Zasady konsultacji psychiatrycznej
Proszę o zapoznanie się z zasadami przed umówieniem wizyty.
1. Konsultację prowadzi lekarz.
To lekarz zadaje pytania, ustala kolejność poruszanych tematów i decyduje, które informacje wymagają pogłębienia. W razie potrzeby wypowiedź pacjenta może zostać przerwana lub ukierunkowana. Jest to element badania psychiatrycznego, a nie brak zainteresowania pacjentem.
2. Czasem wizyty zarządza lekarz.
Czas konsultacji służy zebraniu danych niezbędnych do oceny stanu psychicznego, diagnostyki różnicowej i podjęcia decyzji medycznej. Nie wszystkie problemy muszą ani mogą zostać omówione podczas jednego spotkania. O zakresie konsultacji decyduje jej znaczenie diagnostyczne.
3. Najpierw diagnoza, potem leczenie.
Nie rozpoczynam leczenia od wyboru leku. Najpierw przeprowadzam wywiad i ocenę stanu psychicznego. Jeżeli do postawienia diagnozy potrzebne są dodatkowe informacje, dokumentacja, badania lub kolejna konsultacja, decyzja zostaje odroczona.
4. Pacjent nie ustala rozpoznania.
Można zgłosić podejrzenie określonego zaburzenia lub przedstawić wcześniejsze rozpoznanie. Nie oznacza to jednak, że zostanie ono przeze mnie potwierdzone. Rozpoznanie stawiam na podstawie własnej oceny klinicznej i diagnostyki różnicowej.
5. Pacjent nie wybiera samodzielnie farmakoterapii.
Preferencje dotyczące leczenia można i należy omówić. Nie przepisuję jednak konkretnego leku wyłącznie dlatego, że pacjent go oczekuje, wcześniej go stosował albo otrzymał go od innego lekarza. Lek przepisuję wtedy, gdy stwierdzam wskazania do jego zastosowania i mogę wziąć odpowiedzialność za tę decyzję.
6. Recepta nie jest gwarantowanym rezultatem wizyty.
Konsultacja może zakończyć się zaleceniem farmakoterapii, psychoterapii, wykonania badań, konsultacji innego specjalisty, dalszej obserwacji albo niewłączania leczenia farmakologicznego.
7. Nie podejmuję decyzji pod presją.
Nacisk na przepisanie leku, zwiększenie dawki, postawienie określonego rozpoznania, wystawienie zwolnienia lub innego dokumentu nie wpływa na ocenę wskazań medycznych. Jeżeli nie znajduję podstaw do oczekiwanego postępowania, odmawiam jego zastosowania.
8. Niepewność diagnostyczna nie wymaga natychmiastowego rozstrzygnięcia.
Nie każde rozpoznanie można rzetelnie postawić podczas jednej wizyty. W razie niewystarczających danych nie stawiam diagnozy tylko po to, aby zakończyć konsultację jednoznaczną odpowiedzią.
9. Oceniam całokształt funkcjonowania pacjenta.
Nie ograniczam diagnostyki do pojedynczego objawu. Uwzględniam stan psychiczny, przebieg objawów, wcześniejsze leczenie, choroby somatyczne, przyjmowane leki, substancje psychoaktywne, sen, funkcjonowanie oraz aktualną sytuację życiową.
10. W razie potrzeby uwzględniam również sposób funkcjonowania pacjenta w relacji.
Sposób komunikowania potrzeb, reagowania na pytania, granice, frustrację, niepewność i różnicę zdań może mieć znaczenie kliniczne i stanowić element całościowej oceny psychiatrycznej.
11. Odmowa nie oznacza odmowy leczenia.
Odmowa przepisania oczekiwanego leku, wystawienia dokumentu albo zastosowania konkretnego postępowania oznacza, że w mojej ocenie nie ma wystarczających podstaw medycznych do podjęcia takiej decyzji.
12. Pacjent ma prawo nie zgodzić się z moją oceną.
Może odmówić proponowanego leczenia, zasięgnąć drugiej opinii lub wybrać innego lekarza. Nie oznacza to jednak obowiązku zmiany przeze mnie decyzji klinicznej w celu dostosowania jej do oczekiwań pacjenta.
13. Warunkiem bezpiecznego leczenia jest rzetelny wywiad.
Pacjent powinien przekazać prawdziwe i możliwie kompletne informacje dotyczące objawów, przyjmowanych leków, substancji psychoaktywnych, chorób somatycznych, wcześniejszego leczenia oraz samodzielnych zmian farmakoterapii.
14. Granice konsultacji są elementem leczenia.
Czas wizyty, sposób prowadzenia wywiadu, zasady kontaktu, wystawiania recept i dokumentów oraz zakres odpowiedzialności lekarza nie podlegają negocjowaniu pod wpływem presji pojawiającej się podczas konsultacji.
Najważniejsza zasada
Pacjent decyduje o sobie. Lekarz decyduje, jakie postępowanie medyczne może odpowiedzialnie zaproponować.
To ja prowadzę konsultację, zadaję pytania, zarządzam jej czasem i strukturą, przeprowadzam diagnostykę oraz podejmuję decyzje medyczne. Pacjent ma prawo przedstawiać swoje potrzeby, oczekiwania i zastrzeżenia, ale nie oznacza to obowiązku ich realizacji.
Nie leczę pod presją. Nie przepisuję leków na żądanie. Nie stawiam rozpoznań na życzenie. Nie podejmuję decyzji wyłącznie po to, aby usunąć napięcie lub zakończyć różnicę zdań.
Decyzję podejmuję wtedy, gdy mam wystarczające dane, potrafię ją uzasadnić medycznie i mogę wziąć za nią odpowiedzialność.
W swojej pracy i w kontakcie z pacjentem korzystam ze zdobytego doświadczenia zarówno jako lekarza psychiatry i psychoterapeuty. Staram się wspólnie z pacjentem wyklarować i zrozumieć jego problem oraz polecić najskuteczniejszą pomoc. Preferuję holistyczne podejście do zaburzeń psychicznych. Podczas wizyty chętnie korzystam z elementów psychoterapii i psychoedukacji jednocześnie zapewniając adekwatną farmakoterapię. Jestem absolwentką Wydziału Lekarskiego Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego. W 2016r uzyskałam dyplom lekarza. Następnie w 2017r rozpoczęłam szkolenie specjalizacyjne z psychiatrii w Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Starogardzie Gdańskim. W marcu 2022r zdałam Państwowy Egzamin Specjalizacyjny z psychiatrii. Dyplom specjalisty uzyskałam 15.11.2022. Doświadczenie zawodowe zdobywałam w wielu oddziałach psychiatrycznych (ogólnopsychiatrycznym, leczenia uzależnień, sądowym), a także w poradniach zdrowia psychicznego (Tczew, Starogard Gdański, Chojnice), domu pomocy społecznej oraz w trakcie wielu kursów i konferencji. W czerwcu 2020 roku ukończyłam 4 letnie szkolenie do certyfikatu psychoterapeuty prowadzone przez Oddział Leczenia Zaburzeń Osobowości i Nerwic Szpitala J. Babińskiego w Krakowie akredytowane przez sekcję naukową Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego oraz Polskie Towarzystwo Psychologiczne. Psychoterapię prowadzę w nurcie psychoanalitycznym, sesje odbywają się 2 x w tygodniu.
