Jak powiedzieć rodzicom że jestem therianką??? Boję się ich reakcji

Dzień Dobry,
Proszę przede wszystkim zapytać siebie czy jest się gotowym na rozmowę z rodzicami. Jeśli już odpowie sobie Pani twierdząco - to proszę rozpocząć rozmowę właśnie od emocji. Od tych, które w danej chwili się pojawiają np. "Teraz pojawia się we mnie strach, bo chcę powiedzieć coś ważnego" albo "Boję się, że nie zostanę zaakceptowana".
Serdecznie pozdrawiam!

Dzień dobry.
Przed rozmową z rodzicami warto odpowiedzieć sobie na kilka pytań, np. co chcę osiągnąć dzięki tej rozmowie? Czego potrzebuję od rodziców w związku z byciem therianką? No i przede wszystkim, czy oni rozumieją to pojęcie ;-) Pozdrawiam serdecznie Marzena Pietrusińska

Dzień dobry, początkiem dojścia do porozumienia z drugim człowiekiem jest spotkanie z samym sobą. Warto pobyć przy tym, jak się Pani ma ze swoją tożsamością, jakie wiąże Pani nadzieje z rozmową z rodzicami, czego dotyczy niepokój, o którym wspomina Pani w zapytaniu.
Kiedy wiemy, co w nas "gra", łatwiej jest osadzić się w spotkaniu z kimś innym, pozostać przy sobie i zadbać o siebie.
Gdyby potrzebowała Pani wsparcia, można pomyśleć o wizycie u terapeuty, która może pomóc Pani zorientować się w sobie.
Pozdrawiam serdecznie, życząc wszystkiego, co potrzebne.

o normalne, że boisz się reakcji rodziców – mówienie o czymś tak osobistym to stres. Nie masz obowiązku mówić im wszystkiego od razu ani na siłę. Twoje bezpieczeństwo i komfort są najważniejsze.

Jeśli chcesz z nimi porozmawiać, spróbuj:

wybrać spokojny moment (nie w kłótni, nie w pośpiechu),

powiedzieć prostymi słowami, co to dla Ciebie znaczy (np. „to sposób, w jaki czuję więź ze zwierzętami / sobą”, a nie że „dosłownie jestem zwierzęciem”),

powiedzieć wprost, że boisz się ich reakcji – to często rozbraja napięcie.

Przygotuj się na to, że rodzice mogą nie zrozumieć od razu. To nie znaczy, że Cię odrzucają – czasem dorośli potrzebują czasu, by to poukładać.

Jeśli boisz się, że reakcja może być zła (krzyk, kary, przemoc, wyśmianie) – lepiej jeszcze nie mówić i najpierw pogadać z kimś bezpiecznym: psychologiem szkolnym, pedagogiem, zaufanym nauczycielem albo inną dorosłą osobą.