Dzień dobry . Opiekuje się moja 87 letnią mamą. Od jakiegoś czasu mama wysuwa wobec mnie podejrzenia

Witam. To trudna sytuacja i myślę że dobrze by Pani zrobiło wsparcie psychoterapeuty. Ale jeśli nie zdecyduje się Pani na takie rozwiązanie może Pani spróbować nie brać sobie zarzutów mamy personalnie. Choc wiem że to trudne. One wynikają prawdopodobnie z pogorszenia się jej funkcjonowania psychologiczno- neurologicznego. Tego typu tendencje paranoidalne nie są niczym niespotykanym w tak zaawansowanym wieku i są jednym z objawów stanów otępiennych. Proszę nie zapomnieć zadbać o siebie w tej sytuacji, o swój odpoczynek i zdowe sposoby rozładowania stresu. Pozdrawiam serdecznie.

Widzę, że sytuacja jest trudna. Niestety zachowanie mamy może być spowodowane zmianami funkcji psychologicznych . Rozumiem, że to dla Pani bardzo obciążające. Skoro wizyta u psychiatry nie była skuteczna, może warto skontaktować się z psychologiem i omówić ten temat szerzej. Pozdrawiam

Dzień dobry, mimo braku widocznych efektów, ważne jest, aby kontynuować leczenie i konsultacje z psychiatrą. Czasami może to potrwać trochę czasu, zanim nastąpi poprawa. Dodatkowo warto skonsultować się z geriatrą. Geriatrzy specjalizują się w opiece nad starszymi pacjentami. Może być wartościowe, aby skonsultować się z geriatrą, który może pomóc ocenić sytuację i zasugerować dodatkowe wsparcie medyczne lub terapeutyczne. Opieka nad bliskim może być emocjonalnie i fizycznie wyczerpująca. Dbaj o siebie, znajdując czas na relaks, ćwiczenia, spędzanie czasu z przyjaciółmi i rodziną oraz dbanie o swoje zdrowie emocjonalne. Pozdrawiam serdecznie i życzę dużo siły.

Dzień dobry. Pani mama prawdopodobnie doświadcza urojeń co w takim wieku niestety się zdarza. Najczęściej dotyka to najbliższych kropka osoba chora oskarża bliskich o to że chcą ją skrzywdzić. Warto aby pamietala pani że nie jest to mówione w złości czy w złej wierze. Mama nie postrzega rzeczywistości takiej jaką ona jest. W takiej sytuacji może pomóc jedynie konsultacja psychiatryczna i dobre dobranie leków. W tym wieku terapie psychologiczna może okazać się mało skuteczna.

Dzień dobry. Rzeczywiście jest Pani w trudnej sytuacji. Mama najprawdopodobniej doświadcza stanów otępiennych, w których cechą charakterystyczną są urojenia. Zmienia się świadomość osoby chorej oraz jej postrzeganie świata. Starsi ludzie są bardzo zagubieni i często nie potrafią sobie radzić z otaczającą rzeczywistością, stąd może się pojawić agresja czy oskarżenia skierowane w Pani stronę. Wizyta u lekarza geriatry byłaby dobrym rozwiązaniem, być może trzeba Mamie podać leki dotleniające mózg. Geriatra oceni pozostałe funkcje poznawcze oraz sprawdzi stopień zaawansowania otępienia. Życzę dużo zdrowia!

Dzień dobry, Na podstawie opisanego przez Panią stanu, można przypuszczać, że Pani mama doświadcza objawów związanych z demencją lub innymi zaburzeniami poznawczymi, które mogą prowadzić do dezorientacji i podejrzliwości oraz urojeń prześladowczych. Objawy te są często spotykane u osób starszych z chorobami otępiennymi, takimi jak choroba Alzheimera czy demencja. Jeśli objawy Pani mamy wynikają z chorób neurodegradacyjnych (powyższe wymienione przeze mnie, typowe dla bardzo podeszłego wieku), oprócz psychiatry mogą Państwo się udać także do neurologa lub neuropsychologa. Osoby te mogą pomóc Wam zaplanować dalsze działania tak, by ograniczać lub spowalniać objawy u Pani mamy oraz pomóc ograniczyć ich skutki dla niej oraz Pani. Aby czuła się Pani mniej obciążona w tej sytuacji, rozmowy z przyjaciółmi, rodziną lub grupami wsparcia o swoich uczuciach i potrzebach mogą Pani pomóc radzić sobie z emocjonalnym ciężarem sytuacji. Proszę pamiętać także o swoim zdrowiu psychicznym i fizycznym. Czas na relaks, hobby i aktywności, które sprawiają Pani przyjemność mogą być bardzo pomocne. Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry, opis przez Panią zamieszczony sugeruje, że u Pani mamy mogą występować objawy związane z zaburzeniami poznawczymi, takimi jak choroba Alzheimera lub otępienie. Nagła zmiana w zachowaniu oraz chwiejność emocjonalna mogą wynikać z organicznych uszkodzeń mózgu, które mają charakter postępujący. Ważne jest, aby Pani mama była regularnie monitorowana przez specjalistę, najlepiej neurologa, który zdiagnozuje ewentualne zaburzenia i zaproponuje odpowiednie leczenie. Wspominała Pani, że mama miała wizytę u psychiatry – co zostało zdiagnozowane? Czy przyjmuje leki na stałe? Istotne jest monitorowanie przyjmowania leków przez mamę oraz wspomaganie jej w tym (np. przez odpowiednio oznaczone opakowania). Pomoc psychologiczna może również okazać się skuteczna w radzeniu sobie z objawami choroby. Warto zapoznać się z ofertą Środowiskowych Domów Samopomocy oraz Dziennych Domów Pomocy w miejscu zamieszkania mamy. Zazwyczaj w takich ośrodkach prowadzone są zajęcia wspierające funkcje poznawcze. Sieć wsparcia społecznego i kontakty z innymi również są istotne w spowalnianiu lub łagodzeniu przebiegu choroby. Ważne jest również, by zadbała Pani o siebie – by móc pomagać innym, trzeba mieć na to przestrzeń i siłę.

Szanowna Pani, ze swojej praktyki psychologicznej mogę Pani podsunąć dwa pomysły, które mogłyby zapewnić Pani wsparcie. Przede wszystkim najważniejsze jest zadbanie o siebie, o swój komfort psychiczny. Pani zasoby są kluczowe aby opiekować się mamą. Trudno mi doradzić konkretne rozwiązania ponieważ nie znam szczegółowo Pani sytuacji życiowej, zawodowej i społecznej. Nie znam też dokładnie stanu i kondycji Pani mamy. Jednak warto poszukać dla siebie systemu wsparcia w tej sytuacji: począwszy od możliwości dzielenia z kimś opieki, znalezienia dla siebie grupy wsparcia dla opiekunów osób starszych, poszukania pomocy psychologicznej dla siebie aby mieć możliwość rozmowy i rozładowania Pani obciążenia sytuacją, edukację w temacie związanym z demencją - polecam np. książkę "Idealny opiekun nie istnieje". Podsumowując - rekomendacja dotyczy przede wszystkim zajęcia się sobą w tej sytuacji i znalezienia dla siebie miejsca, w którym Pani zostanie wysłuchana, zrozumiana i odciążona psychicznie oraz drugi sposób radzenia sobie to edukacja dotycząca "starzenia się mózgu" poprzez literaturę, aby nie stawiać sobie za wysokich oczekiwań i móc komunikaty osoby starszej - mamy odbierać z większą świadomością i dystansem. Jeśli sytuacja będzie bardzo napięta dla Pani, także zdarza się, że wsparcia ze strony leków i psychiatry potrzebuje sam opiekun, proszę tego nie wykluczać. Życzę Pani dużo siły w tym czasie opieki pełnym wyzwań.

Dzień dobry, opisywane przez Panią zachowania mogą być związane z otępieniem, zaburzeniami pamięci lub urojeniami wieku podeszłego. Warto ponownie skonsultować mamę u psychiatry lub neurologa, ewentualnie neuropsychologa - najlepiej pod kątem otępienia i zaburzeń poznawczych. Pozdrawiam serdecznie, Katarzyna Kubiak