Jestem w pierwszym i 9 letnim związku. Wiem, że miłość ma swojej fazy/etapy. Od jakiegoś czasu mam m

Dobrze, ze Pani zauwaza, ze cos sie dzieje. Teraz trzeba poswiecic troche uwagi, aby opisac/eksplorowac co to jest. Na pierwszy rzut oka, z pozoru, powiedzialbym, ze projekcyjnie wnosi Pani material o zwiazku/partnerze. Ryzykowne byloby zajmowanie sie tylko tym co w relacji, chodziaz jest to dla Pani wazne, bo tutaj obserwuje Pani najwiecej ostatnio. Wazne, wg mnie, jest jednak to co sie dzieje z Pania. Dzieli sie Pani swoimi przeczuciami, uczuciami: leku o to, czy nie traci milosci (Pani, partner, moze i oboje), leku, ze cos sie z Pania dzieje (np. ze nie umie juz Pani kochac). Duzo w tym jest WLASNEGO (wiem, ze rodzi sie to w relacji i wplyw partnera jest oczywiscie do uwzglednienia) przezywania czegos, co trudne do badania, nazywania. Czesto wlasnie w "takiej rozgrywce" w relacji latwiej opisywac sytuacje, latwiej zauwazac, ze cos sie dzieje (ze cos sie dzieje nie tak). Jednak polecam, aby, "odstawiajac na chwile na bok" partnera i relacje, sprawdzic (moze w relacji terapeutycznej) sama ze soba, o co sie toczy rozgrywka emocjonalna (nieswiadoma, bo widzimy teraz glownie lek). Delikatnie da sie zauwazyc, to tylko oczywiscie moja hipoteza, skladowa wrogosci/agresji/niszczenia, ktora przebija sie w slowach "uwazam, ze moze nie kocham", "powinnam sie martwic". Tak jakby do glosu dochodzila komponenta (mowimy na nia w slangu - destrukcyjna czesc osobowosci), ktora chce w jakis sposob "pozyskac wladze/kontrole" nad Pani uczuciami, zmienic/zarzadzac czyms "po swojemu", etc. Rownolegle tresci wskazuja na relacje, w kt jest duzo bliskosci, wspolnej realizacji marzen, etc. W ostatnim zdaniu zawiera sie, znowu tylko wg mnie, esencja potencjalnego wyparcia: "moj partner nie przypomina ojca". Zewnetrznie nie, ale moze wlasnie w tym zdaniu zaprzecza Pani (hipoteza), czemus, co nazywamy zrownaniem symbolicznym czyli temu, ze byc moze ta relacja, nawet osoba, kogos/cos Pani przypomina. I to jest bardzo dobra obserwacja, bo powialo chlodem. Do sprawdzenia i wgladniecia przez Pania - lokalizacja i jak wyglada ta "kraina lodu".... Wiem, ze to nie jest konretna odpowiedz. Nasza psychika wlasnie operuje takim fantazmatycznym/onirycznym jezykiem. To tylko moja proba interpretacji, prosze nie traktowac tego personalnie, to jest bardziej probka mojego wlasnego myslenia psychoanalitycznego. Polecam do dalszej mentalizacji...

To duże pytanie: czy kocham? Po czym się rozpoznaje, że się kogoś kocha? Gdy się Pani zakochała, pewnie łatwiej było odpowiedzieć na to pytanie. A teraz, w aktualnej fazie związku, po czym poznać, że się kocha? Martwi się Pani, że przechodzi Pani do fazy związku pustego, która w teorii kończy się rozstaniem. Jest mniej seksu, jest inaczej - zastanawia się Pani, czy to spadek emocji, który może zmierzać w stronę rozstania. Jakoś martwi to Panią. Wygląda na to, że coś cennego udało się z partnerem zbudować, czego nie chciałaby Pani stracić. Mam ochotę zapytać: jak można o to zadbać, nie czekająć na fazę pustego związku? Jednocześnie zauważa Pani u siebie spadek uczuć. Spadek względem czego? względem okresu zakochania? Zmienia się krajobraz uczuć i zastanawia się Pani, co to znaczy. Pyta Pani: czy powinnam się martwić? Czuje się Pani bezpiecznie przy partnerze, są podobne wartości, poczucie humoru. Ale mniej seksu. Czy chciałaby Pani więcej seksu? Pisze Pani, że jest dużo bliskości. Może ta faza jest po prostu bardziej o bliskości. Zna Pani siebie najlepiej, więc najprawdopodobniej ma Pani rację pisząc, że to spadek emocji Panią stresuje, ale... nie da się zagrać całego koncertu na samych wysokich tonach. Jeśli dalej będzie czuła Pani jakiś rodzaj zaniepokojenia, to zapraszam do umówienia sesji online lub stacjonarnie, aby lepiej zbadać, co się dzieje w Pani wnętrzu i sercu. Powodzenia!

Z tego, co Pani opisuje, może to być naturalny etap w długotrwałym związku, w którym początkowa intensywność zakochania ustępuje miejsca głębszej, bardziej dojrzałej formie miłości. Spadek emocji nie oznacza, że przestaje Pani kochać swojego partnera, ale może świadczyć o tym, że uczucie staje się bardziej oparte na więzi emocjonalnej, zaufaniu i wzajemnym szacunku. Zmniejszenie aktywności seksualnej także może wynikać z rutyny, zmęczenia czy stresu, a niekoniecznie z braku miłości.

Relacje z ojcem mogą mieć wpływ na sposób, w jaki Pani postrzega bliskie relacje, ale nie muszą one determinować przyszłości Pani związku. Ważne jest, by rozmawiać o swoich obawach z partnerem i wspólnie zastanowić się, co może pomóc w przezwyciężeniu tego etapu. Jeśli nadal czuje Pani bezpieczeństwo, szacunek i bliskość w tej relacji, to jest to dobry fundament do dalszego rozwoju związku. Pozdrawiam KWK