Dobry wieczór, Mam 16lat. Gdy byłem mały zmarł mój tata, popełnił samobójstwo, a mi zostało powiedzi

Dzień dobry, opisane przez Pana objawy na pewno budzą niepokój i wymagają konsultacji oraz szczegółowej diagnozy psychologa. Jeżeli Pana rodzic nie chce lub nie może z różnych przyczyn zorganizować takiego spotkania, zalecam zasygnalizowanie problemu pedagogowi/psychologowi szkolnemu. Szkoła może jako placówka interweniować w takich sprawach i porozmawiać z Pańskim rodzicem i/lub zgłosić problem do odpowiednich służb.

Cześć, powinieneś jak najszybciej zgłosić się do psychologa i na indywidualnych spotkaniach najpierw popracować nad zaakceptowaniem orientacji później zająć się depresja, lub jednocześnie oba problemy. Twoja sytuacja wymaga szczegółowej diagnozy. Pozdrawiam i powodzenia

Jeżeli załatwi Pan od mamy zgodę na terapię (musi być to podpisany przez nią dokument, na którym napisane będzie "Wyrażam zgodę na udział mojego syna w spotkaniach z psychologiem". to pomogę Panu za ułamek ceny. Mogę zaproponować 3 spotkania 60min po 20zł, a następnie będziemy musieli uzgodnić cenę zbliżoną do mojej standardowej, jeżeli chciałby Pan kontynuować. Myślę, że przez 3 spotkania odpowiem Panu na wiele nurtujących pytań oraz pokażę techniki jak radzić sobie z tak trudnymi sytuacjami.

To, co opisujesz, wskazuje na bardzo duże cierpienie psychiczne i wymaga potraktowania całej sytuacji poważnie oraz z dużą uważnością. Nie wygląda to na „lenistwo”, „przesadzanie” czy „trudny wiek”. W Twojej wiadomości pojawia się wiele objawów, które mogą świadczyć o ciężkim epizodzie depresyjnym współwystępującym z silnym lękiem społecznym, obniżoną samooceną, przewlekłym stresem oraz nieprzeżytą traumą po śmierci ojca. Dodatkowo dochodzi ogromny konflikt związany z własną orientacją seksualną i lękiem przed odrzuceniem przez najbliższych. To wszystko razem może prowadzić do stanu, w którym człowiek jest psychicznie całkowicie wyczerpany i zaczyna mieć myśli o śmierci.

Najpierw bardzo ważna rzecz: nie jesteś winny śmierci swojego taty. Dzieci po samobójstwie rodzica bardzo często noszą w sobie poczucie winy, nawet jeśli obiektywnie nie mają z tym nic wspólnego. To częsta reakcja psychiki na traumę i stratę, szczególnie wtedy, gdy przez wiele lat nie znało się prawdy albo temat był przemilczany. Samobójstwo rodzica jest dla dziecka ogromnym obciążeniem emocjonalnym i może wpływać na poczucie bezpieczeństwa, własnej wartości oraz sposób funkcjonowania jeszcze wiele lat później.

Druga ważna rzecz: bycie gejem nie jest chorobą, zaburzeniem ani czymś „złym”. Problemem nie jest Twoja orientacja, tylko lęk, wstyd i odrzucające komunikaty, które słyszałeś od dziecka. Jeżeli dorastasz w środowisku, gdzie homoseksualność jest wyśmiewana lub budzi obrzydzenie, bardzo łatwo jest zacząć nienawidzić samego siebie i żyć w ciągłym napięciu. To, co opisujesz, wygląda jak silna wewnętrzna homofobia — czyli sytuacja, w której człowiek przejmuje negatywne przekonania otoczenia i kieruje je przeciwko sobie. To powoduje ogromne cierpienie, ale można to przepracować w terapii.

Opisujesz również objawy bardzo charakterystyczne dla zaburzeń lękowych społecznych: silny stres przed szkołą, bóle głowy, napięcie podczas zwykłego sprawdzania obecności, trudność z patrzeniem ludziom w oczy, analizowanie co zrobić z rękami podczas rozmowy, unikanie kontaktów, wyczerpanie po przebywaniu wśród ludzi. To nie oznacza, że „nie nadajesz się do ludzi”. To oznacza, że Twój układ nerwowy jest przeciążony i funkcjonuje w ciągłym stanie zagrożenia.

Najbardziej niepokojące są jednak codzienne myśli samobójcze, poczucie bezsensu życia, izolowanie się, problemy ze snem oraz samookaleczanie. To są objawy, których nie powinno się zostawiać bez pomocy. Internetowe testy nie stawiają diagnozy, ale jeśli regularnie wychodzi w nich ciężka depresja i jednocześnie opisujesz tak wiele objawów depresyjnych — trzeba potraktować to poważnie.

Bardzo ważne: jako osoba niepełnoletnia masz prawo do pomocy psychologicznej i psychiatrycznej. W wielu miejscach możesz porozmawiać z psychologiem bez wcześniejszej zgody rodzica, szczególnie w sytuacji zagrożenia zdrowia psychicznego lub życia. Możesz zgłosić się do psychologa szkolnego, pedagoga szkolnego, telefonu zaufania albo poradni zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży. Jeżeli boisz się rozmowy z mamą, możesz zacząć od innej dorosłej osoby, której choć trochę ufasz — psychologa w szkole, pedagoga, wychowawcy, starszego rodzeństwa, cioci, lekarza rodzinnego.

Bardzo ważne jest też to, że mimo wszystko napisałeś tę wiadomość. To znaczy, że jakaś część Ciebie nadal chce żyć i szuka pomocy. Wspomniałeś, że są jeszcze rzeczy, które chciałbyś w życiu zrobić — i właśnie tej części siebie warto teraz zaufać. W depresji człowiekowi wydaje się, że już zawsze będzie czuł się tak samo, ale to nieprawda. Depresję i zaburzenia lękowe można leczyć. Trauma może zostać przepracowana. Można nauczyć się akceptować siebie i żyć bez ciągłego poczucia wstydu oraz napięcia.

To, że Twoja mama nie reagowała tak, jak potrzebowałeś, nie oznacza automatycznie, że jesteś nieważny. Czasami rodzice sami są emocjonalnie niedojrzali, nie radzą sobie z trudnymi tematami albo wypierają problemy psychiczne, bo się ich boją. Ale niezależnie od tego — Twoje cierpienie jest realne i zasługuje na pomoc.

Jeżeli myśli samobójcze zaczną się nasilać albo pojawi się ryzyko, że możesz zrobić sobie krzywdę, powinieneś natychmiast powiedzieć o tym dorosłej osobie lub skontaktować się z pomocą kryzysową.