Chodzę na terapie poznawczo-behawioralną od.5 miesięcy. Od pewnego czasu czuje się strasznie znudzo

Dzień dobry, na pewno warto się tym otwarcie podzielić z terapeutą. Terapia jest dla pacjenta, nie dla terapeuty, dlatego zachęcam do wniesienia tego do Waszej relacji terapeutycznej. Być może to dobry czas, żeby podsumować, co dotychczas udało się osiągnąć i ustalić nowe cele.
Być może wyciągnęła Pani z tej terapii tyle ile się dało i może w przyszłości będzie Pani gotowa poszerzyć swoje doświadczenie w innym nurcie w zależności o tego z czym się Pani zmaga.
Z serdecznością,
Klaudia Ogrodnik

Dzień dobry,
Przemyśleniami i odczuciami, które zawarła Pani w tym pytaniu, warto podzielić się z Pani terapeutą. Wyraziła Pani bardzo konkretne oczekiwania i potrzeby względem tematyki spotkań i preferowanego przez Panią sposobu pracy (sesje bardziej praktyczne, o charakterze warsztatowym, częściej zmieniające się tematy).
Możliwe, że przekazanie takiej informacji zwrotnej Pani terapeucie będzie okazją do wspólnego zastanowienia się nad dotychczasowymi spotkaniami i ich kontynuacją. W pełni zrozumiałe jest to, że wraz z postępującym czasem zmieniają się Pani potrzeby, oczekiwania względem terapii czy przeżywane trudności.
Może być też tak, że na dany moment z tym konkretnym specjalistą udało się Pani osiągnąć maksimum efektów i zasadne byłoby rozważenie zmiany specjalisty bądź nurtu terapeutycznego.
Pozdrawiam serdecznie!

Terapia poznawczo-behawioralna polega na wspólnym z klientem poszukiwaniu rozwiązań i wartościowych pomysłów, a także wspólnym planowaniu sesji. Oznacza to, że terapeuta na początku sesji pyta pacjenta, jakie tematy chciałby dzisiaj poruszyć i uwzględnia je w programie sesji w takiej ilości, na jaką pozwala czas sesji i ogólna strategia terapii. Indywidualna praca klienta jest również omawiana, wybierana i planowana wspólnie. W miarę postępu terapii inicjatywa w tych procesach coraz bardziej przenosi się z terapeuty na klienta. Pani ma coraz większą potrzebę wykazania się właśnie taką inicjatywą, co oznacza, że ​​terapia jako całość zmierza w dobrym kierunku. Jednak coś wciąż powstrzymuje Pani od przejęcia inicjatywy. Pytanie do Pani – co dokładnie stoi na przeszkodzie ujawnieniu terapeucie swoich potrzeb i życzeń? Blok ten może stanowić odrębny i owocny temat terapii. W każdym razie warto jest porozmawiać o tym ze swoim terapeutą. Być może boi się Pani, że mu się to nie spodoba, ale tak jak pisałem wcześniej, wręcz przeciwnie, sprawi mu to przyjemność, gdyż przejaw takiej inicjatywy z Pani strony będzie wyraźnym sygnałem, że terapia jest skuteczna.

Dzień dobry.To, co Pani nazywa „nudą”, warto wnieść na sesję wprost: powiedzieć, czego Pani teraz potrzebuje, poprosić o zmianę tempa lub tematu pracy, wspólnie doprecyzować cele i sprawdzić, co w rozmowach Panią ożywia, a co męczy. Dobrze też na chwilę przyjrzeć się samej relacji z terapeutą - co w niej Pani czuje, co Pani zatrzymuje, czego nie mówi, a chciałaby - bo bywa, że to powtarza ważne wzory z życia.
Z perspektywy psychodynamicznej taki zastój bywa czasem sygnałem oporu: gdy zbliżamy się do treści budzących lęk (np. bezradność, złość, zależność), psychika chciałaby oddalić trudny proces i pojawia się znużenie. Nazwanie tego razem i sprawdzenie, czego dokładnie trudno tu dotknąć - często przywraca motywację i prowadzi do ważnych wglądów - dlatego warto przez ten etap przejść.
Pozdrawiam serdecznie, Monika Bała.