Dzień dobry, podejrzewam, że mój współlokator cierpi na zaburzenia psychiczne, może silną depresję/l

Dzień dobry, podejrzewam, że mój współlokator cierpi na zaburzenia psychiczne, może silną depresję/lęk społeczny. Zaznaczę tylko, że nie wiem o nim nic, znam tylko jego imię. Wychodzi z pokoju tylko jak nikogo nie ma lub późno w nocy, tak jakby udawał, że tutaj nie mieszka. Mocno zaniedbuje higienę i czuć to nawet zza zamkniętych drzwi. Prawdopodobnie wcale nie opuszcza mieszkania od kilku tygodni. Podczas kontaktu z czlowiekiem trzęsie się i łamie się mu głos. Czy jestem w stanie mu jakoś pomóc? Czy powinnam z nim porozmawiać i zaoferować pomoc czy powinnam spróbować uzyskać kontakt do jego rodziny? Czy mogę to zgłosić do służb? Jeśli tak to gdzie?

6 odpowiedzi


To bardzo ważne, aby reagować na problemy osób z naszego otoczenia i nie pozostawać biernym. Istotne jest też takie udzielanie pomocy, które nie będzie wciągać w postawę nadodpowiedzialności i uwikłania. Opisana sytuacja dotyczy osoby dorosłej. Jak najbardziej można zapytać, czy współlokator potrzebuje pomocy, bo być może będzie zdolny przekazać, jakie są jego potrzeby. Niemniej w opisanej sytuacji, która trwa wiele tygodni, osoba zaniedbuje higienę, jest w silnym lęku, może być niedożywiona, niekoniecznie chętna do współpracy - najlepiej, aby stan takiej osoby zweryfikowało pogotowie. Należy wezwać karetkę i pozwolić ratownikom działać, to oni mają wiedzę, doświadczenie i niezbędny dystans, żeby trafnie ocenić sytuację. Oczywiście może to wywołać różne emocje u współlokatora, zwłaszcza na początku, może nie zgodzić się na hospitalizację (za pierwszym razem, przy 3 interwencji karetki konieczna jest już co najmniej 24h hospitalizacja, podczas której szpital we współpracy z sądem może umieścić chorego na przymusowe leczenie). Myślę jednak, że współlokator może też poczuć ulgę, że w końcu pomoc nadeszła. To trudne - zareagować, ale jest to wyrazem troski o drugiego człowieka.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry. Objawy, które Pani przedstawiła są na tyle niespecyficzne, że w zasadzie Pani współlokator może cierpieć na każdą możliwą przypadłość psychiczną. Rozumiem jednak, że nie o diagnozę tu chodzi, ale o to, żeby Pani komfort życia się poprawił, ponieważ ewidentnie mieszkanie z osobą, która prawdopodobnie cierpi na poważne problemy psychologiczne oraz zaniedbuje higienę może być uciążliwe. Z propozycji, które Pani przedstawiła chyba najrozsądniejsze byłoby skontaktowanie się z kimś kto zna Pani współlokatora na tyle, żeby umiał wyjaśnić co się z nim dzieje. Możliwe też, że nikt z bliskich nie wie o stanie tej osoby, tym bardziej warto poinformować przynajmniej jedną z bliskich osób. Wezwanie służb wydawałoby się rozsądne, jeśli Pani współlokator stanowi zagrożenie dla siebie lub innych. Wówczas odpowiednią służbą wydaje się pogotowie ratunkowe w przypadku poważnych problemów psychicznych lub policja w przypadku zachowań agresywnych. Jeśli dostrzega Pani możliwość, żeby znaleźć przestrzeń na szczerą rozmowę, to jak najbardziej warto porozmawiać. Poinformować, że dostrzega Pani niepokojące zachowanie i chciałaby lepiej zrozumieć co się dzieje i czy może jakoś pomóc. Pozdrawiam serdecznie


Dzień dobry, jeśli Pan/ Pani ma taką gotowość, warto porozmawiać ze współlokatorem i zapytać czy potrzebuje pomocy. Czasem zauważenie osoby i jej trudności jest dla niej kluczowe. Trzymam kciuki, Żaneta Szczerba


Dzień dobry, rozumiem, że sytuacja z współlokatorem budzi w Pani niepokój i poczucie odpowiedzialności. To naturalne, gdy widzimy czyjeś wycofanie, silny lęk czy zaniedbanie funkcjonowania. Jednocześnie warto pamiętać, że z zewnątrz nie da się stwierdzić, czy dana osoba choruje psychicznie — można jedynie zauważyć, że ktoś przechodzi trudność i może potrzebować wsparcia. To, co Pani opisuje, może być wynikiem wielu różnych przyczyn: silnego lęku społecznego, obniżonego nastroju, kryzysu życiowego, zaburzeń adaptacyjnych, a nawet zwykłego stresu przy nowej sytuacji mieszkaniowej. I niezależnie od przyczyny, każda reakcja powinna być delikatna. Co może Pani zrobić? 1. Zachować uważność na granice tej osoby. Osoba w dużym lęku może się czuć przytłoczona zbyt bezpośrednimi pytaniami czy ingerencją. Najbardziej pomocne bywa proste, życzliwe sygnalizowanie, że jest Pani dostępna. 2. Spróbować spokojnego, krótkiego kontaktu. Jeśli nadarzy się naturalna okazja (np. mijacie się w kuchni), można powiedzieć coś bardzo prostego, nienarzucającego: „Gdybyś kiedyś czegoś potrzebował, jestem w mieszkaniu — możesz dać znać”. Bez wypytywania, bez diagnozowania. Czasem sama świadomość, że ktoś obok jest życzliwy, robi różnicę. 3. Nie próbować kontaktować jego rodziny na własną rękę. Bez zgody tej osoby mogłoby to naruszyć jej prywatność i wywołać poczucie zagrożenia. 4. Służby wzywamy tylko wtedy, gdy istnieje realne zagrożenie życia lub zdrowia – na przykład gdy ktoś nie reaguje, nie daje oznak życia, zachowuje się agresywnie wobec siebie lub innych. Wtedy można zadzwonić pod 112 i opisać sytuację. Na ten moment to, co Pani opisuje, nie jest jednoznacznym sygnałem zagrożenia życia, choć jest powodem do troski. Najważniejsze jest, by była Pani uważna, ale jednocześnie nie brała na siebie roli terapeuty, ratownika ani rodziny. To, co Pani może dać, to spokojna obecność, życzliwość i reakcja tylko wtedy, gdy zagrożone jest zdrowie lub życie tej osoby. Jeśli sytuacja emocjonalnie Panią obciąża albo potrzebuje Pani konsultacji, jak postępować dalej — zapraszam na spotkanie (pierwsza konsultacja jest bezpłatna). Możemy na spokojnie omówić, jak zadbać zarówno o współlokatora, jak i o własny komfort.


Dzień dobry. Przede wszystkim chciałabym docenić Pani uważność na drugiego człowieka. To ważne, że zamiast oceniać współlokatora przez pryzmat jego zachowania czy zaniedbanej higieny, zastanawia się Pani, czy nie potrzebuje pomocy. Opisane przez Panią zachowania rzeczywiście mogą wskazywać na poważne trudności emocjonalne lub psychiczne. Wycofanie społeczne, unikanie kontaktu, zaniedbywanie higieny czy silne napięcie podczas rozmowy mogą występować między innymi w depresji, zaburzeniach lękowych, ale również w innych problemach zdrowotnych. Nie można jednak na tej podstawie postawić diagnozy. Nie wiemy też, czy współlokator nie opuszcza mieszkania z powodu lęku, złego samopoczucia, czy z innych przyczyn. Myślę, że najlepszym pierwszym krokiem byłaby spokojna, życzliwa próba nawiązania kontaktu. Nie musi Pani od razu pytać o jego zdrowie psychiczne ani sugerować, że potrzebuje leczenia. Można zacząć od prostych słów: „Zauważyłam, że rzadko się widujemy. Chciałam zapytać, czy wszystko u Ciebie w porządku i czy może czegoś potrzebujesz. Jeśli chciałbyś porozmawiać albo potrzebowałbyś pomocy, możesz mi powiedzieć”. Ważne, aby nie wywierać presji. Jeżeli kontakt z ludźmi rzeczywiście wywołuje u niego silny lęk, bezpośrednia rozmowa może być dla niego trudna. Można rozważyć pozostawienie krótkiej, życzliwej wiadomości, która pozwoli mu odpowiedzieć w dogodnym dla siebie momencie. Jeżeli uda się nawiązać kontakt, warto przede wszystkim wysłuchać go bez oceniania i zapytać, czy ma kogoś bliskiego, kto go wspiera. Można delikatnie zaproponować konsultację z lekarzem rodzinnym, psychologiem lub psychiatrą, a jeśli będzie chciał, pomóc mu w zorganizowaniu wizyty. Nie próbowałabym natomiast na początku kontaktować się z jego rodziną bez jego wiedzy i zgody. Jest osobą dorosłą i ma prawo do prywatności, nawet jeśli jego sposób funkcjonowania budzi Pani niepokój. Wyjątkiem byłaby sytuacja, w której istnieją poważne podstawy, aby sądzić, że jego zdrowie lub życie jest zagrożone. Jeżeli obawia się Pani, że współlokator nie radzi sobie z podstawowymi potrzebami, można również skonsultować sytuację z lokalnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej. Warto opisać konkretne zaobserwowane zachowania, bez przypisywania mu diagnozy i zapytać o możliwość zaoferowania wsparcia. Innym miejscem jest Centrum Zdrowia Psychicznego, gdzie można uzyskać informacje o dostępnych formach pomocy, w tym o leczeniu środowiskowym Jeśli natomiast współlokator przestanie reagować na próby kontaktu i pojawią się konkretne przesłanki zagrożenia jego życia lub zdrowia, na przykład podejrzenie utraty przytomności, poważnego zaniedbania podstawowych potrzeb czy bezpośredniego zagrożenia samobójczego, należy wezwać służby ratunkowe. Samo izolowanie się i zaniedbywanie higieny nie jest jednak wystarczającą podstawą do interwencji przymusowej Proszę również pamiętać o własnych granicach i bezpieczeństwie. Może Pani zaoferować pomoc, ale nie musi brać odpowiedzialności za jego leczenie ani samodzielnie rozwiązywać wszystkich trudności. Najważniejsze jest, aby współlokator poczuł, że ktoś dostrzega jego obecność i traktuje go z życzliwością, a nie oceną. Czasami nawet niewielki, spokojny gest zainteresowania może być początkiem otwarcia się na pomoc.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że z opisu nie da się stwierdzić, czy współlokator ma depresję, lęk społeczny czy inne zaburzenie, ale jego funkcjonowanie rzeczywiście budzi niepokój: niemal całkowite wycofanie, unikanie ludzi, silne napięcie przy kontakcie, zaniedbanie higieny i prawdopodobne niewychodzenie z mieszkania przez wiele tygodni. Najlepszym pierwszym krokiem byłaby spokojna, bardzo nienachalna próba kontaktu. Nie zaczynałabym od: „chyba masz depresję” albo „musisz iść do psychiatry”. Raczej: „Cześć, mam wrażenie, że ostatnio bardzo rzadko wychodzisz i wyglądasz na mocno zestresowanego przy kontakcie z ludźmi. Nie chcę Cię naciskać ani wypytywać. Po prostu chciałam powiedzieć, że jeśli potrzebujesz pomocy w załatwieniu wizyty, zakupach czy czymś praktycznym, możesz mi powiedzieć.” Taki komunikat daje mu wybór i nie zawstydza. Czy pytać o bezpieczeństwo? Jeśli uda się z nim porozmawiać i zobaczy Pani, że jest bardzo przygnębiony, bezradny, mówi że „nie daje rady”, „nie ma sensu”, „chce zniknąć” albo podobnie, wtedy warto zapytać wprost: „Czy zdarza Ci się myśleć, że nie chcesz żyć albo że mógłbyś zrobić sobie krzywdę?” To nie „podsuwa pomysłu”. Pomaga ocenić zagrożenie. Jeżeli mówi o konkretnym planie, zamiarze, przygotowaniach albo wygląda na osobę, która nie jest w stanie zadbać o swoje podstawowe bezpieczeństwo, wtedy nie warto ograniczać się do rozmowy — potrzebna jest pilna pomoc medyczna/psychiatryczna. Czy kontaktować się z rodziną? Najpierw, jeśli to możliwe, spróbowałabym zapytać go o zgodę: „Czy jest ktoś z rodziny albo bliska osoba, z którą mogę się skontaktować, jeśli będzie Ci bardzo źle?” Jeśli jest pełnoletni i nie ma bezpośredniego zagrożenia, prywatność ma znaczenie. Natomiast jeśli pojawia się realna obawa o życie, ciężkie zaniedbanie, brak jedzenia/picia, brak kontaktu, dezorientacja, groźby samobójcze albo poważne pogorszenie stanu, wtedy bezpieczeństwo może być ważniejsze niż zachowanie pełnej dyskrecji i kontakt z rodziną lub służbami może być uzasadniony. Czy można to „zgłosić do służb”? Tak, ale zależy od sytuacji. Jeśli jest bezpośrednie zagrożenie — np. brak reakcji, podejrzenie utraty przytomności, silne pobudzenie, groźby samobójcze, poważne objawy medyczne — należy wezwać pomoc ratunkową. Jeśli zagrożenie nie jest nagłe, ale człowiek bardzo źle funkcjonuje, można też szukać pomocy przez: - lokalne Centrum Zdrowia Psychicznego, - poradnię zdrowia psychicznego, - ośrodek pomocy społecznej, - lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Nie wszystkie te instytucje mogą „przyjechać i zabrać” dorosłą osobę bez jej zgody, ale mogą podpowiedzieć, jak działać i jakie są dostępne formy pomocy. Czego bym nie robiła Nie stawiałabym go pod ścianą. Nie urządzałabym interwencji w kilka osób. Nie wypytywałabym o diagnozę. Nie mówiłabym o zapachu czy higienie w sposób zawstydzający. Jeśli temat higieny musi się pojawić ze względu na wspólne mieszkanie, powiedziałabym neutralnie: „Muszę też poruszyć kwestię warunków wspólnego mieszkania. Czuję intensywny zapach z pokoju i potrzebujemy zadbać o higienę części wspólnych.” To jest granica mieszkaniowa, nie ocena jego wartości. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z nasilonym wycofaniem społecznym, depresją, lękiem społecznym, zaniedbaniem funkcjonowania i kryzysami psychicznymi. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W takiej sytuacji możemy również pomóc osobie bliskiej lub współlokatorowi ustalić, jak reagować, gdzie kończy się pomoc, a zaczyna odpowiedzialność, której nie można przejąć za drugiego dorosłego człowieka. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące wycofania społecznego, ciężkiej depresji, zaniedbania, rozpoznawania sygnałów kryzysu i tego, jak pomagać komuś, kto nie prosi o pomoc. Najważniejsze: proszę zacząć od spokojnego, nieoceniającego kontaktu. Jeśli jednak pojawi się realne zagrożenie życia albo skrajne zaniedbanie podstawowych potrzeb, wtedy trzeba działać bardziej zdecydowanie i włączyć pomoc z zewnątrz.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.