Kazdy wyjazd na urlop z mężem to ciągle odbieranie służbowych telefonów i pisanie email i tak jest c

Kazdy wyjazd na urlop z mężem to ciągle odbieranie służbowych telefonów i pisanie email i tak jest codziennie w czasie wspólnych podróży samochodem służbowe rozmowy rano budzę sie na wyjeździe a on ciągle rozmawia pisze emaila prosze by przestał nie widzi problemu. Właściwie mnie budzi bo pracuje mimo ze nie musi zaslania sie ze jest w pracy niezbedny Do tego Złoszczę sie do tego na syna prawie 18 lat i jego dziewczyna nie moge powiedzieć ze za dlugo spią jak z nami wyjeżdżają ze jedza tylko słodycze tylko liczą na mnie przy zrobieniu jedzenia a gdy musza sami nie chca sprzątać nie chce myc naczyn to ja mam im służyć a jak powiem co myślę twierdza ze jestem toksyczna czy to prawda ostatnio kupiłem pierozki azjatyckie do zrobienia na patelni powiedzialam zeby zrobiła dziewczyna mojego syna je a ona powiedziala ze nie umie i nie zrobi jest w 3 klasie na gastronomi instrukcja zrbienia na patelni na opakowaniu wyszlo ze ja jestem zla, czy jestem toksyczna Chce wiedziec czy to ze mna cos nie tak

10 odpowiedzi


Pani reakcje nie są przejawem „toksyczności”, lecz naturalnym sygnałem wyczerpania wynikającym z faktu, że Pani granice i potrzeby są systematycznie ignorowane przez najbliższe osoby, co stawia Panią w roli „usługującej”, a nie partnerki czy matki. Sytuacja z mężem, który pracuje podczas urlopu, to brak szacunku dla Pani prawa do spokoju, natomiast postawa syna i jego dziewczyny nosi znamiona manipulacji – etykietowanie Pani jako osoby toksycznej jest w tym przypadku wygodnym sposobem na uniknięcie odpowiedzialności za proste obowiązki i uzasadnienie własnego lenistwa. Oczekiwanie pomocy w sprzątaniu czy przygotowaniu posiłku, zwłaszcza od osoby kształcącej się w gastronomii, jest elementarną zasadą współżycia, a Pani złość to zdrowa reakcja obronna na bycie traktowaną przedmiotowo. To nie z Panią jest „coś nie tak”, lecz z układem sił w rodzinie, który wymaga postawienia twardych granic i zaprzestania wyręczania dorosłych osób, nawet za cenę ich chwilowego niezadowolenia, aby mogła Pani odzyskać szacunek do samej siebie i czas na własny odpoczynek. Jeśli będzie Pani chciała, zapraszam na konsultację – stacjonarną lub online – gdzie w bezpiecznych warunkach możemy przeanalizować Pani sytuację i krok po kroku ułożyć realny plan działania.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry, to, co Pani opisuje, nie brzmi jak „toksyczność”, lecz jak realny problem chronicznego przekraczania Pani granic oraz narastającego przeciążenia rolami. Pierwsza sytuacja dotyczy urlopu z mężem. Choć jest on fizycznie na urlopie, psychicznie pozostaje w trybie „jestem niezbędny w pracy”, przez co Pani potrzeby odpoczynku i wspólnego czasu są ignorowane. Koszt tej postawy ponosi relacja, co naturalnie prowadzi do złości i frustracji. Druga sytuacja pokazuje przeciążenie roli matki i opiekunki. Przy synu i jego partnerce przejmuje Pani odpowiedzialność za organizację i codzienne obowiązki, a gdy próbuje Pani to zmienić i postawić granice, spotyka się Pani z oceną, że jest „zła”. Najważniejsze jest to, że nie jest to nic „toksycznego”, lecz naturalna reakcja obronna organizmu. Pierwszy krok już Pani zrobiła, nazwała problem i szuka wsparcia. Zachęcam, by zadbała Pani o swoją przestrzeń i komfort. Zapraszam również na konsultację online, gdzie w bezpiecznej rozmowie przyjrzymy się sytuacji i wspólnie ułożymy plan dalszych działań.

mgr Maja Klich

mgr Maja Klich

psycholog

Częstochowa

Umów wizytę

Dziękuję, że tak szczegółowo opisała Pani swoją sytuację. Z tego, co Pani pisze, wyłania się obraz dużego przeciążenia, braku wsparcia oraz poczucia, że odpowiedzialność za codzienne funkcjonowanie domu spoczywa głównie na Pani. Ciągłe bycie dostępną, zajmowanie się posiłkami, sprzątaniem i organizacją, przy jednoczesnym braku realnej pomocy ze strony innych domowników, może prowadzić do narastającej frustracji i złości. To nie świadczy o byciu „toksyczną”, lecz o tym, że Pani potrzeby i granice nie są respektowane. Naturalne jest, że w takiej sytuacji pojawia się zmęczenie, rozdrażnienie i poczucie niesprawiedliwości. Warto przyjrzeć się temu, jak wygląda podział obowiązków, komunikacja w rodzinie oraz czy ma Pani przestrzeń, by zadbać o siebie i swoje granice.


To, co Pani opisuje, nie musi oznaczać, że jest Pani „toksyczna”. Często, gdy ktoś przez dłuższy czas czuje się przeciążony i ma poczucie, że jego potrzeby nie są brane pod uwagę, pojawia się złość i frustracja. To raczej sygnał zmęczenia niż „wada charakteru”. Bywa też tak, że gdy zaczynamy mówić głośno o tym, co nam nie pasuje, inni odbierają to jako bycie „złym” lub „trudnym”. Warto wtedy zatrzymać się i zapytać siebie, czy w tych sytuacjach jest przestrzeń także na Pani potrzeby i granice. Jeśli to pytanie „czy coś ze mną nie tak?” często się pojawia i bardzo obciąża, pomocna może być rozmowa z kimś z zewnątrz, kto pomoże to spokojnie poukładać. Pozdrawiam, Anita Kubacka


Dzień dobry, Z Pani opisu wynika, że funkcjonuje Pani w sytuacji przewlekłego przeciążenia codziennie przejmując odpowiedzialność za dom, urlop i obowiązki innych osób, przy jednoczesnym braku poszanowania Pani granic. To naturalne, że pojawia się w Pani frustracja, złość i poczucie nierówności, to sygnały, że Pani potrzeby są ignorowane i że układ sił w rodzinie jest zaburzony. Bycie określaną jako „toksyczna” w takich sytuacjach nie odzwierciedla Pani zachowań, lecz raczej mechanizm obronny innych osób, które nie chcą wziąć odpowiedzialności za swoje działania i obowiązki. Warto teraz przyjrzeć się temu, jak chronić swoje granice i czas, nawet w drobnych codziennych sytuacjach np. dając sobie prawo do odpoczynku, ustalając jasne zasady w domu i nie wyręczając dorosłych w prostych obowiązkach. Takie działania nie są egoizmem ani toksycznością, lecz troską o własny komfort i szacunek do samej siebie. Pozdrawiam ciepło, Natalia Piznal-Sołtan


Dzień dobry, to, co Pani opisuje, pokazuje sporo sytuacji, w których Pani własne potrzeby zostają pomijane — czy to podczas wspólnych wyjazdów, gdy oczekuje Pani prawdziwej, nie tylko fizycznej obecności męża, czy w codziennych obowiązkach domowych. Napięcia z dorastającym synem są w tym wieku dość naturalne. Warto zadbać o własne potrzeby i przyjrzeć się, co dokładnie powoduje te powtarzające się konflikty w domu.


Zapewniam, ze wszystko z Panią jest w porządku. ,,Przyzwyczaiła" Pani bliskich do braku granic a oni chętnie z tego korzystają bo jak wiem tak jest im wygodniej. A co z Panią?


Dzień dobry Pani. Bez wątpienia jest Pani w trudnej sytuacji, a postawa, zarówno męża jak i syna nie poprawia sytuacji. Jak też Pani wspomniała, nie potrafi Pani na nich wpłynąć. Może Pani natomiast wpłynąć/zmienić sama siebie. Paradoksalnie zmieniajc siebie, otoczenie będzie się musiało w jakiś sposób dostosować do nowej Panią. Zachęcam zatem Panią do konsultacji psychologicznej i ewentualnie podjęcia terapii. Warto popracowania nad sobą, nad stawianiem granic i ich egzekwowaniem. Tylko od Pani zależy, czy otoczenie będzie się z panią liczyło i brało jej uczucia pod uwagę. Życzę powodzenia i proszę walczyć o siebie i swoje szczęście.


Nie, z tego opisu nie wynika, że jest Pani „toksyczna”. Brzmi raczej, jakby od dłuższego czasu była Pani przeciążona, ignorowana w swoich potrzebach i zostawiana z nadmiarem odpowiedzialności. Złość w takiej sytuacji jest zrozumiała. Problemem nie jest samo to, że Pani czegoś oczekuje, ale sposób, w jaki cała rodzina reaguje na prośby i granice. W relacji z mężem warto spokojnie, poza momentem kłótni, powiedzieć konkretnie, czego Pani potrzebuje: na przykład czasu na urlopie bez pracy, nieodbierania rozmów rano w pokoju oraz ustalenia określonych godzin na sprawy służbowe. Nie chodzi o zakaz pracy, tylko o szacunek dla wspólnego czasu i Pani odpoczynku. Jeśli mąż nie widzi problemu, może pomagać mówienie o skutkach: „Kiedy budzę się przez rozmowy służbowe, czuję się nieważna i nie odpoczywam”. Syn jest prawie dorosły, a jego partnerka również powinni brać udział w obowiązkach podczas wspólnego wyjazdu. Ma Pani prawo nie chcieć pełnić roli osoby, która gotuje, sprząta i obsługuje wszystkich. Warto jednak wcześniej ustalić zasady, zamiast reagować dopiero w chwili irytacji. Można powiedzieć: „Jeśli jedziemy razem, dzielimy się gotowaniem, zmywaniem i sprzątaniem. Ja nie będę robiła wszystkiego za innych”. To nie jest toksyczność, tylko stawianie granic. W sytuacji z pierożkami prośba o ich przygotowanie sama w sobie nie była niewłaściwa. Być może sposób przekazania, ton albo nagromadzona złość sprawiły, że druga osoba odebrała to jako krytykę. To nie oznacza jednak, że Pani oczekiwanie było nieuzasadnione. Warto odróżnić prośbę od rozkazu i wycofać się z wyręczania, gdy ktoś odmawia. Można wtedy spokojnie powiedzieć: „Rozumiem, w takim razie każdy przygotowuje sobie coś dla siebie”. Jeżeli czuje Pani, że złość narasta, często wybucha Pani mimo woli albo w domu nie ma przestrzeni na spokojną rozmowę, pomocna może być konsultacja z psychologiem lub terapia par. Nie dlatego, że „coś jest z Panią nie tak”, lecz dlatego, że nie powinna Pani zostawać sama z tym napięciem.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że z Pani opisu nie wynika po prostu: „jestem toksyczna” albo „wszyscy dookoła są niewdzięczni”. Widzę raczej kobietę bardzo przeciążoną, która ma poczucie, że podczas wspólnego czasu nadal musi wszystko organizować, obsługiwać i pilnować, a jednocześnie nie dostaje od męża takiej obecności, jakiej potrzebuje. Z tego przeciążenia prawdopodobnie robi się coraz więcej złości, krytyki i potrzeby kontrolowania otoczenia. I tutaj warto rozdzielić dwie rzeczy: Pani potrzeby są w dużej mierze uzasadnione, ale sposób ich wyrażania może czasami sprawiać innym wrażenie kontrolowania i ciągłego niezadowolenia. Zacznijmy od męża Jeżeli jedziecie razem na urlop, a mąż od rana odbiera służbowe telefony, odpisuje na wiadomości, prowadzi rozmowy podczas wspólnej jazdy samochodem i robi to codziennie mimo Pani próśb, to rozumiem Pani frustrację. Problem nie brzmi: „mąż odebrał jeden ważny telefon”. Problem brzmi: „wyjeżdżamy razem, ale psychicznie on nadal jest cały czas w pracy”. Może Pani wtedy doświadczać: „znowu jestem obok, ale nie jestem z nim”, „praca zawsze wygrywa”, „nawet urlopu nie możemy mieć dla siebie”. Jeżeli dodatkowo mówi, że jest „niezbędny”, może być mu bardzo trudno postawić własne granice wobec pracy. Niektórzy ludzie czerpią również dużo poczucia wartości z bycia potrzebnym zawodowo. Ale niezależnie od przyczyny ma Pani prawo powiedzieć, że dla Pani urlop, podczas którego partner cały czas pracuje, nie jest wspólnym urlopem. Nie mówiłabym już jednak każdego ranka: „przestań pracować”, bo wtedy prawdopodobnie powtarzacie identyczny konflikt. Przed kolejnym wyjazdem potrzebne jest konkretne ustalenie: „Rozumiem, że czasami musisz odebrać coś naprawdę pilnego. Ale nie chcę spędzać kolejnego urlopu obok Ciebie, kiedy przez większość czasu jesteś w pracy. Ustalmy konkretną godzinę, np. rano pół godziny na sprawy zawodowe, a później czas jest nasz. Jeżeli Twoja praca nie pozwala Ci na taki urlop, wolę wiedzieć to przed wyjazdem niż znowu się przez cały tydzień złościć.” To jest granica. Nie chodzi o zabranianie mu pracy, tylko o ustalenie, na jaki rodzaj wspólnego wypoczynku Pani się zgadza. Natomiast z synem i jego dziewczyną sytuacja wygląda trochę inaczej Syn ma prawie 18 lat. Jego dziewczyna prawdopodobnie jest w podobnym wieku. To już nie są małe dzieci, którym trzeba przygotować każdy posiłek i pozmywać po nich. Ma Pani pełne prawo powiedzieć: „Nie będę podczas urlopu gotowała i sprzątała za wszystkimi. Jeżeli jedziemy razem, każdy bierze udział w obowiązkach.” To nie jest toksyczność. Jeżeli po posiłku zostawiają talerze i zakładają, że Pani je pozmywa, może Pani spokojnie powiedzieć: „Każdy sprząta po sobie.” Jeżeli nie chcą zrobić jedzenia: „W porządku. Ja dzisiaj sobie przygotuję coś dla siebie. Wy macie produkty i możecie zrobić sobie to, na co macie ochotę.” I tutaj pojawia się bardzo ważna różnica: nie musi Pani ich zmuszać, żeby zachowywali się dokładnie tak, jak Pani uważa za właściwe. Może Pani natomiast odmówić wykonywania za nich rzeczy, które są w stanie zrobić sami. To jest znacznie skuteczniejsze niż krytykowanie. Historia z pierożkami jest dobrym przykładem Jeżeli dziewczyna syna powiedziała: „nie umiem ich zrobić”, mimo że instrukcja znajduje się na opakowaniu i uczy się w szkole gastronomicznej, rozumiem, dlaczego Panią to zirytowało. Ale zamiast: „jak możesz nie umieć, skoro chodzisz do gastronomika?” lepiej odpowiedzieć: „Instrukcja jest na opakowaniu. Jeśli chcecie je zjeść, spróbujcie zrobić je sami.” I odejść. Jeżeli ich nie zrobi — trudno. Nie będzie pierożków. To właśnie jest różnica między granicą a kontrolą. Granica: „Nie będę za was gotować.” Kontrola: „Masz teraz zrobić te pierożki, bo powinnaś umieć.” Pierwsze dotyczy Pani zachowania. Drugie próbuje sterować zachowaniem drugiej osoby. Podobnie ze spaniem i słodyczami Tutaj zachęcałabym Panią do odpuszczenia części kontroli. Jeżeli prawie osiemnastoletni syn i jego dziewczyna podczas urlopu śpią do późna — jeżeli nie rozwala to wspólnych ustaleń — być może warto pozwolić im spać. Jeżeli jedzą dużo słodyczy, może się Pani z tym nie zgadzać, ale nie musi Pani codziennie tego komentować. Może Pani natomiast powiedzieć: „Śniadanie jest do 10:00, potem każdy radzi sobie sam.” Albo: „O 11:00 wyjeżdżamy. Jeżeli chcecie jechać z nami, musicie być gotowi.” I na tym zakończyć. Nie: „za długo śpicie”. Nie: „znowu jecie same słodycze”. Nie: „niczego nie potraficie sami zrobić”. Bo wtedy młodzi ludzie nie słyszą już informacji o konkretnym zachowaniu. Słyszą: „ciągle jesteście nie tacy, jak powinniście”. I wtedy zaczyna się bunt oraz etykieta „jesteś toksyczna”. Czy jest Pani toksyczna? Nie używałabym takiej etykiety. „Toksyczna osoba” jest bardzo nieprecyzyjnym określeniem i często zamyka rozmowę zamiast coś wyjaśnić. Natomiast warto uczciwie sprawdzić, czy pojawia się u Pani taki mechanizm: mąż ignoruje Pani potrzebę wspólnego czasu → czuje się Pani nieważna i przeciążona → napięcie rośnie → zaczyna Pani bardziej kontrolować dzieci i otoczenie → oni się buntują → Pani czuje się jeszcze bardziej niewdzięcznie traktowana → krytykuje Pani mocniej. Jeżeli tak jest, to problemem nie jest „zły charakter”, tylko nagromadzone przeciążenie i próba odzyskania kontroli poprzez poprawianie innych. I nad tym naprawdę warto pracować. Widzę również coś jeszcze: Pani prawdopodobnie robi za dużo Gotuje Pani. Sprząta. Organizuje. Myśli, kto co zje. Pilnuje. Denerwuje się, że inni nie pomagają. A później jest Pani wściekła, że wszystko znowu spadło na Panią. To bardzo częsty schemat w rodzinach. Rozwiązaniem nie jest jeszcze intensywniejsze przypominanie innym. Rozwiązaniem jest przestać wykonywać część rzeczy za osoby, które mogą zrobić je same. Przed kolejnym wspólnym wyjazdem ustaliłabym jedną prostą zasadę: - każdy sprząta po sobie; - przygotowanie jedzenia jest dzielone; - jeśli ktoś nie chce wspólnego posiłku, organizuje sobie jedzenie sam; - godziny wspólnych wyjść ustalacie wcześniej; - Pani nie komentuje tego, ile śpią czy co jedzą, dopóki nie wpływa to bezpośrednio na wspólny plan; - mąż ma uzgodniony czas na pilne sprawy zawodowe, a poza nim jest dostępny dla rodziny; - jeżeli ktoś nie przestrzega ustaleń, Pani nie krzyczy ani nie wykonuje zadania za niego — pozwala ponieść naturalną konsekwencję. To może być dla Pani trudniejsze niż zwrócenie uwagi, ponieważ oznacza odpuszczenie kontroli. Warto również zobaczyć, czego Pani naprawdę potrzebuje Podejrzewam, że pod wieloma pretensjami jest bardzo prosta potrzeba: „Chciałabym, żeby ktoś czasami zadbał również o mnie.” Może Pani patrzeć na męża zajętego pracą, syna śpiącego z dziewczyną, później młodych oczekujących jedzenia i myśleć: „Wszyscy robią to, na co mają ochotę, a ja jestem tutaj od obsługiwania wszystkich.” Jeżeli tak się Pani czuje, nic dziwnego, że w końcu wybucha Pani przy pierożkach. Ale wtedy problemem nie są pierożki. Problemem jest niewypowiedziane: „ja też chcę mieć urlop”. I właśnie to powiedziałabym rodzinie. „Zorientowałam się, że podczas naszych wyjazdów jestem coraz bardziej zła, bo nadal czuję się odpowiedzialna za wszystkich. Nie chcę już tak spędzać urlopu. Chcę odpocząć tak samo jak wy. Dlatego od teraz każdy bierze odpowiedzialność za siebie i część wspólnych obowiązków.” To jest znacznie mocniejsze niż kolejne pretensje. Jednocześnie warto popracować nad sposobem zwracania uwagi Przed komentarzem proszę sobie zadać trzy pytania: Czy ta sprawa naprawdę mnie dotyczy? Czy trzeba powiedzieć to właśnie teraz? Czy mówię o konkretnym zachowaniu, czy oceniam człowieka? „Proszę odnieś talerz do kuchni” — konkret. „Wy nic po sobie nie sprzątacie” — uogólnienie. „O 11:00 wyjeżdżamy” — konkret. „Śpicie pół dnia jak lenie” — ocena. „Dzisiaj nie gotuję, zróbcie sobie coś sami” — granica. „Jesteście tacy niesamodzielni” — krytyka. Ta różnica może bardzo zmienić atmosferę w domu. A z mężem potrzebna jest osobna rozmowa Nie łączyłabym podczas jednej awantury: „Ty ciągle pracujesz, syn nic nie robi, jego dziewczyna nie pomaga i wszystko jest na mojej głowie”. Mąż usłyszy tylko ogromną falę pretensji. Porozmawiałabym z nim wyłącznie o Was: „Kiedy jedziemy razem i od rana pracujesz, jestem samotna mimo tego, że jesteś obok. Nie chodzi o jeden telefon. Chodzi o to, że przez większość urlopu czuję, że przegrywam z Twoją pracą. Chcę, żebyśmy ustalili konkretny czas, kiedy jesteś dostępny zawodowo, i konkretny czas tylko dla nas.” Jeżeli on mówi: „przesadzasz, nie widzę problemu”, może Pani odpowiedzieć: „Rozumiem, że Ty problemu nie widzisz. Ja go odczuwam i dla mnie wpływa on na jakość naszego związku. Dlatego potrzebuję, żebyśmy potraktowali go poważnie.” Nie musi Pani przekonać go, że „obiektywnie ma Pani rację”. Wystarczy, że to jest dla Pani ważne. Czy warto to przepracować? Moim zdaniem zdecydowanie tak — szczególnie jeśli sama Pani zauważa, że coraz częściej jest rozdrażniona, kontroluje, krytykuje i później zastanawia się: „czy naprawdę wszystko jest ze mną nie tak?”. W GRUPIE EMITBERG przy takim problemie nie skupiałybyśmy się na przyklejeniu Pani etykiety „toksyczna”. Przyjrzałybyśmy się całemu układowi rodzinnemu: dlaczego bierze Pani na siebie tak dużo, dlaczego tak trudno odpuścić, kiedy pojawia się potrzeba kontrolowania, jak stawiać granice bez krytykowania oraz jak nauczyć rodzinę większej samodzielności bez ciągłego przypominania. Możemy również pracować nad komunikacją z mężem, bo jego stała obecność w pracy podczas wspólnego czasu może być jednym z głównych źródeł Pani frustracji. Jeżeli oboje byliby Państwo gotowi, bardzo sensowna byłaby także konsultacja par. Najważniejsze zdanie zostawiłabym Pani takie: Nie musi Pani służyć wszystkim, żeby być dobrą żoną i mamą. Ale też nie musi Pani kontrolować wszystkich, żeby przestali Panią wykorzystywać. Zdrowszą drogą jest powiedzenie, za co Pani odpowiada, za co już nie — i konsekwentne przestanie wykonywania za innych tego, co mogą zrobić sami.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.