Dzien dobry. Bardzo chciałabym otrzymać porady, i odpowiedzi na swoje pytanie o stosunkach seksualny

Dzień dobry, cieszę się, że zdecydowała się Pani napisać i wyrzucić z siebie te wszystkie wątpliwości, które kłębią się w Pani głowie - to pierwszy i najważniejszy krok do odzyskania spokoju. Czytając Pani historię, widzę kobietę pełną życia, energii i naturalnych potrzeb, która jednak boryka się z ogromnym poczuciem winy i lękiem przed oceną, a to zderzenie pragnień z surowym "wewnętrznym krytykiem" rodzi ten paraliżujący chaos. Zacznijmy od kwestii, która wydaje się Pani najbardziej niepokojąca, czyli Pani wysokiego popędu seksualnego w wieku 46 lat i po trzeciej ciąży - muszę to powiedzieć z pełną stanowczością: to, co Pani czuje, jest absolutnie normalne, a wręcz jest objawem zdrowia i witalności, a nie choroby czy zaburzenia. W psychologii i seksuologii często obserwujemy u kobiet w okolicach piątej dekady życia tak zwaną "drugą wiosnę" - dzieci są już na świecie, ciało się zmienia, a zmiany hormonalne poprzedzające menopauzę potrafią paradoksalnie bardzo silnie podkręcić libido, sprawiając, że potrzeby seksualne stają się intensywniejsze niż w młodości. To, że spotkała Pani mężczyznę, z którym ta chemia zadziałała, i to w warunkach sanatoryjnych, gdzie jesteśmy oderwani od codziennych obowiązków, tylko to pragnienie wyzwoliło - proszę więc przestać patrzeć na swoje ciało jak na wroga, a zacząć widzieć w nim sprzymierzeńca, który domaga się bliskości i przyjemności, do których ma Pani pełne prawo. Warto też przyjrzeć się temu, jak definiuje Pani ten nowy "nienormalny związek" - używa Pani tego określenia, bo relacja ta nie wpisuje się w klasyczny schemat "poznajemy się, mieszkamy razem, bierzemy ślub", ale czy to oznacza, że jest ona zła? Współczesna psychologia zna pojęcie LAT (Living Apart Together), czyli par, które są ze sobą blisko emocjonalnie i seksualnie, ale decydują się na oddzielne mieszkania - i dla wielu osób, zwłaszcza dojrzałych, z bagażem doświadczeń i dziećmi, jest to najzdrowsze rozwiązanie, pozwalające zachować niezależność przy jednoczesnym czerpaniu radości z bliskości. To, że nie planujecie wspólnego mieszkania, a Pani potrzebuje od tego partnera głównie obcowania, seksu i czułości, nie czyni Pani "wykorzystywaczką" ani osobą "lekkich obyczajów" - to czyni Panią świadomą kobietą, która wie, czego w danym momencie potrzebuje, by naładować swoje baterie. Problem leży nie w samej relacji, ale w Pani przekonaniu, że "matce nie wypada" lub że relacja oparta głównie na namiętności i cieple bez wspólnego kredytu jest mniej wartościowa - a to nieprawda, bo każda relacja oparta na zgodzie i szacunku, która daje radość, jest wartościowa. Kolejnym, niezwykle poruszającym aspektem Pani wypowiedzi jest wątek dzieci i tego paradoksu - widzi Pani szczęście w ich oczach, a sama czuje smutek i nerwy. Dzieci są jak niezwykle czułe barometry emocjonalne - one nie analizują moralności Pani wyborów łóżkowych, one po prostu widzą mamę, która jest zrelaksowana, adorowana, dotykana i która się uśmiecha, bo jej potrzeby są zaspokojone. Ich radość wynika z faktu, że Pani ciężar samotnego macierzyństwa został na chwilę zdjęty przez obecność innego dorosłego, a Pani energia stała się lżejsza - Pani smutek i nerwy biorą się natomiast z dysonansu poznawczego, czyli walki między tym, że jest Pani dobrze, a starymi przekonaniami, że może "powinna Pani poświęcić się tylko dzieciom" albo że "taka relacja jest nietrwała". Proszę spojrzeć na to inaczej - szczęśliwa, zaspokojona seksualnie i emocjonalnie matka ma więcej cierpliwości i miłości dla swoich synów niż matka sfrustrowana i samotna z wyboru. Jeśli chodzi o to, co robić i jak rozmawiać - kluczem jest tutaj szczerość, ale dawkowana odpowiednio do odbiorcy. Z partnerem warto ustalić jasne reguły gry - powiedzieć mu wprost: "Jest mi z Tobą cudownie, potrzebuję Twojej bliskości, seksu i ciepła, ale na ten moment nie szukam wspólnego domu czy małżeństwa, czy Tobie taki układ odpowiada?" - to zdejmie z Pani presję domysłów i pozwoli cieszyć się chwilą bez lęku o przyszłość. Z dziećmi natomiast nie musi Pani rozmawiać o szczegółach swojej intymności - wystarczy komunikat, że "mama poznała przyjaciela, z którym lubi spędzać czas i dzięki temu ma więcej energii dla was". Nie musi Pani się tłumaczyć ze swojego szczęścia ani ze swojego popędu - wystarczy, że pozwoli Pani sobie na bycie nie tylko matką, ale i kobietą, bo te dwie role się nie wykluczają, a wręcz pięknie uzupełniają, gdy zdejmiemy z nich gorset wstydu.

Witam Panią! Na samym wstępie chcę uspokoić, że akurat u kobiet około 40 roku życia zachodzi właściwie największy szczyt jeśli chodzi o potrzeby seksualne. Jest to więc całkowicie normalne, że ma Pani takie potrzeby. Wiele badań pokazuje również, że zachowywanie długiej sprawności seksualnej świadczy o dobrym zdrowiu fizycznym. Jeśli bym mogła zasugerować czemu można się przyjrzeć to czy sposób w jaki Pani realizuje swoje potrzeby jest dla Pani szkodliwy długofalowo czy nie. Kiedy pisze Pani o ''nienormalnym związku'' zastanawiam się, czy jest to relacja, w której nie chce Pani być czy obawia się Pani bardziej czy to normalne. Jeśli seks prowadzi do powstawania niechcianych relacji, może warto porozmawiać z psychologiem/psychoterapeutą o stawianiu granic. Z drugiej strony, jeśli ma Pani relację opartą wyłącznie na seksie to pytanie czy Pani to odpowiada - i to jest najważniejsze. Dzisiaj takie relacje są dość popularne, szczególnie jeśli nie chcemy w naszym życiu nikogo na stałe. Ważne jest wtedy pamiętanie o bezpieczeństwie tzn. prezerwatywach ale też badaniu się na choroby weneryczne. Jeśli tu chodzi raczej o ocenę innych niż Pani wątpliwości, to też można oczywiście popracować nad tym z np. psychologiem :) Mam nadzieję, że pomogłam, pozdrawiam!

Dzień dobry, popęd seksualny to normalność w każdym wieku. Nie radze brać żadnych leków na popęd a popracować nad swoimi emocjami. Seksualność to nic innego jak odzwierciedlenie siebie z emocjami własnymi i swoimi potrzebami. Odnośnie rozmowy proponuję Pani dobrego psychoterapeutę systemowego, który również jest seksuologiem klinicznym znającym się na całości. Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego w owocnych rozmowach i flirtowaniu oraz znalezieniu tego jedynego, który na Panią zasługuje.

Dzień dobry. Wysokie libido w wieku 46 lat nie jest samo w sobie objawem zaburzenia. Klinicznie istotne staje się dopiero wtedy, gdy pojawia się cierpienie, poczucie utraty kontroli, zachowania ryzykowne lub gdy seksualność zaczyna pełnić funkcję kompulsywnej regulacji napięcia i emocji. Z opisu wynika współwystępowanie silnej potrzeby bliskości z ambiwalencją (radość vs. lęk/poczucie winy/rozchwianie), co warto rozumieć jako sygnał do diagnozy psychologicznej, a nie jako „nienormalność”. Z perspektywy pracy terapeutycznej kluczowe byłoby: ocenić funkcję seksualności w Pani życiu (bliskość, redukcja stresu, kompensacja samotności), poziom kontroli impulsów, wzorzec wchodzenia w relacje oraz ewentualne objawy zaburzeń nastroju (epizody wzmożonego pobudzenia, zmniejszona potrzeba snu, gonitwa myśli), które mogą nasilać popęd. Równolegle istotne jest ustalenie granic i kontraktu relacyjnego z partnerem (oczekiwania, bezpieczeństwo, wyłączność), aby zmniejszyć chaos i poczucie utraty wpływu. W relacji z dziećmi rekomendowana jest komunikacja adekwatna do wieku: bez wchodzenia w treści seksualne, z naciskiem na stabilność, bezpieczeństwo i jasne granice prywatności („mama ma prawo do relacji, a Wasze potrzeby są nadal ważne”). Jeśli napięcie, poczucie winy i dezorganizacja utrzymują się, zalecam konsultację psychologiczną/psychoseksuologiczną ukierunkowaną na regulację emocji, granice oraz decyzje relacyjne.

Dzień dobry. Czytając Pani wiadomość, mam wrażenie, że doświadcza Pani obecnie wielu intensywnych, czasami sprzecznych emocji. Z jednej strony pojawia się radość, bliskość, przyjemność i ekscytacja nową znajomością, a z drugiej niepewność, smutek, napięcie i obawa, czy to, co Pani przeżywa, jest normalne. Chciałabym przede wszystkim Panią uspokoić. Silna potrzeba bliskości fizycznej, czułości i kontaktów seksualnych w wieku 46 lat nie jest niczym nienormalnym ani nie świadczy o chorobie. Seksualność nie kończy się wraz z osiągnięciem określonego wieku, a u niektórych kobiet potrzeby seksualne w tym okresie życia mogą być nawet bardziej intensywne niż wcześniej. Również różnica wieku między Panią a partnerem nie oznacza, że relacja jest niewłaściwa. Najważniejsze, aby oboje czuli się w niej dobrze, szanowali swoje potrzeby i granice oraz świadomie wyrażali zgodę na bliskość. Warto jednak oddzielić dwie kwestie. Pierwszą jest Pani popęd seksualny, a drugą emocje związane z nową relacją. Sam wysoki popęd nie wymaga leczenia, jeśli nie prowadzi do utraty kontroli nad zachowaniem, cierpienia czy zaniedbywania ważnych obszarów życia. Jeżeli jednak zauważa Pani, że potrzeba seksu staje się przymusem, trudno ją kontrolować albo podejmuje Pani zachowania, których później żałuje, warto porozmawiać z seksuologiem. Nie po to, aby ograniczać Pani seksualność, ale żeby lepiej zrozumieć swoje potrzeby. Zachęcałabym również do spokojnej rozmowy z partnerem. Przede wszystkim o tym, czego każde z Państwa oczekuje od tej znajomości. Czy obojgu odpowiada relacja bez wspólnego mieszkania? Czy zależy Państwu wyłącznie na bliskości fizycznej, czy również na więzi emocjonalnej? Czy oboje podobnie rozumiecie zaangażowanie i wierność? Warto także porozmawiać o zdrowiu seksualnym i zabezpieczeniu przed infekcjami przenoszonymi drogą płciową. Jasność w tych sprawach może zmniejszyć niepewność i napięcie. Jeśli chodzi o dzieci, nie musi Pani opowiadać im o szczegółach swojego życia intymnego. Mają natomiast prawo wiedzieć, kim jest osoba, która pojawia się w ich otoczeniu, szczególnie jeśli zaczyna odgrywać ważniejszą rolę w życiu rodziny. Warto dostosować rozmowę do ich wieku, zapytać, jak czują się w obecności nowego partnera, i zapewnić, że Pani miłość do nich pozostaje niezmienna. Nie trzeba też przyspieszać budowania ich relacji z partnerem. Dzieci potrzebują przede wszystkim poczucia bezpieczeństwa i przewidywalności. Zwróciłabym natomiast uwagę na Pani słowa o jednoczesnym odczuwaniu wielkiego szczęścia, nerwów i smutku. Być może nowa znajomość uruchomiła w Pani potrzeby, które przez dłuższy czas pozostawały niezaspokojone. Być może pojawia się również obawa przed kolejnym rozczarowaniem. Nie można tego rozstrzygnąć bez bliższego poznania Pani sytuacji. Jeśli jednak intensywnemu popędowi towarzyszą wyraźnie zmniejszona potrzeba snu, niezwykłe pobudzenie, impulsywne decyzje lub gwałtowne zmiany nastroju, warto skonsultować się z lekarzem, ponieważ takie objawy wymagają szerszej oceny. Chciałabym, aby zapamiętała Pani jedną rzecz. Ma Pani prawo być nie tylko mamą trzech synów, ale również kobietą, która potrzebuje miłości, dotyku, czułości i seksualnej satysfakcji. Nie musi Pani wybierać pomiędzy macierzyństwem a własnymi potrzebami. Ważne jest natomiast, aby nowa relacja dawała Pani nie tylko intensywne emocje, ale również poczucie szacunku, bezpieczeństwa i spokoju. Na koniec zachęcam Panią do zastanowienia się nad jednym pytaniem: czy największym problemem jest dla Pani sam silny popęd seksualny, czy raczej lęk, że nowa relacja może przynieść kolejne cierpienie? Odpowiedź pomoże lepiej określić, jakiego wsparcia Pani obecnie najbardziej potrzebuje.

Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym przede wszystkim: silny popęd seksualny u kobiety w wieku 46 lat nie jest sam w sobie czymś nienormalnym ani chorobą. Tak samo aktywne życie seksualne między osobami w wieku 46 i 63 lat jest czymś całkowicie naturalnym, jeśli oboje tego chcą, czują się bezpiecznie i relacja opiera się na zgodzie oraz szacunku. To, że potrzebuje Pani dużo seksu, pocałunków, dotyku, pieszczot i bliskości, nie oznacza, że „coś jest z Panią nie tak”. Libido bardzo różni się między ludźmi i może również zmieniać się w kolejnych okresach życia. U części kobiet po ciążach, wraz z wiekiem albo po wejściu w relację, w której czują się pożądane i swobodne, seksualność staje się wręcz silniejsza niż wcześniej. To, co Pani opisuje, może być czymś więcej niż sam seks Zwróciłabym uwagę, że w Pani opisie jest bardzo dużo nie tylko pobudzenia seksualnego, ale również bliskości, dotyku, poczucia bycia chcianą, radości i kontaktu z drugim człowiekiem. Możliwe więc, że potrzebuje Pani nie tylko seksu, ale także: bycia przytulaną, bycia zauważoną jako kobieta, czułości, poczucia, że ktoś Panią wybiera, oderwania od roli mamy i codziennych obowiązków. To są bardzo ludzkie potrzeby. Bycie matką trzech synów nie odbiera Pani prawa do bycia jednocześnie kobietą, partnerką i osobą seksualną. I nie musi Pani z nim mieszkać, żeby relacja była „prawdziwa” Napisała Pani, że nie planujecie wspólnego mieszkania. To również nie czyni związku „nienormalnym”. Niektóre osoby bardzo dobrze funkcjonują w relacji, w której każdy prowadzi własne gospodarstwo domowe, a spotykają się dla bliskości, wspólnych chwil, seksu, wyjazdów czy towarzystwa. W psychologii relacji coraz częściej mówi się o związkach typu LAT – living apart together, czyli „razem, ale osobno”. Najważniejsze pytanie nie brzmi: „Czy ten związek wygląda normalnie?” tylko: „Czy oboje chcemy mniej więcej tego samego i czy ten układ nikogo z nas nie rani?” I właśnie o tym warto porozmawiać z partnerem Nie musicie od razu rozmawiać o ślubie czy wspólnym domu. Ale warto bardzo jasno ustalić: - czym dla każdego z Was jest ta relacja; - czy jest wyłączna seksualnie; - czy oboje chcecie ją kontynuować; - jak często chcecie się spotykać; - czy szukacie przede wszystkim bliskości i seksu, czy również więzi emocjonalnej; - jaką rolę ma mieć partner w kontakcie z Pani dziećmi; - co zrobicie, jeśli jedno z Was zacznie oczekiwać czegoś więcej. To szczególnie ważne dlatego, że intensywny seks potrafi bardzo mocno zwiększać poczucie więzi. Można zaczynać od: „chcę tylko spotkań i seksu” a kilka miesięcy później zauważyć: „bardzo się przywiązałam i boję się go stracić”. Nie ma w tym nic złego. Dobrze tylko wiedzieć, co się z Panią dzieje. A dzieci? To, że synowie cieszą się, kiedy widzą Panią szczęśliwą, jest zrozumiałe. Ale dzieci nie powinny być osobami, które decydują: „mama powinna z nim być” albo „to jest już nasza nowa rodzina”. Można powiedzieć im po prostu: „Poznałam kogoś, kogo lubię i z kim dobrze się czuję. Na razie się poznajemy.” Nie ma potrzeby opowiadać im szczegółów życia seksualnego. Jeżeli relacja będzie trwała, partner może stopniowo pojawiać się w życiu rodziny. Nie spieszyłabym się natomiast z nadawaniem mu roli ojca, szczególnie jeśli znajomość jest świeża. Dlaczego obok szczęścia jest też smutek i nerwy? To również mnie nie dziwi. Może Pani jednocześnie: bardzo się cieszyć, bać się, że relacja się skończy, martwić się różnicą wieku, zastanawiać się, co powiedzą inni, odczuwać poczucie winy wobec dzieci, bać się kolejnego rozczarowania, bardzo pragnąć bliskości. Silne uczucia często nie są „czyste”. Można być zakochaną i przestraszoną. Można być szczęśliwą i jednocześnie niepewną. To nie znaczy, że relacja jest zła. A kiedy silny popęd seksualny powinien jednak skłonić do konsultacji? Nie chodzi o samą częstotliwość seksu. Zwróciłabym uwagę dopiero wtedy, gdy pojawia się utrata kontroli, np. seks lub poszukiwanie kontaktów seksualnych zaczyna dominować nad pracą, dziećmi, bezpieczeństwem, finansami albo prowadzi do ryzykownych sytuacji, których później Pani żałuje. Warto również skonsultować się z lekarzem, jeśli libido bardzo gwałtownie się zmieniło i razem z nim wystąpiły np. bardzo mała potrzeba snu, wyjątkowe pobudzenie, gonitwa myśli, impulsywne wydawanie pieniędzy, zachowania ryzykowne albo poczucie niezwykłej energii. Wtedy trzeba wykluczyć przyczynę medyczną lub psychiatryczną. Jeżeli natomiast po prostu ma Pani wysokie libido, funkcjonuje normalnie i seks jest dobrowolny oraz satysfakcjonujący — to nie jest choroba. Proszę też pamiętać o zdrowiu seksualnym Przy nowym partnerze warto porozmawiać o badaniach w kierunku infekcji przenoszonych drogą płciową oraz zabezpieczeniu. W wieku 46 lat ciąża nadal może być możliwa, jeśli nie ma potwierdzonej menopauzy, więc jeśli kolejna ciąża nie jest planowana, warto omówić antykoncepcję z ginekologiem. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy również z tematami seksualności kobiet dojrzałych, różnic w libido, nowych związków po rozstaniach, samotnego rodzicielstwa oraz lęku i poczucia winy związanego z własnymi potrzebami seksualnymi. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Jako psycholożka pomogłabym Pani przede wszystkim oddzielić pytanie „czy coś jest ze mną nie tak?” od znacznie ważniejszego: „czego naprawdę potrzebuję od tego człowieka i czy potrafię o tym z nim otwarcie rozmawiać?” Podobne tematy dotyczące seksualności po 40. i 50. roku życia, wysokiego libido, nowych związków, bliskości i potrzeb seksualnych kobiet będziemy również omawiać na Instagramie EMITBERG. Najważniejsze: 46 lat nie jest wiekiem, w którym kobieta „powinna przestać potrzebować seksu”. Może Pani mieć bardzo silne libido, cieszyć się seksem i bliskością, a jednocześnie rozsądnie budować relację i chronić siebie oraz swoje dzieci przed zbyt szybkim wchodzeniem w nowy układ rodzinny.