Mam 23 lata. Od ok 6lat mam mocno obniżony nastrój, czeste zmiany nastroju, wszystko mnie przytłacza

Dzień Dobry :)
Czas na psychoterapeutę :) Z Pani opisu wnioskuję, że objawy są trudne, ale nie przytłaczające. Widzę także, że uruchomiła Pani wiele sposobów radzenia sobie, co sprzyjało utrzymaniu zdrowia na względnym poziomie (takim do wytrzymania). Myślę, więc, że trzeba przyjrzeć się temu co już Pani dokonała, zobaczyć co działa i to pozostawić. Co nie działa odrzucić i ewentualnie spróbować czegoś nowego. Jest Pani w bardzo dobrym momencie życia, żeby ułożyć je sobie tak jak Pani potrzebuje :)

Pozdrawiam
Ewa Czernik

witam,
polecam kontakt z psychologiem-psychoterapeutą, który jeśli będzie taka potrzeba zleci dodatkową konsultację.
Środki farmakologiczne wspomagają powrót do zdrowia i stabilności psychicznej natomiast nie zastąpią psychoterapii. To w ramach psychoterapii można ustalić przyczynę problemów o których Pani pisze i dobrać najbardziej odpowiednie środki.
Pozdrawiam i zyczę odwagi
Leszek Jaroszewski
Gabinet Arche

Szanowna Pani, zrobiła Pani już pierwszy krok - wysłała zapytanie. Rozumiem, że szuka Pani odpowiedzi na pytanie, jak sobie dalej pomóc? Wykorzystała Pani już pewne możliwości - sport, książki. To dobra metoda, jeśli problem nie jest być może złożony. Być może przyczyna złego nastroju u Pani jest bardziej złożona. Polecam zrobienie kroku dalej, poszukanie terapeuty, który pomoże Pani określić, skąd u Pani taki nastrój i jaką wybrać drogę, sposób, aby go poprawić. Praca z terapeutą, psychologiem, może znacznie skrócić czas złego nastroju i pomóc w przyszłości radzić sobie z wyzwaniami dnia codziennego. Pozdrawiam serdecznie, Maria Imbierowicz

Witam serdecznie, proszę skorzystać z pomocy i nauczyć się jej brać, jak widać samowystarczalność Pani nie służy, zresztą jak większości z nas. Polecam wizytę u psychoterapeuty, być może wizyta u psychiatry nie będzie konieczna, ale to już zadecyduje terapeuta po zebraniu wywiadu. Diagnoza i wyobrażenia o niej (o której Pani myśli) sprzyja tylko tej samowystarczalności, nie pozwala wykonać kroku w stronę zmiany, to lęk i jemu trzeba się przyjrzeć między innymi. Trzymam mocno kciuki za Panią, proszę się nie bać robić dobrych rzeczy dla siebie.

Można zacząć od psychologa, który po rozmowie zaproponuje kolejne kroki. Być może będzie konieczna wizyta u psychiatry w celu dalszej diagnozy i włączeniu leczenia farmakologicznego. Być może potrzebna będzie również psychoterapia. Życzę powodzenia!

Dzień dobry,

proszę pamiętać, że jedyną osobą w życiu, na którą może Pani zawsze liczyć, jest właśnie Pani i widzę, że potrafi Pani świetnie sobie radzić w momentach kryzysu. Czasami musimy się także pogodzić z tym, że mamy okresy "gorszego" funkcjonowania i jest to zupełnie normalne. Jeśli jednak potrzebuje Pani konsultacji to proponuję w pierwszej kolejności wizytę u psychologa, jeśli zauważy on potrzebę włączenia farmakoterapii to zaproponuje on Pani konsultacje z lekarzem psychiatrą.

pozdrawiam serdecznie
Anna Jerzak/Psychonomia.pl

Dzień dobry,
Nie musi Pani zostać z tym problemem sama. Polecam zgłosić się najpierw na konsultację do psychoterapeuty. Jeśli uzna, że jest potrzeba wizyty u lek. psychiatry- pokieruje Panią, jednak możliwe, że same spotkania terapeutyczne będą pomocne. Więcej można powiedzieć dopiero po wnikliwym zebraniu wywiadu.
Pozdrawiam ciepło i zachęcam do spotkania ze specjalistą.
Paulina D.

Dzień dobry, wskazałabym Pani wizytę u jednego i drugiego specjalisty. Psychiatra ocenia, czy potrzebuje Pani leków wyrównujących nastrój, psycholog pomaga uporać się w czasie terapii z przyczynami obniżonego nastroju. Pozdrawiam Panią serdecznie. Katarzyna Zalewska

Doświadczony psycholog/psychoterapeuta pokieruje Panią do psychiatry, jeżeli będzie taka potrzeba i odwrotnie. Decyzja należy do Pani, moje orientacyjne wskazówki być może ją ułatwią.
Wskazaniem do konsultacji u psychiatry byłyby utrzymujące się myśli samobójcze. Również taka sytuacja, że nie może pani funkcjonować w ważnych obszarach życiowych, np. pracowniczki, matki, partnerki, koleżanki. Jeżeli radzi sobie Pani w tych sferach, ale nie do końca lub z trudem, to już nie jest tak jednoznaczne na ile pomoc lekarza byłaby potrzebna.
Jeśli rozważa Pani psychoterapię, to można od razu umówić się na wstępną wizytę u terapeuty, nawet bez diagnozy psychiatrycznej, chyba że w grę wchodzi NFZ. Wtedy kolejność jest odwrotna.
Proszę pamiętać, że diagnoza psychiatryczna zmienia się z czasem i nigdy nie określa całości pani osoby, ma natomiast pomóc w rozpoczęciu leczenia. W procesie terapii człowiek uczy się patrzeć na siebie przez pryzmat swoich niepowtarzalnych cech, a nie nazwy zaburzenia.
Jeżeli ma Panie dobry dojazd do Otwocka, to oczywiście zapraszam.

Dobry wieczór,
Najistotniejszym jest żeby zwróciła się Pani po profesjonalną pomoc. Każdy z wymienionych specjalistów po zebraniu wywiadu winien wskazać najskuteczniejszą dla Pani formę odziaływań. Powodzienia!
Pozdrawiam serdecznie
Agnieszka Wieliczko

Dzień dobry,
warto poszukać pomocy specjalisty, który pomoże Pani uporać się z problemami i przeprowadzi dodatkową diagnostykę (do dyspozycji są najnowsze narzędzia psychologiczne dostępne w Polsce). Proponuję spotkanie z doświadczonym psychologiem specjalizującym się w pracy z dorosłymi Klientami. W razie potrzeby zaproponuje on konsultację lekarza psychiatry. Dodatkowe informacje są dostępne na mojej stronie internetowej. Zapraszam do kontaktu. Proszę się nie poddawać. Pozdrawiam.

Maciej Krzymowski – psycholog, seksuolog, diagnostyk.

Dzień dobry. Myślę, że wsparcie zarówno ze strony psychiatry (chociażby po to, aby zyskać specjalistę, który zrozumie Pani trudności i je nazwie), jak i psychologa, może być dla Pani pomocne. Wydaje mi się jednak, że najlepszą drogą wsparcia dla Pani mógłby być kontakt z psychoterapeutą. Być może wskazana byłaby terapia jako najskuteczniejsza droga leczenia. Pozdrawiam. Patrycja Stępniewska

Często człowiek stara się ze wszystkich sił radzić sobie ze swoimi problemami samemu. Z jednej strony to bardzo dobra cecha charakteru, ponieważ pokazuje nam, jak wiele siły w nas drzemie. 6 lat to bardzo długi czas (można sobie pomyśleć, jak dużo jest w Pani mocy). Napisałam ,,z jednej strony", dlatego, że czasami wpadamy niestety w pułapkę tego, że nie chcemy obarczać nikogo swoimi problemami i zbyt długo liczymy tylko na siebie. Może warto zadać sobie pytanie, co zmieni diagnoza w Pani życiu? Myślę, że wizyta u psychologa/psychoterapeuty może być pierwszym krokiem, który otworzy różne możliwości. Dobry psycholog po kilku spotkaniach stwierdzi, czy jest potrzebna pomoc psychiatry, ale zawsze ostateczny wybór należy do Pani. Pozdrawiam i życzę powodzenia, bo przecież nadszedł Nowy Rok, myślę że to dobry czas na rozpoczęcie walki o siebie! :)

Szanowna Pani,
trudno na podstawie tego co Pani napisała stawiać diagnozę. Nie polecam również samodzielnego diagnozowania - nawet gdyby była Pani specjalistą na ogół trudno zachować obiektywizm i dystans w swojej własnej sprawie. Na początek sugerowałabym wizytę u psychologa - pomoże Pani zidentyfikować problem i zaplanować co dalej. Jeśli wspólnie z psychologiem uzna Pani, że potrzebne są wizyta u lekarza psychiatry i podjęcie leczenia farmakologicznego to zawsze może się Pani na to zdecydować. Jednak leczenie farmakologiczne chociaż w wielu przypadkach pomocne, przynoszące ulgę, czasem wręcz niezbędne to nie sięga sedna, przyczyn problemów natury psychicznej, emocjonalnej takich jak struktura osobowości, przekonania dotyczące siebie i świata, wzorce relacji z innymi, codzienne nawyki i tak dalej.
Proszę być dobrej myśli i nie zwlekać z wizytą - na ogół samo nazwanie tego czego się boimy sprawia, że staje się to łatwiejsze.
Pozdrawiam serdecznie

Witam. Przyznanie się przed sobą do tego, że potrzebujemy pomocy jest bardzo trudne, ale nie jest oznaką słabości, raczej pierwszym krokiem do zmiany obecnej sytuacji. Diagnoza, której się Pani obawia, służy specjalistom tylko po to, żeby wiedzieć, jak pomóc. Proponowałabym zacząć od wizyty u psychologa - psychoterapeuty, który pomoże zdefiniować Pani problemy oraz określić, czy wizyta u psychiatry jest konieczna. Pozdrawiam i życzę powodzenia.

Zdecydowanie jest to dobry moment na kontakt ze specjalistą. Spróbowałabym w pierwszej kolejności spotkania z psychologiem lub psychoterapeutą, który oceni jak poważne są te trudności i zaleci dalsze postępowanie.

Szanowna Pani,
Z opisanej przez Panią sytuacji wynika, że najprawdopodobniej cierpi Pani na depresję. W mojej ocenie to czas najwyższy skorzystać z fachowej pomocy. Fakt, że tyle lat była Pani w stanie pomagać sobie w miarę skutecznie świadczy o Pani sile i wytrwałości. Sugeruję skorzystać z pomocy zarówno psychologa/psychoterapeuty oraz psychiatry. Farmakoterapia i psychoterapia połączone ze sobą przynoszą najlepsze w mojej ocenie rezultaty.

Z poważaniem
Wojciech Kopytek

To bardzo ważny krok przyznać, że potrzebuje się pomocy. I ten krok już Pani zrobiła. Z tego co Pani napisała jest Pani dzielną osobą, nie poddaje się Pani, próbuje rożnych sposobów radzenia, różnych strategii, ale jak wynika z Pani opisu nie są one wystarczająco skuteczne.Jako pierwszy krok proponuję konsultację psychologiczną podczas której będzie Pani wspólnie z terapeutą omówić możliwe, najlepsze dla Pani formy pomocy. Psychoterapeuta może Pani zalecić konsultację psychiatryczną, czasem u psychiatry z którym terapeuta współpracuje. Wtedy obu specjalistom często łatwiej współpracować na Pani rzecz, bo znają wzajemnie swój sposób pracy. Ale to już szczegóły, a przede wszystkim zachęcam do umówienia się na pierwszą konsultację. Pozdrawiam i życzę odwagi :-) Agnieszka Schab

Dzień dobry, proszę pamiętać, że umiejętność sięgania po potrzebną pomoc to rodzaj zasobu - zalety Pani charakteru. Na podstawie Pani wiadomości zaproponowałabym Pani wizytę u psychoterapeuty ( to psycholog lub psychiatra, który skończył dodatkowy kurs upoważniający do prowadzenia terapii). Odpowiedni terapeuta nie tyle skupi się na jedynie postawieniu diagnozy ale przede wszystkim na poradzeniu sobie wspólnie z Panią z trudnościami jakie Pani przeżywa.
Pozdrawiam serdecznie,
Martyna Sobczyk/ pomocnaterapia.pl

Witam serdecznie,
wizyta u psychologa nie wyklucza wizyty u psychiatry i odwrotnie. Psychiatra może ustawić lekoterapię a psycholog formę ewentualnej terapii. zachęcam najpierw do konsultacji z psychologiem. Jedna konsultacja to jednak stanowczo za mało by stawiać diagnozę. Wiedza jest źródłem pewnych informacji jednak brak studiów w tym zakresie i praktycznej analizy różnych przypadków może być zbyt trudne do udźwignięcia. Proszę się nie poddawać i walczyć o siebie. Zawsze warto. Życzę uśmiechu.

Dzień dobry , dziekuje za zaufanie , myśle , ze w obliczu opisanych problemów na początek wizyta u psychologa pomoże odpowiedzieć na kilka nurtujących Panią pytań . Pomoze lub zasugeruje dalsze działania . Pozdrawiam

Pani obawy są zrozumiałe, ale też ważne jest podjęcie konkretnej decyzji. Proszę zastanowić się, która wizyta będzie dla pani "łatwiejsza" do realizacji i od niej zacząć. Diagnoza to nie wyrok, tylko początek zdrowienia. Życzę powodzenia.
Pozdrawiam

Dzień dobry, można zacząć od psychologa/psychoterapeuty, jeżeli jednak objawy są mocno nasilone, konieczna okazać się może również konsultacja psychiatryczna. Tylko lekarz może zdecydować o wprowadzeniu farmakoterapii, a w przypadku znacznie obniżonego nastroju może się ona okazać niezbędna.Warto jednak nie ograniczać tylko do konsultacji psychiatrycznej, dzięki wsparciu psychologicznemu lub psychoterapii można lepiej zrozumieć siebie i poprawić jakość życia. I jeszcze jedno- czasem sami stawiamy sobie znacznie bardziej przerażające diagnozy, niż te postawione przez specjalistów, a żadna diagnoza nie jest wyrokiem, jeżeli podejmiemy prawidłowe leczenie. Pozdrawiam :)

Szanowna Pani, bardzo często psychiatra i psycholog działają we współpracy ze sobą. Psychiatra diagnozuje i zajmie się Pani psychoterapią, psycholog zaś zajmie sie terapią tematów które sa przyczyną Pani smutku. Jakąkolwiek drogę Pani obierze aby zająć się swoimi dolegliwościami, to będzie dobra droga. I niech Pani proszę pamięta - diagnoza to zdefiniowanie problemu, a nie wyrok. Trzymam kciuki.

Witam Panią,
Aby Pani pomóc, należy w pierwszej kolejności Pani problem
prawidłowo zdiagnozować, zbadać okoliczności, które doprowadziły
do opisanych zaburzeń i na tej podstawie opracować właściwą
metodę terapii.
Zachęcam Panią do omówienia problemu z psychologiem, psychoterapeutą.
Gdyby chciała Pani porozmawiać ze mną o problemie,
to zapraszam do kontaktu.
Pozdrawiam serdecznie

Hanna Markiewicz,
psycholog

Szanowna Pani, bardzo dobrze, że zdecydowala się Pani szukać dla siebie pomocy, to wymaga wielkiej odwagi. Proponuję zacząć od wizyty u dobrego, doświadczonego psychoterapauty. Po kilku konsultacjach z pewnością dostanie Pani informację czy wskazana jest również wizyta u psychiatry. Powodzenia!

Najważniejsze jest to co Ty czujesz. Jeśli dojrzałaś do przyjęcia pomocy od specjalisty, to nie pozostaje Ci nic innego jak skorzystać z tej możliwości . Myślę, że konsultacja z psychologiem pozwoli Ci zorientować się na ile poważny jest Twój problem i czy wizyta u psychiatry jest konieczna. Pozdrawiam

Dzień dobry, 6 lat, to bardzo długo na zmaganie się samemu ze swoimi problemami. Dobrze, że zdołała Pani przełamać swoje bariery i zwróciła się o konsultację. Moim zdaniem dobrze byłoby porozmawiać zarówno z psychologiem jak i psychiatrą. Nie mogę w tej chwili napisać, że ma Pani... Bo nie wiem, co tak naprawdę Pani dolega. Dopiero pogłębiony wywiad z psychologiem i jego ewentualna kooperacja z psychiatrą mogą zaradzić Pani problemom. Wiem, że nie rozjaśniłam Pani mroków wiedzy, ale może sprawię, że postanowi Pani skonfrontować się ze sobą w gabinecie specjalisty. Pozostaję do dyspozycji. Pozdrawiam M. Ostrowska

Dzień dobry, z opisu który zawarła Pani powyżej widzę że jest Pani osobą świadomą siebie. Jeżeli chcę Pani pomocy w poradzeniu sobie z trudnościami jak najbardziej na początek polecam konsultację u psychologa. To psycholog zajmuje się diagnozą i może stwierdzić czy będzie potrzeba wsparcia przez psychiatrę.

Dzień dobry,

W obliczu trudności, jakie Pani opisuje, powinna się Pani udać tam, gdzie ma Pani możliwość zapisać się szybciej i szybciej otrzymać pomoc. Psycholog lub psychoterapeuta przedyskutuje z Panią możliwość (oraz Pani chęć) wsparcia się farmakoterapią, która bywa bardzo pomocna. Psychiatra z kolei oceni Pani stan i z pewnością zaleci udanie się do terapeuty. 6 lat to jest całe Pani dorosłe życie. Gdyby Pani przez tak długo dusiła się z powodu astmy to z radością by Pani przyjęła możliwość leczenia i poprawy samopoczucia. Raczej nie mówimy „obawiam się diagnozy astmy, wolę się dusić.” Diagnozę psychologa lub psychiatry polecam przyjąć nie z obawą, a z taką samą ulgą jak diagnozę innego lekarza. Wreszcie dostanie Pani pomoc i będzie Pani wiedziała co robić, w jakim kierunku się udać. Czasem leczenie jest długie, jednak proszę pamiętać, że nawet mała poprawa to krok w odpowiednią stronę, gdzie celem jest zrzucenie przytłaczającego ciężaru, o jakim Pani pisze.

Pozdrawiam serdecznie i życzę wielu małych kroków we wybranym przez Panią kierunku
Eliza Gifford

Witam serdecznie. Rozpoznanie potrzeby profesjonalnej pomocy jest pierwszym wlasciwym krokiem ktory pokazuje gotowosc na terapie. Z opisu widac ze wazne jest poczucie kontroli nad wlasnym zyciem I swiadomosc ze z kazdym problemem jest sie wstanie uporac. Prosze sie nie bac diagnozy psychoterapeuty, poniewaz ta ma na celu wyznaczenie odpowiedniego planu dzialania.

Pozdrawiam,
Adrian Olesiak

Myślę, że to jest dobry czas żeby zdecydować się na wizytę u specjalisty.
Pozdrawiam
Agnieszka Musiel

To bardzo dobra decyzja, że zdecydowałaś się szukać pomocy i przyznałaś przed sobą, że potrzebujesz wsparcia. Teraz pytanie, czy warto skonsultować się z psychologiem czy psychiatrą, może być zrozumiane. Oto różnice między nimi, które pomogą Ci podjąć decyzję:

Psycholog: Psycholog to specjalista w dziedzinie psychologii i zachowania ludzkiego. Pomaga pacjentom zrozumieć swoje emocje, myśli i zachowania, a także rozwijać strategie radzenia sobie z trudnościami emocjonalnymi i psychologicznymi. Psycholog może prowadzić terapie, takie jak np. terapia poznawczo-behawioralna, terapia psychodynamiczna ect. Jeśli nie jesteś pewna, jakie są źródła Twojego obniżonego nastroju i potrzebujesz wsparcia emocjonalnego, psycholog może być dobrym wyborem.

Psychiatra: Psychiatra to lekarz specjalizujący się w diagnostyce i leczeniu zaburzeń psychicznych. Jeśli istnieje podejrzenie, że Twoje trudności emocjonalne mogą mieć podłoże biologiczne i mogą być związane z zaburzeniem psychicznym, wizyta u psychiatry może być wskazana. Psychiatra może przepisać leki, jeśli uważa to za konieczne, i monitorować efekty leczenia.

Warto zacząć od konsultacji u psychologa, który może przeprowadzić wywiad i ocenić Twoją sytuację. Na podstawie tej oceny, jeśli będzie to konieczne, psycholog może zasugerować dalsze kroki, w tym ewentualnie skierowanie do psychiatry. Ważne jest, aby otrzymać właściwe wsparcie i leczenie dostosowane do Twoich indywidualnych potrzeb.

Pamiętaj, że nie ma nic złego w poszukiwaniu pomocy specjalisty. To krok w stronę poprawy Twojego samopoczucia i jakości życia.

Dzień dobry farmakoterapia- psychiatra + psychoterapia.
Trzymam kciuki.
AR

Dzień dobry, 6 lat to bardzo długi czas obniżonego nastroju. Zapewne jest Pani zmęczona tą sytuacją. zachęcam do kontaktu z psychologiem lub psychoterapeutą, żeby popracować nad poprawą jakości Pani życia i wzmocnieniu Pani. Nie unikałabym kontaktu z lekarzem psychiatrą. Być może oceni, że należy na pewien czas wdrożyć stosowne leki.
Pozdrawiam,
Joanna Jaworska

Dzień dobry, czytając Pani zapytanie przyszła do mnie taka myśl... Wiele możemy wytrzymać, ale po co?
Zaciskanie zębów, demonstrowanie siły, spychanie trudnych emocji na margines. To wszystko prowadzi do budowy wielkiego muru, zza którego nie widać świata.
Przez 6 lat nie dopuściła Pani swojej słabości, a wraz z nią swojej mocy... Bo tak już jest, choć to paradoks - dopuszczając do siebie prawdę o sobie, a więc również o swoich niedostatkach, słabościach, lękach - zapraszamy do siebie też swoją siłę, moc, radość. Wtedy możemy pozwolić sobie być całością.
Życzę Pani kontaktu z samą sobą i z tym wszystkim, co Panią buduje, jednocześnie podpisując się pod słowami Przedmówców - psychoterapia to przestrzeń, w której może Pani poznać samą siebie i zaopiekować się swoim smutkiem, bezsensem i słabością.
Pozdrawiam serdecznie, życząc wszystkiego, co potrzebne.

Dzień dobry!

Myślę, że jeśli chodzi o opisywane przez Panią objawy to warto w pierwszej kolejności udać się na konsultację psychologiczną lub psychologiczną. Niemniej jednak jeśli obniżony nastrój trwa ponad dwa tygodnie ciągiem i dodatkowo pojawiłyby się mysli samobójcze to wówczas konieczna będzie konsultacja psychiatryczna i być może wdrożenie leczenia farmakologicznego. Konsultacja z psychologiem lub psychoterapeutą pozwoli zaplanować jak najlepsze leczenie, niemniej jednak warto zastanowić się czego obawia się Pani w diagnozie i omówić ten temat na konsultacji.

Pozdrawiam, Piotr Furman

Dzień dobry! Pierwsze spotkanie ze specjalistą polega przede wszystkim na nawiązaniu kontaktu i omówieniu problemów, a także na rozważeniu możliwości dalszego postępowania. Dlatego właściwie ważniejsze jest, czy będzie to osoba słuchająca, empatyczna, nieoceniająca i nieudzielająca "dobrych rad" bez rozeznania w sytuacji. Warto natomiast wiedzieć, czym różnią się kompetencje lekarza psychiatry, psychologa oraz psychoterapeuty. Lekarz jest jedynym specjalistą, który oficjalnie stawia rozpoznanie oraz przepisuje leki. Psycholog ma szeroką wiedzę na temat funkcjonowania ludzkiego umysłu i może opracować szczegółową diagnozę, która wesprze działanie psychiatry, a także wskaże mechanizmy, które mogą leżeć u podłoża trudności. Psychoterapeuta natomiast (może być zarówno psychiatrą, jak i psychologiem), jest wyposażony w narzędzia do leczenia chorób i zaburzeń bez korzystania z farmakologii. Bardzo często skuteczne działanie wymaga współpracy różnych specjalistów. Tak naprawdę nie ma więc znaczenia, od kogo się zacznie. Ważniejsze, moim zdaniem, żeby faktycznie sięgnąć po pomoc.

o, że dostrzegasz potrzebę pomocy i jesteś gotowa przyznać się do swoich trudności, jest ogromnym krokiem naprzód. Warto docenić tę decyzję, ponieważ uznanie potrzeby wsparcia to początek procesu zdrowienia i zmiany. To, co opisujesz – obniżony nastrój, zmiany emocjonalne, przytłoczenie przez życie – może wskazywać na zaburzenia nastroju, które, bez odpowiedniego wsparcia, mogą pogłębiać się z czasem.

Odpowiadając na Twoje pytanie – to, czy powinnaś udać się do psychologa, czy psychiatry, zależy od charakteru Twoich trudności.

Psycholog
Psycholog może pomóc Ci zrozumieć źródła Twoich emocji, nauczyć Cię zdrowych mechanizmów radzenia sobie z trudnymi uczuciami i myślami oraz pracować z Tobą nad zmianą wzorców myślenia, które mogą przyczyniać się do obniżonego nastroju. Jeśli czujesz, że Twoje trudności są bardziej związane z emocjami, myśleniem i relacjami, psycholog może być dobrym pierwszym krokiem. Terapeuta może pomóc Ci odkryć, co leży u podstaw Twoich problemów i opracować strategie poprawy samopoczucia.
Psychiatry
Psychiatra specjalizuje się w diagnozowaniu zaburzeń psychicznych, takich jak depresja, lęki czy zaburzenia nastroju, i może zalecić leczenie farmakologiczne, jeśli uzna, że jest to konieczne. Jeśli masz wrażenie, że Twoje trudności są głębsze, utrzymują się przez długi czas i mogą wynikać z biologicznych lub neurochemicznych powodów, psychiatra może być odpowiednią osobą, aby ocenić, czy leczenie farmakologiczne jest potrzebne. Psychiatra może również współpracować z psychologiem w procesie leczenia.
Co zrobić?
Rozpocznij od psychologa: Często dobrym rozwiązaniem jest zacząć od psychoterapii, ponieważ psycholog pomoże Ci lepiej zrozumieć Twoje emocje i stworzyć plan działania. Jeśli psycholog uzna, że objawy są bardziej zaawansowane i wymagają interwencji medycznej, może skierować Cię do psychiatry.
Jeśli czujesz, że objawy są bardzo intensywne i obejmują np. trudności w codziennym funkcjonowaniu, myśli samobójcze lub znaczny spadek energii, warto od razu skonsultować się z psychiatrą.
Twoje obawy dotyczące diagnozy są całkowicie zrozumiałe, ale pamiętaj, że uzyskanie pomocy od specjalisty nie oznacza słabości. Wręcz przeciwnie – to krok ku lepszemu zrozumieniu siebie i odzyskaniu kontroli nad własnym życiem. Warto dbać o swoje zdrowie psychiczne tak, jak dbasz o fizyczne, i nie ma nic złego w tym, że czasem potrzebujemy wsparcia.

Jeśli czujesz, że jesteś gotowa, umów się na spotkanie z psychologiem, który pomoże Ci odkryć, co leży u podstaw Twoich trudności i wspólnie przejdziecie przez proces pracy nad nimi.

Dzień dobry,

To, że przyznała Pani przed sobą, że potrzebuje pomocy, to bardzo ważny krok w kierunku poprawy. Jeśli chodzi o wybór między psychologiem a psychiatrą: psycholog, a w szczególności psychoterapeuta, pomoże Pani zrozumieć emocje, opracować strategie radzenia sobie z obniżonym nastrojem i pracować nad mechanizmami myślenia oraz zachowań. Psychiatra natomiast może rozważyć leczenie farmakologiczne, jeśli uzna to za konieczne. Często najlepszym rozwiązaniem jest skorzystanie z pomocy obu specjalistów, by uzyskać pełniejszy obraz sytuacji i najlepsze wsparcie.

Myślę, że pierwszym krokiem powinno być pójście do psychologa, który po wywiadzie i ewentualnym przeprowadzeniu odpowiednich badań może zalecić pójście do psychiatry (ale wcale nie musi).

Dzień dobry,

Rozumiem, że jest Pani ciężko. Warto zgłosił się na początku do lekarza psychiatry który postawi diagnozę oraz rozpocząć pracę z psychologiem nad radzeniem sobie w obecnej sytuacji.
Pozdrawiam

Dzień dobry,
to ważny krok, że dostrzegasz potrzebę wsparcia – to nie słabość, a siła. Warto zacząć od psychologa czy psychoterapeuty, który pomoże zrozumieć sytuację i wskazać dalsze kroki. Jeśli objawy są bardzo uciążliwe, to psychiatra również może być pomocny, zwłaszcza jeśli pojawi się potrzeba farmakoterapii.

Dzień dobry. Myślę, że warto udać się najpierw do psychoterapeuty, który oceni czy wizyta u psychiatry będzie potrzebna czy psychoterapia będzie wystarczająca. Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry,
zacząłbym od psychologa - czasem można zwrócić się do 2-3 żeby mieć porównanie jak widzi Pani proponowane ich podejścia, może się okazać ważny którzy z nich będzie budził u Pani budzić od początku Pani zaufanie itp. Taka relacja też jest zwykle bardzo ważna.

A jeśli któryś z nich PRZYKŁADOWO ! zdiagnozuje depresję lub będzie ją "podejrzewał" to wtedy wskazane by go zapytać czy już od razu rekomenduje też być może konsultacje u psychiatry.

Czasem taka decyzja o konsultacjach u lekarza psychiatry zapada w rozmowach z psychologiem później, najczęściej nie szybciej niż po kilku sesjach, ale są psychologowie skłaniający się do tego by w pewnych przypadkach skonsultować się z psychiatrą od razu. Uwaga to nie znaczy, że takie konsultacje = trudniejszy przypadek. To może oznaczać po prostu pewniejszą diagnozę.
Wszystko moim zdaniem powinno przez pewien okres od współpracy z psychologiem, któremu Pani zaufa.
Cenne wydaje mi się uznanie, że nie muszę próbować radzić sobie sama - mogę skorzystać z pomocy.
Właśnie po to się idzie do specjalisty - metaforycznie rzecz ujmując - idziemy "po moc" czyli wtedy gdy tej "mocy" do dobrego życia nam brakuje.
Z życzeniam znalezienia tej odpowiedniej dla siebie pomocy
Jacek Czapski

Twoje doświadczenia pokazują, że od dłuższego czasu zmagasz się z obniżonym nastrojem i częstymi zmianami emocji, co jest bardzo trudne do zniesienia na co dzień. To, że przez wiele lat radziłaś sobie sama, pokazuje Twoją siłę, ale też fakt, że czasami wsparcie specjalisty jest naprawdę potrzebne, aby pomóc znaleźć nowe sposoby radzenia sobie z przytłaczającymi uczuciami.

W takiej sytuacji warto rozważyć rozmowę z psychologiem, który pomoże Ci zrozumieć i przepracować emocje oraz trudności, z którymi się borykasz. Psychoterapia może być miejscem, w którym bez oceniania, z empatią i wsparciem, nauczysz się lepiej dbać o siebie i swoje samopoczucie. Jeśli jednak zauważysz, że Twoje objawy są bardzo nasilone lub utrudniają Ci codzienne funkcjonowanie, pomoc psychiatry może być pomocna, ponieważ lekarz ten oceni, czy nie ma potrzeby wprowadzenia wsparcia farmakologicznego.

Najważniejsze, że już teraz przyznałaś przed sobą, że potrzebujesz pomocy – to duży, odważny krok. Zachęcam Cię serdecznie do umówienia się na spotkanie, aby wspólnie znaleźć sposób na poprawę Twojego samopoczucia i jakości życia. Pamiętaj, szukanie wsparcia to wyraz troski o siebie, a nie słabości.

Pozdrawiam ciepło i zapraszam do kontaktu.

Dzień dobry, to bardzo ważny krok, że samodzielnie dostrzegła Pani potrzebę pomocy. Zmienne stany emocjonalne, które Pani opisuje, wskazują na potrzebę wsparcia. Zachęcam do konsultacji z psychologiem lub psychoterapeutą, a także z lekarzem. Pozdrawiam, Julianna Skawińska

Po pierwsze chciałam bardzo docenić to, że doszłaś do punktu, w którym przyznajesz przed sobą potrzebę wsparcia, to ogromny krok i świadectwo Twojej siły, a nie słabości. Wiele osób przez lata wypiera swoje trudności, a Ty masz w sobie odwagę, by się z nimi zmierzyć – to bardzo ważne i wartościowe. Najlepiej byłoby zacząć od psychologa, który może ocenić Twoją sytuację i pomóc zdecydować, czy konieczna jest konsultacja psychiatryczna. W wielu przypadkach sama psychoterapia przynosi dużą poprawę i pozwala uniknąć konieczności farmakoterapii. Jednak jeśli okaże się, że Twoje objawy wskazują na coś, co wymaga również wsparcia medycznego, psycholog może Cię skierować do psychiatry. To naturalne, że boisz się usłyszeć „oficjalną” diagnozę – często wydaje się to jakąś etykietą, czymś, co nas określa. Ale pamiętaj, że diagnoza nie definiuje Ciebie jako osoby. Jest tylko narzędziem do lepszego zrozumienia siebie i znalezienia najlepszej drogi do poprawy samopoczucia. W rzeczywistości może dać ulgę – bo zamiast błądzić w domysłach, dostajesz konkretne wskazówki, co możesz zrobić, by poczuć się lepiej. To, co opisujesz, to długa walka w samotności – ale nie musisz dalej walczyć sama. Wsparcie specjalisty to nie tylko pomoc w znalezieniu rozwiązania, ale też poczucie, że masz kogoś, kto idzie z Tobą tą drogą.
Masz już w sobie ogromną siłę – sześć lat szukania sposobów, czytania, uprawiania sportu – to pokazuje, że masz w sobie ogromne pokłady wytrwałości. Teraz czas dać sobie prawo do skorzystania z profesjonalnej pomocy. Nie zawiedziesz się na sobie – przeciwnie, dasz sobie najlepszą szansę na lepsze życie.

Czy mogę Ci jakoś pomóc w podjęciu pierwszego kroku? Może masz jakieś konkretne obawy, o jakich warto porozmawiać?

Psycholog, czy psychiatra to nie tylko diagnozy, ale przede wszystkim realna pomoc. Jeśli czuje się Pani źle, warto pomóc sobie i skorzystać z porady specjalisty, a przede wszystkim rozpocząć terapię, żeby dać sobie szansę na poprawę nastroju. Można zacząć od psychologa lub psychoterapeuty, który też doradzi, czy konsultacja psychiatryczna jest wskazana.

To, że przyznała Pani przed sobą potrzebę wsparcia, to ogromny krok w stronę lepszego samopoczucia – to nie oznaka słabości, lecz siły i dojrzałości.

Jeśli od lat zmaga się Pani z obniżonym nastrojem, przytłoczeniem i wahaniami emocji, warto zacząć od konsultacji z psychologiem. Specjalista pomoże lepiej zrozumieć Pani stan i doradzi, czy potrzebna jest również wizyta u psychiatry. Nie musi Pani mierzyć się z tym sama – profesjonalna pomoc może przynieść ulgę i wskazać skuteczne sposoby radzenia sobie.
Warto umówić się na konsultację – to pierwszy krok do większego komfortu psychicznego i lepszego zrozumienia siebie.

Najlepsze efekty daje połączenie farmakoterapii z psychoterapią. Można udać się najpierw do lekarza psychiatry, który postawi diagnozę, zleci leki jeśli uzna to za konieczne i skieruje na psychoterapię. Natomiast może Pani udać się najpierw do psychologa jeśli taka kolejność jest dla Pani łatwiejsza. Psycholog przeprowadzi wywiad i jeśli uzna wizytę u psychiatry za konieczną, na pewno o tym poinformuje.

Jeśli finanse na to pozwalają zachęcam do konsultacji zarówno z psychiatrą jak i psychologiem. Kiedy bedą kluczowe i niezbędne to psychiatra przepisze leki oraz postawi diagnozę. Powinien zalecić również psychoterapię. Leki pomagają wyrównać nastrój, co jest dobrym momentem do leczenia psychoterapeutycznego. Psycholog może pomóc dobrać odpowiednią psychoterapię, która wydaje się niezbędna przy tak długo utrzymującym się obniżeniu nastroju czy nagłych jego zmianach. Praca nad tymi objawami jest kluczem do długotrwałych efektów.

Dzień dobry,

To, co Pani opisuje, wskazuje na długotrwałe zmaganie się z trudnościami emocjonalnymi, które mają realny wpływ na codzienne funkcjonowanie. Sama decyzja o przyznaniu przed sobą, że potrzebna jest pomoc, to bardzo ważny i odważny krok — świadczy o sile i gotowości do zmiany.

W sytuacji, którą Pani opisuje — z obniżonym nastrojem trwającym przez wiele lat, przytłoczeniem, lękiem przed diagnozą — najbezpieczniejszym rozwiązaniem będzie rozpoczęcie od wizyty u psychologa. Psycholog pomoże zrozumieć, co dokładnie się dzieje, i oceni, czy konieczna będzie konsultacja również u psychiatry. Współpraca obu specjalistów nie jest niczym nadzwyczajnym — często to właśnie ich wspólne wsparcie daje najlepsze efekty.

Psychiatra może być potrzebny w sytuacji, gdy objawy są nasilone i utrudniają codzienne funkcjonowanie (np. trudności ze snem, jedzeniem, utrzymaniem motywacji, myśli rezygnacyjne), lub gdy istnieje podejrzenie, że konieczne mogłoby być leczenie farmakologiczne. Psycholog natomiast to specjalista, który pomoże nazwać emocje, zrozumieć mechanizmy zachowań i wspólnie z Panią poszuka sposobów radzenia sobie.

Najważniejsze jest to, że Pani nie musi podejmować tej decyzji sama — właśnie od tego są specjaliści.

Jeśli potrzebuje Pani bezpiecznej przestrzeni, w której można spokojnie przyjrzeć się tym trudnym doświadczeniom i zdecydować, jaki będzie najlepszy kolejny krok — zapraszam serdecznie do mojego gabinetu. Wspólnie możemy się temu przyjrzeć, bez pośpiechu i bez oceniania.

Pozdrawiam
Natalia Majka

Dzień dobry,

pisze Pani, że nie wie, czy to dobry czas na psychologa / psychiatrę, a jednocześnie boryka się Pani z uciążliwymi objawami od 6 lat. Kiedy w takim razie będzie dobry czas? :)

Szczerze zachęcam, aby się dłużej nie męczyć i udać po pomoc do psychologa, psychoterapeuty lub/i psychiatry. Skorzystanie z pomocy specjalisty nie jest słabością tylko wyrazem chęci zadbania o siebie i swoje zdrowie. A problemy ze zdrowiem psychicznym to problemy jak każde inne - naprawdę każdy może zacząć z ich powodu cierpieć. Rozumiem, że usłyszenie diagnozy może być przytłaczające. Proszę jednak pamiętać, że diagnoza to tylko nazwa na Pani objawy - nie świadczy o Pani jako o osobie.

Pozdrawiam serdecznie.

Świadomość, że potrzebuje się pomocy i gotowość, by po nią sięgnąć, to bardzo ważne kroki. Lęk przed diagnozą jest częstą obawą pacjentów. Warto o niej porozmawiać na początku konsultacji ze specjalistą. Omówienie tego tematu może dać Pani zrozumienie, czego ten lęk dotyczy na głębszym poziomie, co może zredukować niepokój. Najprawdopodobniej konsultacja u psychoterapeuty pomoże Pani rozstrzygnąć, czy wskazane będzie korzystanie również z pomocy psychiatry.

Dziękuję Ci za podzielenie się swoją historią. To wymaga ogromnej odwagi i pięknej samoświadomości.
Przez tyle lat kiedy szukałaś sposobów na znalezienie ukojenia, zrozumienia pokazuje jak silna jesteś i jaką masz wielką determinację do szukania rozwiązań.
Objawy które tu przedstawiłaś, które Tobie towarzyszą, mogą świadczyć o tym, że warto było by to skonsultować z psychologiem aby zrozumieć źródło Twojego obniżonego nastroju. Psychiatra natomiast mógłby ocenić czy objawy te wymagają dodatkowego wsparcia farmakologicznego.
Nie musisz od razu robisz wszystkiego na raz. Możesz zacząć od rozmowy z psychologiem, który w razie konieczności z pewnością pokieruje Cię dalej do odpowiedniego specjalisty.
Najważniejsze żebyś wiedziała że proszenie o pomoc i szukanie rozwiązań to oznaka ogromnej siły nie słabości.

Trzymam mocno kciuki za pierwszy krok.
Pozdrawiam Olga Madej

Dziękuję za Pani wiadomość i za to, że podzieliła się Pani swoją historią. To, co Pani opisała, świadczy o ogromnej sile – choć przez wiele lat walczyła Pani w samotności, teraz zrobiła Pani coś, co naprawdę wymaga odwagi: przyznała przed sobą, że potrzebuje wsparcia.

Uczucie przytłoczenia, przewlekły spadek nastroju, wahania emocji i zmęczenie wewnętrzne – szczególnie gdy trwają przez lata – to sygnały, że warto się zatrzymać i zadbać o siebie w inny sposób niż tylko poprzez samodzielne strategie. Pani refleksja, że „nie zawsze można liczyć tylko na siebie”, jest bardzo dojrzała – i wcale nie świadczy o słabości, ale o świadomości swoich granic i potrzeb.

Jeśli chodzi o pytanie, czy lepiej zgłosić się do psychologa czy psychiatry – najważniejsze jest, by zacząć od rozmowy ze specjalistą, który pomoże Pani rozeznać sytuację i dobrać odpowiednią ścieżkę dalszego działania.
Najczęściej dobrym pierwszym krokiem jest konsultacja z psychologiem lub psychoterapeutą – to przestrzeń, w której można dokładnie opowiedzieć o swoich objawach, emocjach i trudnościach. Jeśli podczas rozmowy okaże się, że wskazana byłaby też konsultacja psychiatryczna (np. w celu włączenia leczenia farmakologicznego lub dokładniejszej diagnozy), psycholog skieruje Panią dalej i wszystko wytłumaczy.

Z doświadczenia wiem, że lęk przed diagnozą często wynika z wyobrażeń, a nie z faktów. Diagnoza nie jest wyrokiem – może być natomiast kluczem do ulgi, zrozumienia siebie i dostania dokładnie takiej pomocy, jakiej Pani potrzebuje.

Dzień dobry,
myślę, że warto skorzystać zarówno z konsultacji u psychoterapeuty (aby zrozumieć źródło swoich problemów i nauczyć się sobie z nimi radzić), jak i psychiatry (żeby ocenić czy Pani stan wymaga leczenia farmakologicznego). Można też udać się najpierw na wizytę do psychoterapeuty i wspólnie z nim sprawdzić, czy wizyta u psychiatry jest wskazana.
Pozdrawiam i trzymam kciuki za znalezienie odpowiedniej pomocy.

Dziękuję, że podzieliła się Pani swoją historią. Już samo to, że przez te wszystkie lata starała się Pani sobie radzić – szukając wsparcia w książkach, sporcie, refleksji pokazuje ogromną siłę. Jednakże nawet najbardziej dzielni ludzie czasem potrzebują oparcia w kimś innym. I to nie jest słabość, bo to dojrzałość i odwaga.

To, że zdecydowała się Pani przyznać przed sobą, że „nie dam rady dźwigać tego sama” – to ważny moment. W psychologii często mówimy, że prawdziwa zmiana zaczyna się tam, gdzie kończy się samotność z problemem.

Jeśli przez dłuższy czas dostrzega Pani te objawy to warto rozpocząć od spotkania z psychologiem, który pomoże Pani zrozumieć, co się dzieje i co za tym stoi. Czasami może to być wynik długotrwałego przeciążenia emocjonalnego, czasem objaw depresji, zaburzeń nastroju, a czasem głębszej historii, która wciąż domaga się uwagi.

Jeśli w trakcie wspólnej pracy okaże się, że potrzebne będzie także wsparcie farmakologiczne, psycholog może wtedy zaproponować kontakt z psychiatrą i pomóc Pani się do tego przygotować. Nie trzeba wybierać od razu „kogoś właściwego” – można zacząć tam, gdzie jest bezpieczna przestrzeń do rozmowy.

W Ośrodku ESC pomagam osobom, którepodobnie jak Pani – latami próbowały radzić sobie same, ale w końcu poczuły, że zasługują na wsparcie. I bardzo często to pierwszy krok ku prawdziwej zmianie – nie tylko w samopoczuciu, ale też w relacji ze sobą.

Jeśli tylko będzie Pani gotowa – zapraszam serdecznie.

Pozdrawiam,
Martyna Miszczak
Psycholog
ESC Ośrodek Leczenia E-Uzależnień Radosław Helwich
ul. Boguckiego 6/3, 01-502 Warszawa
(esc123(.)net)

Pani wiadomość pokazuje ogromną samoświadomość i dojrzałość – a to już pierwszy, bardzo ważny krok. Przez lata próbowała Pani sobie radzić, sięgała po wiedzę, aktywność fizyczną, starała się „podnieść siebie” – to wszystko mówi, że naprawdę walczyła Pani o siebie. I teraz, gdy siły zaczynają się wyczerpywać, Pani organizm domaga się pomocy – nie dlatego, że „coś z Panią nie tak”, ale dlatego, że każdy człowiek ma prawo w końcu się oprzeć na drugim człowieku.

Jeśli chodzi o pytanie: psycholog czy psychiatra? – zależy, jak bardzo objawy wpływają na codzienne funkcjonowanie.
– Jeśli odczuwa Pani ciągłe zmęczenie, zaburzenia snu, problemy z jedzeniem, trudność w koncentracji i myśli rezygnacyjne – warto skonsultować się z psychiatrą.
– Jeśli natomiast potrzebuje Pani zrozumienia, wsparcia w przepracowaniu emocji, mechanizmów, przekonań – psycholog lub psychoterapeuta będzie dobrym pierwszym krokiem.
W praktyce – często te dwie ścieżki się uzupełniają.

W ESC ośrodku leczenia e-uzależnień w Warszawie pracujemy zarówno z osobami zmagającymi się z obniżonym nastrojem, lękiem, jak i z osobami, które po prostu czują, że same nie dają już rady dźwigać wszystkiego. Wiele z nich mówi dokładnie to, co Pani: „Już wiem, że nie muszę robić tego sama”.

W razie pytań zapraszam do kontaktu.

Pozdrawiam,
Marcin Okoński
psycholog, psychoterapeuta
ESC ośrodek leczenia e-uzależnień Radosław Helwich
ul. Boguckiego 6/3, 01-502 Warszawa
(esc123(.)net)

Dzień dobry,
najprostszym rozwiązaniem będzie wizyta u psychoterapeuty, z którym wspólnie zdecydujecie o następnych krokach.
Pozdrawiam serdecznie
AB

Akceptacja potrzeby i podjęcie decyzji o poszukiwaniu pomocy psychologicznej to ważny krok, który już za Panią. To wyraz troski o siebie, traktowania siebie z miłością i sprzeciwu wobec pozostawania w bierności.
Skorzystanie z pomocy psychologicznej nie wyklucza możliwości leczenia farmakologicznego, tak samo jak leczenie farmakologiczne nie wyklucza skorzystania z pomocy psychologicznej. To formy wsparcia, które mogą przynieść poprawę zarówno pod względem medycznym, jak i psychologicznym.
Jeśli waha się Pani, która z nich będzie najbardziej odpowiednia, zapraszam na konsultacje psychologiczne. Będzie możliwość, by omówić te wątpliwości, a także z bliska przyjrzeć się Pani problemowi, temu, co uznaje Pani za ważne oraz pochylić się nad tym w jaki sposób osiągnąć pożądaną zmianę.

Zapraszam na konsultację w celu omówienia broblemu.

To, co napisałaś, jest bardzo ważnym krokiem – już samo przyznanie przed sobą, że potrzebujesz wsparcia, to nie słabość, tylko dojrzałość. Przez 6 lat radziłaś sobie sama, teraz organizm i psychika sygnalizują, że potrzebują dodatkowych zasobów. To zupełnie naturalne.

Różnica między psychologiem a psychiatrą wygląda tak. Psycholog albo psychoterapeuta to osoba, z którą możesz rozmawiać, uczyć się radzenia sobie z emocjami, analizować przyczyny trudności i budować nowe strategie. Psycholog nie przepisuje leków, ale może pomóc zrozumieć, co się dzieje i wprowadzić terapię. Psychiatra to lekarz, który może zdiagnozować zaburzenia nastroju, przepisać leki i ocenić, czy farmakoterapia jest potrzebna.

Najczęściej przy przewlekłym obniżonym nastroju i lęku dobrze sprawdza się podejście łączone. Możesz zacząć od psychologa czy psychoterapeuty, który oceni sytuację i w razie potrzeby zasugeruje konsultację psychiatryczną. Możesz też zacząć od psychiatry, który oceni medycznie i jednocześnie poleci psychoterapię.

Jeśli Twój nastrój jest tak obniżony, że trudno Ci funkcjonować, pojawiają się myśli rezygnacyjne albo samobójcze, warto najpierw skonsultować się z psychiatrą, bo on może szybko ocenić, czy potrzebne jest leczenie farmakologiczne. Równolegle lub zaraz po tym można zacząć psychoterapię.

Masz prawo się bać diagnozy – wiele osób tak ma. Ale diagnoza nie jest wyrokiem, to raczej mapa. Pozwala zrozumieć, co się dzieje i dobrać skuteczniejsze wsparcie. To, że już to zauważyłaś i szukasz pomocy, pokazuje Twoją siłę, nie słabość.

Dzień dobry,
Trudności z którymi się Pani mierzy trwają zbyt długo, aby uznać, że jest to chwilowy kryzys. Wywiad diagnostyczny i otwarta rozmowa mogą przynieść ulgę, bo naświetlą co dalej aby powrócić do wystarczająco dobrej jakości życia. Co do kwestii czy psycholog czy psychiatra: tutaj jedno nie wyklucza drugiego, konsultacja psychoterapeutyczna ułatwi głębsze rozeznanie tej kwestii. Pozdrawiam serdecznie

To, co Pani napisała, pokazuje ogromną dojrzałość i świadomość siebie. Przyznanie się przed samą sobą, że potrzebuje się pomocy, nie jest oznaką słabości — przeciwnie, to jeden z najodważniejszych kroków w procesie zdrowienia. Przez długi czas próbowała Pani radzić sobie sama, korzystając z wiedzy, sportu, siły woli — i to naprawdę wiele mówi o Pani determinacji. Ale każdy człowiek ma swój limit — moment, w którym potrzebne jest wsparcie z zewnątrz. To nie porażka, tylko naturalna granica wytrzymałości psychicznej.
Z opisu wynika, że od lat doświadcza Pani obniżonego nastroju, wahań emocji, przeciążenia — a teraz pojawia się też lęk przed diagnozą. To bardzo zrozumiałe. Wiele osób boi się, że usłyszy coś „nieodwracalnego” albo „strasznego”. W rzeczywistości diagnoza ma pomóc zrozumieć, co się dzieje, nie zaszufladkować. To punkt wyjścia do leczenia, a nie etykieta.
Najlepszym krokiem w takiej sytuacji będzie wizyta u psychologa lub psychoterapeuty — czyli specjalisty, z którym można spokojnie porozmawiać, opisać objawy, trudności i wspólnie ustalić, co dalej. Psycholog pomoże Pani ocenić, czy wskazana jest również konsultacja psychiatryczna, np. jeśli objawy obniżonego nastroju utrzymują się długo i utrudniają codzienne funkcjonowanie.
Zazwyczaj wygląda to tak:
Psycholog / psychoterapeuta – rozmawia, pomaga zrozumieć przyczyny, uczy radzenia sobie z emocjami, planuje terapię.
Psychiatra – zajmuje się diagnozą medyczną i farmakoterapią, jeśli nastrój jest bardzo obniżony lub jeśli trudno samą terapią odzyskać równowagę.
Najczęściej najlepsze efekty daje połączenie obu form wsparcia – rozmowy terapeutycznej i, jeśli potrzeba, leczenia farmakologicznego, które reguluje chemię mózgu i ułatwia pracę nad sobą.
To, że przez tyle lat próbowała Pani „dać radę”, świadczy o ogromnej sile. Teraz warto tę siłę wykorzystać inaczej — nie do dalszego dźwigania wszystkiego sama, ale do pozwolenia sobie na pomoc. To moment, w którym można zacząć realną zmianę — spokojnie, bez presji, krok po kroku.

To, co Pani napisała, świadczy o dużej samoświadomości i gotowości do zadbania o siebie, to bardzo ważny krok. Długotrwałe obniżenie nastroju, zmienność emocji i poczucie przeciążenia to sygnały, że warto poszukać profesjonalnego wsparcia. Na początek można umówić się do psychoterapeuty, który po zebraniu dokładnego wywiadu ustali czy potrzebna jest również konsultacja psychiatryczna i włączenie farmakoterapii. Pozdrawiam serdecznie

Myślę, że rozmowa z psychologiem to bardzo dobry pomysł. Pomogłaby rozwiać wątpliwości co do wyboru specjalisty. Dłuższa współpraca z kolei pomogłaby wzmocnić poczucie wartości, odporności psychicznej a tym samym wpłynąć pozytywnie na nastrój i podnieść jakość życia. Serdecznie zapraszam na taką konsultację.

Pisze Pani o tym, że od kilku lat zmaga się Pani z obniżonym nastrojem i samodzielnie próbowała sobie z tym radzić. To bardzo wartościowe, że sięgała Pani po książki psychologiczne i dbała o aktywność fizyczną – z pewnością wiele się Pani dzięki temu nauczyła. Jednocześnie wiele trudności emocjonalnych wymaga wsparcia drugiej osoby, aby móc je w pełni przepracować.

Wspomina Pani, że obawia się usłyszenia diagnozy. To zrozumiałe – lęk przed nazwaniem problemu może utrudniać podjęcie decyzji o sięgnięciu po pomoc. Warto się jednak zastanowić, czy to właśnie ta obawa nie stoi na drodze do uzyskania wsparcia, którego Pani potrzebuje i na które zasługuje.

Jeśli chodzi o wybór specjalisty – zwykle dobrym pierwszym krokiem jest konsultacja z psychologiem lub psychoterapeutą. Psycholog pomoże Pani zrozumieć, co dokładnie się dzieje, i w razie potrzeby pokieruje także do psychiatry. W psychoterapii można pracować nad schematami funkcjonowania oraz sposobami radzenia sobie, co przynosi trwałe zmiany w codziennym życiu.

Psychiatra natomiast stawia diagnozę medyczną i może zaproponować farmakoterapię, jeśli okaże się, że będzie pomocna. Leki często wspierają proces terapeutyczny, ale nie zastępują pracy nad sobą.

Dzień dobry,

polecam dobrego psychoterapeuty systemowego. Opisuje Pani trudność emocji, które tworzą się w umyśle. Przypominam że posiadamy około 500 emocji a znamy tylko podstawy. Wówczas Nasz umysł potrafi Nam psotać figle. Powodzenia życzę i proszę nie bać się dobrej diagnostyki.

Proszę zacząć od konsultacji psychologicznej, na której psycholog dokładnie oceni stan psychiczny, nasilenie objawów i potrzebę ewentualnego wsparcia psychiatrycznego – jeśli okaże się konieczne :)

Opisywane przez Panią objawy trwają od dawna i zdecydowanie utrudniają Pani funkcjonowanie. Czytanie książek psychologicznych i aktywność fizyczna są bardzo przydatne w dbaniu o zdrowie psychiczne, ale nie zastąpią pracy z psychologiem i psychiatrą. Warto zacząć od konsultacji psychologicznej.