Dobry wieczór jestem osobą niepełnosprawną intelektualnie umiarkowanie mama cały czas nerwowo mówi m
Dobry wieczór jestem osobą niepełnosprawną intelektualnie umiarkowanie mama cały czas nerwowo mówi mi o podjęciu pracy na zlecenie ja mam zaburzenia osobowości lęki stres nie wiem co zrobić mam 38 lat
5 odpowiedzi
Dobry wieczór, czytam, że znajduje się Pan/Pani w trudnej sytuacji - z jednej strony presja ze str mamy by podjąć pracę, z drugiej pojawiają się lęki i stres. Bardzo ważne jest wziąć pod uwagę Pana/Pani tempo i możliwości, nie zaś tylko oczekiwania innych. Na początek warto zadać sobie pytanie czy Pan/Pani czuje się teraz gotowa by iść do pracy w niewielkim zakresie. Nie musi to być od razu praca wymagająca. Trzeba zastanowić się jakie zadania byłyby najprostsze i najmniej stresujące, posprawdzać, czy istnieje możliwość pracy w warunkach wspierających - z pomocą, krótszy czas, spokojne miejsce? Może również dodatkowo chodzić o mówienie o sobie i własnych potrzebach, lękach, graniach czy ograniczeniach ("potrzebuję czasu by się przygotować do zgłoszenia się do pracy"). Lęki są ważnym sygnałem, które mówią, że potrzebne jest wsparcie i spokojny czas , a nie, że nie da Pan/Pani rady. Nie musi Pan/Pani podejmować decyzji od razu. Wszystko ze spokojem i w zgodzie ze sobą.
To, co Pan opisuje, to silny lęk i duże napięcie — i to nie jest coś, z czym trzeba radzić sobie samemu. Reakcje takie jak krzyk czy zdenerwowanie często pojawiają się wtedy, gdy emocje są zbyt trudne do utrzymania. W Pana sytuacji bardzo ważne jest, żeby nie zaczynać od „rzucenia się” od razu w pracę, tylko od stopniowego oswajania lęku i znalezienia wsparcia. Dobrym krokiem byłaby rozmowa z psychologiem lub terapeutą, najlepiej takim, który ma doświadczenie w pracy z osobami z podobnymi trudnościami. Można też poszukać pomocy w ośrodkach wsparcia (np. warsztaty terapii zajęciowej, środowiskowe domy samopomocy), gdzie w bezpiecznych warunkach można ćwiczyć kontakt z ludźmi i przygotowanie do pracy. To jest coś, co można krok po kroku poprawić — ale ważne, żeby tempo było dopasowane do Pana, a nie narzucone z zewnątrz.
Witam, dobrze że Pani piszę jeśli ma Pani tak dużo problemów natury psychologicznej to dobrze dla Pani byłoby skorzystać z pomocy terapeutycznej w celu zmniejszenia leków i stresu, dzięki temu może być łatwiej podjąć decyzję o rozpoczęciu pracy i uregulowaniu kontaktów z mamą. Pozdrawiam
Dobry wieczór, taka presja ze strony mamy może być dużym obciążeniem w sytuacji Pani/Pana trudności. Ale z drugiej strony mama ma dobre intencje, ponieważ martwi się o Pani/Pana przyszłość oraz chce by Pan/Pani była samodzielna. W takiej sytuacji najlepiej skontaktować się ze specjalistą np. psychologiem, który doradzi co w takiej sytuacji zrobić. Można skierować się też do Ośrodka Pomocy Społecznej i zapytać o terapię zajęciową, która wspiera osoby z niepełnosprawnością.
Dobry wieczór. Dziękuję, że napisał(a) Pan(i) o swojej sytuacji. Rozumiem, że może się Pan(i) czuć zagubiony(a) i pod presją, zwłaszcza jeśli mama często namawia do podjęcia pracy, a jednocześnie zmaga się Pan(i) z lękiem, stresem oraz zaburzeniami osobowości. Samo posiadanie niepełnosprawności intelektualnej w stopniu umiarkowanym nie oznacza automatycznie, że trzeba lub nie trzeba pracować. To, czy dana osoba jest w stanie podjąć zatrudnienie, zależy od wielu czynników, między innymi od stanu zdrowia psychicznego, poziomu samodzielności, aktualnego funkcjonowania oraz opinii specjalistów. Jeżeli sama myśl o pracy wywołuje u Pana(i) silny lęk, warto spokojnie porozmawiać o tym z psychiatrą lub psychologiem, którzy znają Pana(i) sytuację. Mogą pomóc ocenić, czy jest to odpowiedni moment na podjęcie pracy oraz jakie wsparcie byłoby potrzebne. Dobrze byłoby również powiedzieć mamie, jak się Pan(i) czuje. Czasami bliscy naciskają z troski i chcą, aby osoba była bardziej samodzielna, ale nie zawsze dostrzegają, jak silny stres wywołuje ich sposób mówienia. Proszę pamiętać, że nie musi Pan(i) podejmować decyzji pod wpływem presji. Warto, aby była ona dostosowana do Pana(i) możliwości i podjęta wspólnie z lekarzem lub terapeutą, a nie tylko dlatego, że ktoś tego oczekuje. Życzę Panu(i), aby udało się znaleźć rozwiązanie, które będzie uwzględniało zarówno potrzebę bezpieczeństwa, jak i Pana(i) realne możliwości.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.


