Moje doświadczenie

Cześć jestem Sylwia

Witaj w mojej przestrzeni. Jeśli tu trafiłeś, to może czujesz, że coś w Twoim życiu wymaga zmiany.

A może, mimo, że z zewnątrz wszystko wygląda dobrze, w środku czujesz pustkę, brak sensu i tęsknotę za autentycznością? Rozumiem to. Naprawdę głęboko.

Jako psycholog z sercem i zaangażowaniem towarzyszę osobą takim jak Ty w podróży do wewnętrznego uzdrowienia, odkrycia swojej mocy i zbudowania życia, które pokochasz.

Wierzę, że masz w sobie wszystko, czego potrzebujesz- czasem wystarczy bezpieczna przestrzeń i odpowiednie narzędzia, by to odkryć.

W swojej pracy kieruję się założeniami Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach (TSR), która koncentruje się na możliwymi zmianami, zasobami i skutecznymi sposobami radzenia sobie z trudnościami. Łączę to podejście z terapią Gestalt i CBT, wierząc w integracyjne podejście do terapii, tak aby najlepiej odpowiedzieć na Twoje indywidualne potrzeby, doświadczenia i cele.


Wykształcenie i doświadczenie

Ukończyłam psychologię oraz roczną szkołę psychoterapii dzieci i młodzieży w nurcie poznawczo-behawioralnym. Jestem certyfikowanym Trenerem Umiejętności Społecznych (TUS) oraz Trenerem Treningu Zastępowania Agresji. Ukończyłam liczne kursy,szkolenia pracy z lękiem, depresją, traumą i kryzysami życiowymi. Prowadzę również sesje rozwoju osobistego (coaching).



więcej O mnie

Podejście terapeutyczne

Psychoterapia dzieci
Psychoterapia uzależnień

Zakres porad

  • Psychologia seniorów

Pacjenci których przyjmuję

Dorośli
Dzieci

Usługi i ceny

  • Konsultacja psychologiczna

    200 zł

  • Konsultacja psychologiczna online

    200 zł

  • Badania psychologiczne

    200 zł

  • Badania psychologiczne dzieci i młodzieży

    200 zł

  • Coaching

    200 zł

Adresy (2)

Powiększ mapę otwiera się w nowej karcie

Dostępność

W tym gabinecie nie można umawiać wizyt przez internet

Centrum diagnozy, terapii i wsparcia psychologicznego " GRUPA EMITBERG"

Konsultacja online

Dostępność

W tym gabinecie nie można umawiać wizyt przez internet

Ubezpieczenia - brak akceptowanych

Ten specjalista przyjmuje wyłącznie pacjentów prywatnych. Możesz opłacić wizytę samodzielnie lub znaleźć innego specjalistę, który akceptuje Twoje ubezpieczenie.

17 opinii

Sprawdzamy wszystkie opinie. Moderujemy je zgodnie z naszymi zasadami, dowiedz się więcej o opiniach i sposobie obliczania gwiazdek na Dowiedz się więcej Dowiedz się więcej o opiniach

  • A

    AU

    Serdecznie polecam Panią Psycholog. To osoba pełna empatii, cierpliwości i zrozumienia, która potrafi stworzyć atmosferę bezpieczeństwa i zaufania. Dziękujemy za profesjonalizm, życzliwość i indywidualne podejście.

     • Centrum diagnozy, terapii i wsparcia psychologicznego " GRUPA EMITBERG" • Konsultacja psychologiczna  • 

  • H

    Hubert

    Polecam
    Pełen profesjonalizm, rzeczowe podejście, głębokie zrozumienie i fachowa pomoc. Można liczyć na pełne wsparcie, doradctwo oraz analizę problemu.

     • W innym miejscu • Inny  • 

    mgr Sylwia Żyszczyńska

    Dziękuję serdecznie


  • I

    I.0

    Polecam Panią Sylwię jest bardzo pomocna i sympatyczna osoba. Jest wyrozumiała i nie zadaje zbędnych pytań.

     • Centrum diagnozy, terapii i wsparcia psychologicznego " GRUPA EMITBERG" •  • 

    mgr Sylwia Żyszczyńska

    Dziękuję bardzo


  • E

    Ewelina

    Serdecznie polecam Panią Sylwię.Wizyty odbywają się w punktualnej, spokojnej i pełnej szacunku atmosferze.Pani Sylwia potrafi słuchać jak mało kto,a Jej zaangażowanie w proces terapeutyczny jest widoczny na każdym kroku.Jesli ktoś szuka realnego wsparcia i profesjonalnego podejścia ,to jest to najlepszy możliwy adres.

     • W innym miejscu • Inny  • 

    mgr Sylwia Żyszczyńska

    Dziękuję serdecznie


  • P

    Pani Psycholog wyróżnia się profesjonalizmem, empatią i indywidualnym podejściem do drugiego człowieka. Jest osobą uważną, zaangażowaną i posiada dużą wiedzę psychologiczną. Zdecydowanie warto skorzystać z jej wsparcia — serdecznie polecam.

     • W innym miejscu • Inny  • 

    mgr Sylwia Żyszczyńska

    Dziękuję bardzo.


  • O

    Ola

    Bardzo dobrze czuję się na spotkaniach z Panią Sylwią. Jest ciepłą, uważną osobą, która naprawdę słucha i pomaga mi lepiej zrozumieć siebie i różne sytuacje, z którymi się mierzę.

     • W innym miejscu • Inny  • 

    mgr Sylwia Żyszczyńska

    Dziękuję bardzo


  • P

    PM

    Serdecznie polecam Panią Sylwię. Empatyczna, profesjonalna i pełna zrozumienia. Spotkania odbywają się w bardzo miłej i bezpiecznej atmosferze.

     • W innym miejscu • Inny  • 

    mgr Sylwia Żyszczyńska

    Dziękuję serdecznie


  • P

    Patrycja

    Pani Sylwia to osoba o tak wielkim sercu Człowiek który wysłucha doradzi , mila sympatyczna uważna uśmiechnięta
    serdecznie polecam wszystkim

     • W innym miejscu • Inny  • 

    mgr Sylwia Żyszczyńska

    Dziękuję z serca.


  • M

    MB

    Bardzo empatyczna i uważna Pani psycholog. Serdecznie polecam !

     • W innym miejscu • Inny  • 

    mgr Sylwia Żyszczyńska

    Dziękuję serdecznie.


  • K

    Katarzyna

    Z całego serca polecam Panią Sylwie. To osoba niezwykle empatyczna, uważna i pełna szacunku do pacjenta.
    Podczas wizyt czułam się bezpiecznie i miałam poczucie, że moje problemy są traktowane poważnie.
    Jestem bardzo wdzięczna za okazane wsparcie, zrozumienie i zaangażowanie. To Psycholog , któremu można zaufać i którego z pełnym przekonaniem mogę polecić innym

     • Centrum diagnozy, terapii i wsparcia psychologicznego " GRUPA EMITBERG" • psychoterapia indywidualna  • 

    mgr Sylwia Żyszczyńska

    Dziękuję z całego serca


Wystąpił błąd, spróbuj jeszcze raz

Odpowiedzi na pytania

7 odpowiedzi udzielonych przez lekarza na pytania pacjentów na ZnanyLekarz.pl

Dzień dobry. Mam taki problem... Od dłuższego czasu jak mój chłopak spotyka się z kolegami zalewa mn

Dzień dobry. Mam taki problem... Od dłuższego czasu jak mój chłopak spotyka się z kolegami zalewa mnie ogromna fala zazdrości. Wpadam w panikę, złość, robię mu wyrzuty sumienia czy płacze. Po prostu odczuwam ogromną zazdrość. Nie boję się o to że mnie zdradzi, bo mu ufam. Tylko wydaje mi się, że jest to spowodowane tym że okazuje wtedy atencję innym osobom a nie mi...
Bardzo mnie to męczy i nie wiem co robić. Z góry dziękuję za odpowiedź

ODPOWIEDŹ LEKARZA:

mgr Sylwia Żyszczyńska

Dzień dobry. To, co Pani opisuje, rzeczywiście może mieć mniej wspólnego z lękiem przed zdradą, a więcej z trudnością w znoszeniu sytuacji, w której uwaga partnera jest skierowana na kogoś innego niż Pani. W takich momentach mogą uruchamiać się silne emocje związane z poczuciem odsunięcia, bycia mniej ważną, pominiętą albo pozostawioną samą sobie.
Warto spróbować zauważyć, jaka myśl pojawia się jako pierwsza, gdy partner wychodzi do kolegów. Czasem są to myśli w rodzaju: „on woli być z nimi niż ze mną”, „nie jestem dla niego wystarczająco ważna”, „skoro dobrze bawi się beze mnie, to znaczy, że mnie nie potrzebuje”. Nawet jeśli racjonalnie wie Pani, że partner Panią kocha i nie zamierza zdradzić, organizm może reagować tak, jakby pojawiało się zagrożenie dla relacji.
Problemem nie jest samo odczuwanie zazdrości, lecz to, że emocja staje się tak silna, że prowadzi do paniki, płaczu, złości i wyrzutów wobec partnera. Wtedy warto pracować nad rozdzieleniem dwóch rzeczy: „czuję zazdrość i lęk” od „muszę natychmiast coś z tym zrobić wobec partnera”. Emocja jest prawdziwa i ważna, ale nie zawsze wymaga działania pod jej wpływem.
Może Pani spróbować kilku rzeczy: zanim napisze lub zadzwoni do partnera pod wpływem emocji, odczekać kilkanaście minut i nazwać dokładnie to, co Pani czuje; zapisywać, jakie myśli pojawiają się w takich sytuacjach; planować na czas jego spotkań coś własnego, co daje Pani przyjemność lub poczucie zaangażowania; a z partnerem rozmawiać nie w formie pretensji, ale komunikatu o swoich potrzebach, np. „Kiedy wychodzisz, czasem uruchamia mi się bardzo silny lęk i poczucie, że przestaję być ważna. Wiem, że to nie oznacza, że robisz coś złego, ale chciałabym nad tym pracować”.
Warto też zastanowić się, czy podobne uczucia pojawiały się wcześniej w innych relacjach albo czy ma Pani doświadczenia, w których bliskość była niestabilna, trzeba było zabiegać o uwagę lub pojawiał się lęk przed odrzuceniem. Czasami bardzo silna zazdrość wiąże się właśnie z takim sposobem przeżywania więzi.
Jeżeli reakcje są intensywne, powtarzają się i wpływają na relację, konsultacja z psychologiem lub psychoterapia byłaby dobrym rozwiązaniem. Nie dlatego, że „coś jest z Panią nie tak”, ale po to, żeby znaleźć źródło tej reakcji i nauczyć się regulować ją tak, aby partner mógł mieć własne relacje, a Pani nie doświadczała za każdym razem tak dużego cierpienia.


Czy małymi krokami można wyjść z bycia niedorozwiniętym 21 latkiem? Wróciłem ostatnio na terapię i c

Czy małymi krokami można wyjść z bycia niedorozwiniętym 21 latkiem? Wróciłem ostatnio na terapię i chciałbym małymi krokami wrócić do bycia zwykłym jako mały chłopiec, gdy w 7-8 klasie byłem zwyczajnym chłopakiem. Od drugiej klasy liceum wybrałem formę "oszukania systemu" i nieuczęszczania na zajęcia, a poza tym nie robieniu praktycznie niczego w domu poza pustym gapieniem się w ekran. Moja mama ciągnęła mnie z klasy do klasy mimo beznadziejnej frekwencji, bycia myślami gdzie indziej. Czy jest szansa na powrót? Jestem na 2 roku studiów, nie wiem nawet o czym chciałbym pisać licencjat, uciekam od interakcji z rówieśnikami a jednocześnie bardzo mi ich brakuje. Ostatnio leżałem głównie w łóżku (jak zwykle). Wiem, że to złe, głupie i nie przystoi komuś w moim wieku. Pytanie tylko czy można wyjść z tego marazmu.

ODPOWIEDŹ LEKARZA:

mgr Sylwia Żyszczyńska

Dzień dobry. Tak, z takiego marazmu można wychodzić małymi krokami. I przede wszystkim nie określałbym Pana jako „niedorozwiniętego”. Z opisu wynika raczej, że przez kilka lat utrwalił się sposób funkcjonowania oparty na unikaniu, wycofaniu, małej aktywności i spędzaniu bardzo dużej ilości czasu przed ekranem. Taki wzorzec może z czasem sprawić, że człowiek traci poczucie sprawczości, pewność siebie i przekonanie, że potrafi normalnie uczestniczyć w życiu.
Nie da się dosłownie wrócić do siebie z 7–8 klasy, ale można odzyskać wiele rzeczy, które wtedy Pan miał: ciekawość, aktywność, relacje z ludźmi, zainteresowania czy poczucie, że dzień ma jakiś kierunek. W wieku 21 lat naprawdę nie jest za późno na zmianę.
To, że jest Pan na drugim roku studiów, mimo wszystkich trudności, również pokazuje, że funkcjonowanie nie zatrzymało się całkowicie. Brak pomysłu na temat licencjatu na tym etapie też nie świadczy o tym, że coś jest z Panem nie tak. Dużo ważniejsze jest obecnie odzyskanie codziennego rytmu.
Warto podejść do tego bardzo konkretnie. Zamiast postanawiać: „od jutra będę normalnie żył”, można ustalić sobie niewielkie cele:
- wstawać mniej więcej o stałej porze;
- codziennie wyjść z domu, nawet na 15–20 minut;
- zrobić jedną małą rzecz dotyczącą studiów, np. przeczytać kilka stron albo odpisać na jednego maila;
- ograniczyć leżenie w łóżku w ciągu dnia, jeśli nie jest Pan chory ani nie śpi;
- zacząć od bardzo małych kontaktów społecznych: zostać chwilę po zajęciach, zadać komuś pytanie, wypić z kimś kawę;
- ustalić określony czas na bezcelowe korzystanie z telefonu czy komputera, zamiast próbować od razu całkowicie z tego zrezygnować.
Ważna jest jedna rzecz: nie trzeba najpierw odzyskać motywacji, żeby zacząć działać. Przy długim wycofaniu często jest odwrotnie — najpierw człowiek wykonuje niewielkie działania mimo braku ochoty, a dopiero później zaczyna wracać energia i zainteresowanie.
Dobrze, że wrócił Pan na terapię. Powiedziałbym terapeucie dokładnie to, co napisał Pan tutaj: że dużo Pan leży, unika ludzi, jednocześnie bardzo za nimi tęskni i ma poczucie, że od lat stoi w miejscu. Warto wspólnie sprawdzić, co właściwie napędza wycofanie. Może być to lęk, obniżony nastrój, trudności z koncentracją, niska samoocena, nawyk unikania albo kilka rzeczy jednocześnie. Tego nie da się wiarygodnie rozstrzygnąć na podstawie samego opisu.
Jeżeli leżenie w łóżku, brak energii i wycofanie są bardzo nasilone lub pogłębiają się, warto również porozmawiać ze specjalistą o tym, czy nie ma objawów depresyjnych albo innych trudności wymagających dodatkowej diagnostyki.
Proszę też spróbować zmienić sposób, w jaki Pan do siebie mówi. Zdania „jestem głupi”, „to nie przystoi komuś w moim wieku” czy „jestem niedorozwinięty” zwykle nie mobilizują. Częściej zwiększają wstyd, a wstyd jeszcze bardziej sprzyja unikaniu. Bardziej pomocne jest: „przez kilka lat nauczyłem się wycofywać, teraz będę stopniowo uczył się czegoś innego”.
Tak, jest szansa na wyjście z tego. Nie poprzez jeden wielki przełom, tylko przez dziesiątki niewielkich decyzji powtarzanych przez tygodnie i miesiące. Sam fakt, że zauważył Pan problem i ponownie rozpoczął terapię, jest już jednym z takich kroków.


Zobacz wszystkie odpowiedzi

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.

Najczęściej zadawane pytania