mgr Mariia Sirizinska

Witam. Czy bez leków można wyjść z zaburzeń depresyjno-lękowych? - Żeby dać odpowiedz na to pytanie trzeba sprecyzować jak zaawansowana jest choroba i jakie symptomy pokazuje pacjent. Z mojego punktu widzenia (stosuje diagnostyku według podejścia analizy Transakcyjnej), czytając Pana pytanie, mogę powiedzieć ze Pan ma dosyć mocny ego stan Dorosłego. Żeby nie obniżać wartość dwóch terapii poznawczo-behawioralnych, mam teorie, ze akurat one mogły pomoc Panu w temu, ponieważ aktywują świadome myślenie oraz samo refleksję. W każdym razie, Pan robi dobre rzeczy żeby zadbać o swój stan psychiczny i to warte docenienia. Ale mówiąc językiem AT, ma Pan jeszcze ego stan Rodzica i ego stan Dziecka. I oni prowadza wewnętrzny dialog, za pomocą ego stanu Dorosłego Pan te myśli i emocje może zignorować albo zmniejszyć, ale ciężko to zmienić albo wyeliminować bez badania przyczyny. A przyczyna zawsze jest. I kiedy Pan dowie się o niej, wtedy można mówić o wyzdrowieniu -zmianie zachowania/myśli/uczuć. Można to spróbować samemu - polecam książkę Muriel James; Dorothy Jongeward (1996). Born to Win: Transactional Analysis with Gestalt, ale czasem psychika człowieka sprzeciwia się zmianom i specjalista może być niezbędny.
Z życzeniami spokoju i zdrowia,
Psycholożka Mariia Sirizinska

Zycie to jest proces, w którym każdy człowiek od narodzin i do końca swych dni zmienia się, rozwija się, zaspakaja nowe potrzeby, które pojawiają się razem z rozwojem. Według klasyfikacji stadium rozwoju psychicznego Erikssona na stadium "Bliskość vs. izolacja (wczesny wiek dojrzały)" młoda osoba poszukuje związków, partnerstwa, gdzie może realizować swoją seksualność z osobą, która kocha i ufa się. Niebezpieczeństwem jest izolacja rozumiana jako unikanie związków i niechęć do nawiązywania bliskiego stosunku. W tym wieku pojawia się miłość jako zdolność do troski o innych. Wszystkie zdobycze tego i poprzednich stadiów (Ufność vs brak ufności (pierwszy rok życia); Autonomia vs wstyd, niepewność (wczesne dzieciństwo); Inicjatywa vs. poczucie winy (wiek przedszkolny); Pracowitość vs. poczucie niższości (wiek szkolny); Tożsamość vs. pomieszanie tożsamości ( okres pokwitania)) pomagają stworzyć związki by móc wychować dzieci i pełnić role społeczne. Moje gratulacje - to ze Pan czuje tą samotność i ma chęć do znalezienia bliskiej dla siebie osoby jest normalnym i świadczy o tym ze Pana rozwój idzie w dobrym kierunku :) Świadomość swych potrzeb i działania w celu ich zaspakajania to cechy dorosłych osób, większość z których tez może mieć podobne trudności w osiągnieciu tego idealnego life-work balance, bo z jednej strony ważne są studia, praca, kariera, a z drugiej - rodzina/przyjaciele/partery/żony/mężowie/dzieci nie są mniej ważnymi dla poczucia spełnienia w życiu.
Życzę Panu znaleźć swoje rozwiązanie, a po pomoc można udać się do specjalisty.

Z poważaniem,
psycholożka Mariia Sirizinska