dlaczego osoba w depresji klinicznej ogląda horrory?

Ale jakaś konkretna osoba czy że generalnie jest taka tendencja?

Jeśli konkretna osoba to należy ją zapytać.
Jeśli jest taka tendencja wśród osób z depresją kliniczną to ja jej nie znam.

Dzień dobry,

trudno jest jednoznacznie stwierdzić, dlaczego osoba chorująca na depresję ogląda horrory. Warto tutaj byłoby zwrócić uwagę, czy już wcześniej, zanim zachorowała oglądała horrory, czy był to jej sposób na rozrywkę. Nie można zatem generalizować, dlaczego osoby w depresji wybierają ten rodzaj filmu, ale istnieje kilka czynników, które mogą to tłumaczyć. Oglądanie filmów grozy może pomóc osobom z depresją odwrócić uwagę od swoich negatywnych myśli i emocji. Skupienie się na trzymającym w napięciu filmie może na pewien czas zmniejszyć uczucia smutku i beznadziei. Horrory wywołują silne emocje, takie jak strach, zdumienie i ekscytacja. Dla niektórych osób oglądanie takich filmów może być sposobem na wyzwalanie emocji, które w innych sytuacjach są stłumione. To może pomóc poczuć coś, nawet jeśli jest to strach, zamiast odczuwać jedynie pustkę. Depresja może spowodować uczucie znudzenia i apatii. Oglądanie horrorów, które są pełne nieoczekiwanych zwrotów akcji i niespodziewanych wydarzeń, może dostarczyć pewnego rodzaju emocjonalnej stymulacji.
Natomiast należy pamiętać, że każda osoba jest inna, a wybór filmów z gatunku horror w trakcie depresji może mieć różne motywacje.
Pozdrawiam serdecznie,
Joanna Szlasa-Więczaszek

Osoba w depresji klinicznej może oglądać horrory z kilku prawdopodobnych powodów, które wynikają z mechanizmów psychologicznych charakterystycznych dla tego stanu.

Po pierwsze, depresja często wiąże się ze spadkiem aktywności układu nagrody i ogólnym przytępieniem emocji, co sprawia, że osoba może szukać silniejszych bodźców, aby na chwilę wyrwać się z wewnętrznej apatii. Horror, jako gatunek intensywnie oddziałujący na emocje poprzez strach i napięcie, może stanowić sposób na tymczasową mobilizację i poczucie, że coś rzeczywiście „przebija się” przez emocjonalne odrętwienie.

Po drugie, horrory często odzwierciedlają lęki egzystencjalne, poczucie zagrożenia i bezsilności, co może rezonować z doświadczeniem osoby w depresji. Paradoksalnie, oglądanie czegoś przerażającego, ale osadzonego w fikcyjnej rzeczywistości, daje pewien rodzaj kontroli – widz wie, że to tylko film, może się przygotować na określone sceny i przewidzieć zakończenie. W kontraście do własnej depresji, która jest nieprzewidywalna i przytłaczająca, horror może dostarczać uporządkowanej narracji wokół strachu.

Po trzecie, identyfikacja z postaciami przeżywającymi ekstremalne sytuacje może działać jako forma odreagowania. Osoba z depresją może czuć się podobnie jak bohater horroru – zagrożona, uwięziona, pozbawiona wpływu na własne życie. Widzenie tych stanów w filmie może w pewnym sensie nadawać kształt jej własnym przeżyciom i dawać poczucie, że nie jest w tym sama.

Kolejnym aspektem jest efekt katharsis. Strach wywołany przez horror może chwilowo odwracać uwagę od przytłaczających myśli depresyjnych. Po obejrzeniu filmu może pojawić się uczucie ulgi wynikające z zakończenia napięcia, co u niektórych osób działa jako mechanizm chwilowej regulacji emocji.

Istnieje także możliwość, że osoba w depresji sięga po horrory z powodu swoistego przyzwyczajenia do negatywnych bodźców. Jeśli na co dzień jej myśli krążą wokół cierpienia, śmierci czy lęku, horror nie stanowi dla niej aż tak dużej zmiany nastroju, a raczej wpisuje się w wewnętrzną rzeczywistość. W tym sensie może być też formą potwierdzania własnego przekonania o świecie jako miejscu pełnym zagrożeń i cierpienia.

Ostatecznie, wybór horroru przez osobę w depresji może wynikać z kilku nakładających się na siebie mechanizmów. Nie jest to przypadkowy wybór, ale często nieuświadomiona próba poradzenia sobie z wewnętrznym stanem poprzez silne bodźce, odwrócenie uwagi, identyfikację z bohaterami lub chwilową ulgę w napięciu.