Chciałabym wiedzieć czy coś mi naprawdę jest, czy wmawiam to sobie. Mam 16 lat i w 2020 roku, gdy mi

Pani opis wskazuje na możliwe doświadczenie derealizacji lub depersonalizacji – stanów, które często pojawiają się w odpowiedzi na długotrwały stres, lęk czy trudne wydarzenia życiowe. Uczucie odrealnienia czy oddalenia od siebie nie jest czymś rzadkim i nie oznacza, że "coś jest z Panią nie tak", ale raczej, że organizm próbuje poradzić sobie z przeciążeniem emocjonalnym.

Warto zaznaczyć, że takie objawy, choć mogą wydawać się przerażające, są zwykle przejściowe, zwłaszcza jeśli zostaną odpowiednio zaadresowane. Zachęcam Panią do rozważenia konsultacji z psychologiem lub psychoterapeutą. Specjalista pomoże zrozumieć źródło tych odczuć oraz wdroży metody pracy nad ich redukcją, co może przynieść długotrwałą ulgę. Proszę także pamiętać, że długotrwałe odczuwanie derealizacji czy depersonalizacji może wpływać na jakość życia, dlatego warto działać. Konsultacja ze specjalistą pozwoli Pani lepiej zrozumieć swoje doświadczenia i wprowadzić skuteczne strategie radzenia sobie.

Dzień dobry.

To, co opisujesz, brzmi jak bardzo trudne i złożone doświadczenie, które towarzyszy Ci od dłuższego czasu. Twoja otwartość i refleksyjność w opisywaniu tego, co się dzieje, są naprawdę godne podziwu – nie każdy w Twoim wieku potrafiłby tak uważnie przyjrzeć się swoim emocjom i stanom. Już samo to, że szukasz odpowiedzi i próbujesz zrozumieć siebie, jest ogromnym krokiem naprzód.

Poczucie odrealnienia, które opisujesz, może być związane z tzw. derealizacją lub depersonalizacją – stanami, które czasem pojawiają się w reakcji na trudne wydarzenia, lęki lub stres. Twoje doświadczenie z początku pandemii, kiedy ataki paniki i intensywne emocje były częścią codzienności, mogło stworzyć podłoże dla takich odczuć. To nie oznacza, że coś z Tobą jest „nie tak” – to sposób, w jaki Twój umysł mógł próbować radzić sobie z ogromnym napięciem.

To, że teraz czujesz się lepiej niż na początku, to ważny sygnał – pokazuje, że masz w sobie zasoby, które pomagają przetrwać i adaptować się do trudnych sytuacji. Ale to również oznacza, że możesz potrzebować więcej wsparcia, aby w pełni odzyskać poczucie stabilności i kontaktu ze sobą.

Ważne, że nie tracisz zainteresowań ani motywacji – to kolejny zasób, na którym można się oprzeć. Jednak Twoje pytania o sens życia, poczucie osobowości i brak celu są znaczące. To mogą być sygnały, że warto przyjrzeć się bliżej temu, co się dzieje w Twoim wnętrzu.

Czy warto udać się do specjalisty? Zdecydowanie tak. Psychoterapeuta lub psycholog może pomóc Ci zrozumieć, co stoi za tym odrealnieniem, i wspólnie z Tobą znaleźć narzędzia do radzenia sobie z tym stanem. Specjalista pomoże Ci również zrozumieć, że to, co czujesz, jest czymś, co można przezwyciężyć, a nie wyrokiem na całe życie.

Nie musisz być sama z tymi uczuciami. Nawet jeśli wydaje Ci się, że „teoretycznie wszystko jest w porządku”, Twoje odczucia są wystarczającym powodem, żeby poszukać pomocy. Pamiętaj, że to, jak się czujesz, jest ważne – Twoje emocje i doświadczenia mają znaczenie.

Jeśli chciałabyś, możemy porozmawiać na darmowej konsultacji, aby przyjrzeć się bliżej temu, co przeżywasz. To może być miejsce, w którym zaczniemy wspólnie szukać drogi wyjścia z tego trudnego stanu. Nie jesteś w tym sama.

To co znamy o sobie jest wynikiem naszych kontaktów z innymi ludźmi. Nie wiem czy jestem choiną czy nie dopóki nie doświadczę sytuacji w której mogę to pokazać albo zobaczyć z perspektywy innej osoby, osobowością się nie rodzi tylko staje. Niestety prze okres pandemii wycofanie się z kontaktów fizycznych mogło spowodować zaburzenia normalnego rozwoju. Ciężko jest dość precyzyjnie zdiagnozować zaburzenia osobowości u dzieci i młodzieży ponieważ rozwój trwa najmniej do 25 roku życia. Według DSM-5 zaleca się unikać rozpoznawania określonego zaburzenia osobowości (dla unikania etykietowania młodych pacjentów). Ale przy odczuciu niepokojących symptomów można zwrócić się do specjalisty żeby otrzymać wsparcie.