcie, poczucie bycia widzianą i chcianą: - aktywują system przywiązania - budzą nadzieję na więź - dotykają bardzo głębokiej potrzeby bliskości Kiedy kontakt słabnie, robi się chłodniej albo niejasno — Twój system przywiązania wpada w tryb alarmowy: „Tracę więź = jestem zagrożona = coś jest ze mną nie tak = zaraz zostanę odrzucona” To nie jest dramatyzowanie. To reakcja emocjonalnego mózgu, który próbuje Cię ochronić przed bólem odrzucenia. To, co robisz (analizowanie, sprawdzanie, nadinterpretacje) nie jest „byciem desperatką” To są strategie regulacji lęku: - analizowanie wiadomości = próba odzyskania poczucia kontroli - sprawdzanie aktywności = próba przewidzenia zagrożenia - szybkie angażowanie się = próba zabezpieczenia więzi Problem nie polega na tym, że jesteś „za bardzo”. Problem polega na tym, że Twoje poczucie bezpieczeństwa w relacji bardzo szybko zaczyna zależeć od drugiej osoby. To jest wzorzec, nad którym naprawdę da się pracować. I dobrze, że jesteś w terapii — to idealne miejsce na ten temat. 1. Zrozum, co się w Tobie uruchamia Kiedy zaczynasz się angażować: -aktywuje się lękowy styl przywiązania -mózg odczytuje słabszy kontakt jako zagrożenie odrzuceniem - pojawia się przymus analizowania, sprawdzania, „ratowania” więzi To jest reakcja układu nerwowego, nie dowód, że jesteś „za bardzo”. Co robić: Nazywaj to wprost: „To mój lęk przed utratą więzi, a nie fakt, że jestem niewystarczająca.” Samo rozpoznanie zmniejsza siłę reakcji. 2. Przerywaj spiralę analizowania Analizowanie wiadomości i aktywności drugiej osoby daje złudzenie kontroli, ale nasila lęk Co robić zamiast: - odłóż telefon na konkretny czas (np. 30–60 min) - wróć do ciała: spacer, prysznic, ruch - zajmij umysł czymś, co nie dotyczy relacji To uczy mózg: „Moje emocje są ważne, ale nie muszę reagować na każdy impuls lęku.”


Nie, nie ma z Tobą „problemu”. Widać raczej, że bardzo potrzebujesz bliskości, a jednocześnie dotychczas miałaś niewiele bezpiecznych doświadczeń, które pozwalałyby uczyć się jej stopniowo. Gdy pojawia się flirt, zainteresowanie i erotyczne rozmowy, uruchamia się nadzieja, że wreszcie będziesz ważna dla kogoś. Wtedy nawet niewielkie ochłodzenie kontaktu może być odczuwane przez układ nerwowy jak zagrożenie lub odrzucenie. To jest bolesne, ale możliwe do przepracowania. Pytanie o intencje nie było czymś złym ani desperackim. Miałaś prawo chcieć wiedzieć, czy druga osoba widzi tę znajomość podobnie. Być może w bardzo wczesnym etapie relacji warto zadawać takie pytania prościej i spokojniej, na przykład: „Dobrze mi się z Tobą rozmawia. Czy widzisz możliwość spotkania i poznania się poza pisaniem?”. Jego reakcja mówi przede wszystkim o jego gotowości i sposobie komunikacji, a nie o Twojej wartości. Nie musiałaś przepraszać za samą potrzebę jasności. Ważne jest rozdzielanie faktów od lękowych interpretacji. Faktem może być to, że odpisał później albo odpowiedział neutralnie. Interpretacją jest myśl: „Już mnie nie chce”, „jestem za bardzo”, „na pewno mnie ocenia”. Gdy zauważysz taką myśl, spróbuj zapisać ją i dopisać inne możliwe wyjaśnienia. Nie po to, by udawać, że nic nie czujesz, ale by nie traktować lęku jako pewnej informacji o relacji. Pomocne bywa też zwolnienie tempa. Zanim rozmowy staną się bardzo erotyczne lub bardzo intensywne emocjonalnie, spróbuj poznać tę osobę w realnym, bezpiecznym kontakcie i zobaczyć, czy jest konsekwentna, szanuje granice, interesuje się Tobą także poza flirtem oraz potrafi rozmawiać o nieporozumieniach. Nie musisz dawać seksualnej bliskości, zdjęć ani zwierzeń po to, aby utrzymać czyjeś zainteresowanie. Twoje tempo ma znaczenie. Kiedy czujesz, że nastrój zależy od wiadomości, celowo wracaj do własnego życia: kontaktów z innymi ludźmi, zajęć, odpoczynku, ruchu, planów na dany dzień. Możesz ustalić sobie krótkie momenty sprawdzania wiadomości zamiast zaglądania do nich przy każdym napięciu. To nie ma być kara ani gra, tylko ćwiczenie budowania poczucia, że Twoje życie nie zatrzymuje się, kiedy ktoś nie odpisuje. Słowa drugiego mężczyzny były krzywdzące i nie są rzetelną oceną Ciebie. Flirtowanie, pisanie z kimś czy poznawanie własnej seksualności nie czyni Cię „puszczalską”. To określenie ma zawstydzić i odebrać Ci prawo do swobodnego decydowania o sobie. Warto wrócić do tych sytuacji na terapii po urlopie psycholożki, szczególnie do lęku przed odrzuceniem, wstydu i sposobów regulowania napięcia między wiadomościami. Twoim celem nie musi być nieodczuwanie lęku. Bardziej realne jest nauczenie się, aby lęk nie decydował za Ciebie, komu ufasz, jak szybko się angażujesz i jak oceniasz samą siebie.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym przede wszystkim, że z Pani opisu nie wynika, że „to z Panią jest problem”. Bardziej widać, że bliskość, flirt i seksualność są dla Pani bardzo ważne, a ponieważ to nowy obszar życia, każda relacja może być przeżywana dużo intensywniej niż przez osobę, która ma za sobą wiele doświadczeń randkowych. Do tego dochodzi skłonność do lękowego przywiązania i silnego analizowania sygnałów drugiej osoby. To daje bardzo charakterystyczny mechanizm: pojawia się zainteresowanie → czuje się Pani atrakcyjna i zauważona → kontakt zaczyna nabierać ogromnego znaczenia → każda zmiana tonu albo czasu odpowiedzi uruchamia lęk → zaczyna Pani sprawdzać wiadomości, aktywność, zastanawiać się „co zrobiłam źle?” → potrzeba upewnienia się rośnie → każde chłodniejsze zachowanie jeszcze bardziej boli. W takim układzie problemem nie jest samo pragnienie bliskości. Problem zaczyna się wtedy, gdy kontakt z konkretną osobą staje się głównym regulatorem Pani poczucia bezpieczeństwa i własnej wartości. To, że szybko się Pani zaangażowała, ma sens W tej relacji wydarzyło się kilka rzeczy jednocześnie. Po pierwsze, pojawiła się seksualność — czyli obszar wcześniej praktycznie nieobecny w Pani doświadczeniu. Mogła Pani po raz pierwszy poczuć się bardzo wyraźnie pożądana. Po drugie, kontakt był intensywny i erotyczny. Takie rozmowy potrafią szybko tworzyć poczucie wyjątkowej bliskości, nawet jeśli ludzie jeszcze się nie spotkali. Po trzecie, skoro wcześniej nie miała Pani związku ani relacji fizycznej, ten kontakt mógł zacząć reprezentować znacznie więcej niż samego konkretnego mężczyznę. Mógł oznaczać: „ktoś wreszcie mnie chce”, „może jednak mogę być atrakcyjna”, „może wreszcie będę miała relację”. Wtedy możliwość utraty kontaktu boli nie tylko jako utrata tej osoby, ale również jako utrata tych wszystkich nadziei. I tutaj właśnie warto bardzo uważać, żeby nie pomylić intensywności emocji z głębokością relacji. Można czuć ogromne emocje wobec kogoś, kogo prawie się jeszcze nie zna. Czy popełniła Pani błąd, pytając o intencje? Nie. Pytanie o intencje samo w sobie jest całkowicie uprawnione. Jego odpowiedź: „nie wyskakuj z czymś na poważnie, jak się nawet nie widzieliśmy” można natomiast odczytać jako informację, że dla niego tempo zaczynało być za szybkie albo że nie chciał jeszcze definiować tej relacji. To nie musi oznaczać: „jesteś desperatką”. Bardziej: „ja nie jestem jeszcze w tym samym miejscu, co Ty”. To bardzo ważne rozróżnienie. Pani przeprosiła, on odpowiedział „nie masz za co przepraszać”. To wręcz sugeruje, że nie potraktował Pani pytania jako czegoś katastrofalnego. Dlatego nie wracałabym już obsesyjnie do tej rozmowy ani nie próbowała jej „naprawiać”. Natomiast jego reakcja daje Pani ważną informację On na ten moment nie chce rozmawiać o czymś poważnym przed realnym spotkaniem. Pani natomiast zaczyna emocjonalnie przeżywać tę relację dużo poważniej. To oznacza, że tempo Państwa zaangażowania może być różne. I właśnie tutaj zaczyna się zdrowe stawianie granic. Nie trzeba ani zerwać kontaktu, ani udawać przed sobą: „to tylko zabawa i nic mnie to nie obchodzi”. Można powiedzieć sobie: „Podoba mi się ten człowiek, ale jeszcze go nie znam. Moje emocje są realne, ale moja wiedza o tej relacji jest na razie niewielka.” To jest jedno z najważniejszych zdań przy lękowym przywiązaniu. Bardzo uważałabym na erotyzowanie relacji przed zbudowaniem bezpieczeństwa Nie dlatego, że seksualne rozmowy są czymś złym. Tylko dlatego, że w Pani przypadku seksualność bardzo szybko łączy się z emocjonalnym przywiązaniem. Jeżeli więc erotyczne rozmowy powodują, że kilka godzin później zaczyna Pani: - obsesyjnie sprawdzać telefon, - wyobrażać sobie związek, - analizować jego social media, - bać się, że zniknie, - czuć pustkę bez kontaktu, to warto trochę zwolnić. Może Pani nadal flirtować, ale niech Pani obserwuje siebie: czy robię to dlatego, że naprawdę mam na to ochotę, czy dlatego, że boję się, że jeśli nie będę seksualna, on straci zainteresowanie? To bardzo ważne pytanie. Niech Pani nie wykorzystuje seksualności do „utrzymywania” czyjejś uwagi To jest częsta pułapka przy niskiej samoocenie. Człowiek odkrywa: „kiedy jestem erotyczna, ktoś mnie bardzo chce”. I zaczyna nieświadomie myśleć: „muszę podtrzymywać tę wersję siebie, bo inaczej przestanie się mną interesować”. Zdrowa relacja wymaga sprawdzenia również: czy potraficie rozmawiać normalnie, czy interesujecie się swoim życiem, czy jest szacunek, czy można powiedzieć „nie”, czy można zwolnić, czy można postawić granicę seksualną bez utraty całej relacji. Dopiero wtedy wiadomo, czy poza chemią istnieje materiał na coś więcej. Drugi mężczyzna i określenie „puszczalska” To, co Pani usłyszała, było po prostu krzywdzącą oceną. Sam fakt, że flirtuje Pani, pisze z mężczyznami albo odkrywa własną seksualność, nie daje nikomu podstaw do definiowania Pani w ten sposób. Co jednak ważniejsze: proszę uważać, żeby teraz nie próbowała Pani „udowodnić sobie”, że ten człowiek się myli, poprzez zdobycie akceptacji kolejnego mężczyzny. Bo wtedy powstaje mechanizm: „ktoś mnie zawstydził” → „muszę znaleźć kogoś, kto mnie pożąda” → „czuję się lepiej” → „on trochę się oddala” → „znowu czuję, że coś ze mną nie tak”. I cały ciężar samooceny zaczyna zależeć od reakcji mężczyzn. Jak budować relacje spokojniej? Proponowałabym Pani kilka zasad. Po pierwsze: nie budować całej więzi wyłącznie przez wiadomości. Online bardzo łatwo stworzyć sobie obraz drugiej osoby, który częściowo istnieje w wyobraźni. Realne spotkanie daje dużo więcej informacji: jak się przy nim Pani czuje, czy jest uważny, czy jest szacunek, czy rozmowa jest naturalna, czy pożądanie istnieje również poza ekranem. Po drugie: nie przyspieszać emocjonalnie bardziej niż rozwija się relacja realnie. Jeżeli widzieliście się zero razy, traktować relację jak etap poznawania, nawet jeśli rozmowy są bardzo intymne. Po trzecie: nie sprawdzać stale aktywności w social mediach. To działa jak kompulsja. Na chwilę daje informację i ulgę, ale później zwiększa potrzebę kolejnego sprawdzenia. Po czwarte: nie interpretować każdej przerwy jako odrzucenia. „Nie odpisał przez kilka godzin” nie oznacza automatycznie: „znudziłam mu się”. To tylko informacja: „nie odpisał przez kilka godzin”. Reszta jest interpretacją. Po piąte: nie pytać wielokrotnie o zapewnienie. Jeżeli zapytała Pani raz i otrzymała odpowiedź, kolejne próby upewniania się zwykle nie zmniejszają lęku na długo. Bardzo pomocny może być prosty zapis Kiedy uruchamia się lęk, proszę zapisać: Fakt: nie odpisał od 5 godzin. Moja interpretacja: znudziłam mu się, powiedziałam coś głupiego, ma inną. Emocja: lęk 8/10, wstyd 6/10. Impuls: sprawdzić Instagram, wysłać kolejną wiadomość. Zdrowsza reakcja: nie sprawdzam przez godzinę, wracam do własnego zajęcia, czekam na nowe fakty. To bardzo dobrze pokazuje różnicę między tym, co się rzeczywiście wydarzyło, a tym, co tworzy lęk. Pani nie musi udawać „wyluzowanej” To również ważne. Zdrowe podejście nie oznacza: „mam udawać, że nic mnie nie obchodzi”. Można powiedzieć: „Lubię z Tobą pisać i flirtować, ale chcę poznawać się spokojnie. Nie oczekuję teraz deklaracji związku. Chciałabym tylko wiedzieć, czy jesteś otwarty na realne poznanie się, a nie wyłącznie erotyczne pisanie.” To jest bardzo dojrzały komunikat. Jeżeli odpowiedź będzie: „tak, chciałbym się spotkać i zobaczyć, co z tego będzie”, macie informację. Jeżeli: „interesuje mnie tylko sexting”, również ma Pani informację. I wtedy Pani podejmuje decyzję, czy taki rodzaj relacji jest dla Pani emocjonalnie bezpieczny. Niech Pani obserwuje, czy nie oddaje za dużo siebie, zanim cokolwiek powstanie Przy lękowym stylu przywiązania często pojawia się tendencja: „skoro mi zależy, muszę być dostępna”, „muszę szybko odpowiadać”, „muszę być interesująca”, „muszę go zatrzymać”. Zdrowa relacja wygląda inaczej: „podobasz mi się, ale nadal mam swoje życie”, „jestem ciekawa, ale jeszcze Cię poznaję”, „mogę chcieć bliskości i jednocześnie obserwować, czy jesteś dla mnie dobrym partnerem”. To bardzo ważna zmiana perspektywy. Nie tylko: „czy on mnie wybierze?” ale również: „czy ja, poznając go coraz lepiej, nadal będę chciała wybrać jego?” Teraz, kiedy terapeutka jest na urlopie Nie próbowałabym w tym okresie „rozwiązać” całej historii przywiązania sama. Potraktowałabym najbliższy czas jako okres stabilizacji. Można sobie ustalić kilka zasad: - nie podejmuję decyzji dotyczących własnej wartości na podstawie jednej wiadomości; - nie wysyłam kolejnych emocjonalnych wiadomości w pierwszych kilkunastu minutach po uruchomieniu lęku; - nie sprawdzam obsesyjnie jego aktywności; - codziennie robię coś, co nie ma żadnego związku z randkowaniem; - utrzymuję kontakt ze znajomymi i własnymi zainteresowaniami; - zapisuję sytuacje, które szczególnie mocno uruchamiają lęk, żeby omówić je po powrocie terapeutki. Może Pani również stworzyć sobie zasadę: „kiedy jestem bardzo pobudzona emocjonalnie, nie podejmuję decyzji dotyczących relacji.” Najpierw emocje mają trochę opaść. Jedna ważna rzecz o lękowym przywiązaniu Styl przywiązania nie jest wyrokiem ani tożsamością. Proszę uważać na myślenie: „mam lękowy styl, więc zawsze będę taka”. To raczej zestaw wyuczonych sposobów reagowania, które mogą się zmieniać wraz z doświadczeniem, terapią i bezpieczniejszymi relacjami. Celem nie jest stać się osobą, której „na nikim nie zależy”. Celem jest dojście do momentu: „mogę bardzo kogoś chcieć i nadal nie tracę siebie, kiedy nie wiem jeszcze, co on do mnie czuje.” Czy Pani jest „za bardzo”? Nie używałabym takiego określenia. Może Pani czasami zbyt szybko nadawać relacji bardzo duże znaczenie. Może Pani silnie szukać zapewnienia. Może Pani mieć trudność z tolerowaniem niepewności. To są konkretne mechanizmy, nad którymi można pracować. To zupełnie co innego niż: „jestem problemem”. W GRUPIE EMITBERG przy podobnym problemie pracowałybyśmy nie tylko nad samym lękiem przed odrzuceniem, ale nad całym procesem tworzenia relacji: budowaniem poczucia własnej wartości niezależnie od zainteresowania drugiej osoby, tolerowaniem niepewności, stopniowaniem bliskości, granicami seksualnymi, rozpoznawaniem własnych potrzeb oraz różnicą między chemią, przywiązaniem i realną kompatybilnością. Bardzo wartościowa byłaby również praca nad wstydem dotyczącym seksualności, szczególnie po tak krzywdzącej ocenie ze strony drugiego mężczyzny. Seksualność może być częścią Pani życia bez konieczności ani jej tłumienia, ani wykorzystywania jej do zdobywania poczucia własnej wartości. Najważniejsze zdanie, które zostawiłabym Pani teraz, brzmi: Nie musi Pani wybierać pomiędzy bliskością a bezpieczeństwem. Może Pani uczyć się bliskości, która rozwija się stopniowo, nie wymaga porzucania siebie i pozostawia przestrzeń na sprawdzenie, czy druga osoba rzeczywiście jest kimś, komu warto zaufać.


Dzień dobry, przede wszystkim chciałabym Pani powiedzieć, że to, co Pani opisuje, nie oznacza, że jest Pani „problemem”, desperatką ani osobą, z którą nie da się zbudować zdrowej relacji. Widać, że bliskość jest dla Pani ważna, a ponieważ jest to obszar, którego dopiero Pani doświadcza, może wiązać się z dużą nadzieją, wrażliwością i obawą przed odrzuceniem. Kiedy przez długi czas nie doświadczało się relacji romantycznej i fizycznej, zainteresowanie drugiej osoby może mieć szczególnie duże znaczenie emocjonalne. Flirt i erotyczne rozmowy mogą dawać poczucie bycia atrakcyjną i pożądaną, a jednocześnie szybko uruchamiać pytania: „Czy on naprawdę mnie chce?”, „Czy stracił zainteresowanie?”, „Czy zrobiłam coś nie tak?”. Wtedy samopoczucie zaczyna zależeć od wiadomości, czasu odpowiedzi i zachowania drugiej osoby. To potrafi być bardzo wyczerpujące, ale można się nauczyć reagować na te sytuacje inaczej. Warto rozdzielić dwie rzeczy: **potrzebę bliskości oraz lęk, że można ją stracić**. Sama potrzeba bliskości, zainteresowania czy seksualności nie jest niczym złym. Trudność pojawia się wtedy, gdy niepewność związana z drugą osobą zaczyna przesłaniać Pani własne potrzeby, granice i poczucie wartości. W opisanej sytuacji pytanie o intencje nie czyni Pani desperatką. Być może dla tego mężczyzny było ono przedwczesne, skoro jeszcze się nie spotkaliście, ale jego reakcja nie jest dowodem na to, że zrobiła Pani coś złego lub że jest Pani „za bardzo”. Można jednocześnie uznać, że relacja była na bardzo wczesnym etapie, i nie zawstydzać się za to, że chciała Pani zrozumieć, co się między Wami dzieje. Jego słowa, że lubi z Panią pisać i że nie musi Pani przepraszać, nie rozstrzygają jeszcze, czego oczekuje od tej znajomości. Na tym etapie warto pozwolić, aby jego intencje ujawniały się także poprzez dalsze zachowanie, zamiast próbować odczytać je z każdej wiadomości. Co może Pani stopniowo ćwiczyć? - **Oddzielanie faktów od interpretacji.** Faktem jest na przykład to, że ktoś odpisał później niż zwykle. Interpretacją może być myśl: „Już mu się nie podobam”. Warto zatrzymać się i zapytać: „Co rzeczywiście wiem, a czego się obawiam?”. - **Odkładanie sprawdzania wiadomości i mediów społecznościowych.** Nie jako karę czy grę z drugą osobą, ale po to, by odzyskiwać uwagę dla własnego życia. Można zacząć od krótkich okresów, w których odkłada Pani telefon i wraca do swoich zajęć. - **Pozostawanie w kontakcie ze sobą.** Warto regularnie pytać siebie: „Czy ja dobrze czuję się w tej znajomości?”, „Czy podoba mi się sposób, w jaki ta osoba mnie traktuje?”, „Czy czuję się bezpiecznie, czy głównie czekam na potwierdzenie, że jestem atrakcyjna?”. - **Stopniowe budowanie bliskości.** Nie musi Pani tłumić flirtu ani seksualności, ale może Pani dawać sobie czas na poznanie drugiej osoby również poza erotycznymi rozmowami. Warto obserwować, czy jest wzajemność, szacunek, zainteresowanie i zgodność oczekiwań. - **Traktowanie odrzucenia jako informacji, a nie oceny własnej wartości.** Jeśli ktoś nie chce takiej samej relacji jak Pani, może to boleć, ale nie oznacza, że jest Pani niewystarczająca. Podobnie krzywdząca etykieta użyta przez innego mężczyznę nie definiuje Pani ani Pani seksualności. Ma Pani prawo poznawać siebie i decydować o własnych granicach bez zawstydzania. Ważne, aby nie próbowała Pani za wszelką cenę stać się osobą, która niczego nie potrzebuje i nigdy się nie angażuje. Celem nie jest pozbycie się emocji, lecz nauczenie się, jak przeżywać je bez podporządkowywania im całego swojego zachowania. Można odczuwać niepewność i jednocześnie nie wysyłać kolejnej wiadomości pod wpływem paniki, nie przepraszać za samo wyrażenie potrzeb i nie rezygnować z własnych granic, by utrzymać czyjeś zainteresowanie. Ponieważ jest Pani w terapii, zachęcam, by po powrocie psycholożki przyjrzeć się temu, co uruchamia się w Pani w chwilach niepewności: jakich myśli doświadcza Pani o sobie, czego najbardziej się obawia i co robi, aby zmniejszyć lęk. Do tego czasu może Pani zapisywać sytuacje, które wywołują silne emocje, towarzyszące im myśli oraz to, co pomaga choć trochę odzyskać równowagę. Na koniec chciałabym podkreślić: **nie jest Pani problemem dlatego, że pragnie bliskości i mocno przeżywa zainteresowanie drugiej osoby**. Jest Pani osobą, która zauważa pewien trudny dla siebie schemat i chce go zmienić. To dobry punkt wyjścia do pracy nad relacjami, w których jest miejsce zarówno na czułość i seksualność, jak i na niezależność, spokój oraz szacunek do samej siebie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.