Z moim partnerem jestem w burzliwej relacji od 5 lat (burzkiwa=ciągle rozstania i powroty). Obecnie

Z moim partnerem jestem w burzliwej relacji od 5 lat (burzkiwa=ciągle rozstania i powroty). Obecnie mieszkamy ze sobą od ok 8 miesięcy. Chciałam deklaracji z jego strony w postaci zaręczyn,powiedział że mi się nie oświadczy bo już kiedyś był i dla niego to nic nie zmienia. Od tamtej pory są ciągle konflikty. Mam wrażenie że zaczynam robić porządki w swojej głowie i przedstawiam co mi nie odpowiada w tej relacji. W chwili obecnej jest za tym,zebysmy się rozstali. Nie wiem co zrobić,czy dać mu odejść? Mam wrażenie że ucieka od deklaracji.

8 odpowiedzi


Wieloletnie rozstania i powroty często wskazują na utrwalony wzorzec relacji, który nie daje stabilnego poczucia bezpieczeństwa. Potrzeba jasnej deklaracji jest naturalna i związana z etapem życia, natomiast brak gotowości partnera do jej złożenia również jest ważną informacją o jego możliwościach. Warto zadać sobie pytanie, czy ta relacja w obecnym "kształcie" odpowiada na kluczowe potrzeby emocjonalne i długoterminowe oczekiwania. Pomocna może być indywidualna konsultacja psychologiczna lub terapia par. Pozdrawiam

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Szanowna Pani, 5 lat związku to dużo czasu, by się do siebie przywiązać i poznać. W sytuacji, którą Pani opisała, warto zastanowić się, co jest dla Pani ważne, jakie ma Pani wartości i potrzeby, czy może je Pani zaspokajać w tej relacji? Decyzja o małżeństwie niesie ze sobą wiele poważnych konsekwencji, niektóre z nich mogą zaciążyć na całym Pani życiu. Proszę sobie odpowiedzieć na pytania: jak się Pani czuła przez 5 lat w tej relacji? Jak się Pani czuła przez te 8 miesięcy wspólnego mieszkania? Czy odpowiada Pani to jak dzielicie się obowiązkami, spędzacie czas, rozmawiacie ze sobą? Czuła Pani spokój i to, że jest Pani w dobrym dla siebie miejscu? Czuła się Pani szczęśliwa? Czy chciałaby Pani spędzić tak kolejne kilka, kilkanaście lat lub całe życie? Jak Pani sobie wyobraża Wasze wspólne życie za 10 - 15 lat? Czy Pani partner chce tego samego co Pani? Tylko Pani potrafi odpowiedzieć sobie na te pytania i podjąć decyzję. Narzeczeństwo lub małżeństwo nikogo nie odmieniają, a wręcz uwydatniają bardziej posiadane cechy i nawyki. Każda zmiana wywołuje niepewność, obawy o przyszłość, warto dać sobie czas na przystosowanie się do nowej sytuacji i poszukanie wsparcia. Jednak to ważne, aby przed podjęciem decyzji Pani poznała siebie dobrze i uznała siebie za ważną, by zatroszczyć się o swoje potrzeby. Pani partner, podobnie jak Pani, ma prawo troszczyć się o siebie, jego decyzje mogą być dla Pani bolesne, jednak nie musi być Pani bierna wobec tego, co się dzieje. W każdej chwili może Pani zaopiekować się sobą, wpływać na swoje emocje i nastrój, w sytuacji samotności zwrócić się do bliskich osób lub budować nowe relacje. Zawsze może Pani też zwrócić się do psychologa, by pomóc sobie w poradzeniu sobie z trudnymi emocjami, sytuacjami czy decyzjami. Życzę powodzenia!


Z opisu wynika że nie jest to zdrowa relacja romantyczno-partnerska lecz uzależnienie. Jeżeli partner nie jest gotowy na oświadczyny a wręcz chce odejść, nie warto trzymać go na siłę lecz pozwolić mu odejść. Należałoby zastanowić się skąd wynika potrzeba bycia w relacji o takim charakterze przez tak długi okres. Proszę rozważyć spotkanie z psychologiem w celu przepracowania tego tematu. Miłego dnia


Dzień dobry :). Jeśli partner chce odejść, to odejdzie. Proszę go nie zatrzymywać. Lepiej się rozstać niż trwać w niepewności i niestabilności. Wtedy będziecie mogli spotkać odpowiednich dla siebie ludzi. Rozstanie nie jest przyjemne, ale trzeba przez to przejść. Będzie dobrze :).


Dzień dobry. Z Pani opisu wynika, że od dłuższego czasu w tej relacji pojawia się dużo niepewności, rozstań i powrotów. W takiej dynamice często trudno jest poczuć bezpieczeństwo i zbudować stabilne zaufanie. Warto rozdzielić dwie kwestie: samą deklarację w postaci zaręczyn oraz to, co ona dla Pani oznacza. Czy chodzi tylko o pierścionek, czy bardziej o potrzebę poczucia, że partner wybiera tę relację i jest gotowy ją budować? Z drugiej strony jego odmowa również jest ważną informacją – niekoniecznie musi oznaczać „ucieczkę”, ale pokazuje, że na ten moment może inaczej rozumieć zobowiązanie niż Pani. Być może warto mniej skupić się na przekonywaniu go do deklaracji, a bardziej przyjrzeć się temu, czy oboje chcecie podobnej przyszłości i czy potraficie rozwiązywać konflikty bez ciągłego zagrożenia rozstaniem. Terapia par mogłaby pomóc zobaczyć, czy jest między Państwem przestrzeń do odbudowy relacji. Wszystkiego dobrego.


Dzień dobry Pani. Nie może Pani wymusić na partnerze deklaracji jeśli on takiej dać nie chce. Proszę pamiętać, że ma do tego prawo. Natomiast Pani ma prawo do jasnego określenia się przez partnera. Jeśli ten nie chce tego zrobić, proszę zadać sobie pytanie: dlaczego nadal jestem w tym związku? Odwrócenie pytania, daje Pani wpływ na sytuacja. To Pani może wówczas podjąć decyzję, która sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: czy ważniejsza jest jasna sytuacja, czy relacja z partnerem. Podejrzewam jednak, że odpowiedź na to pytanie nie jest tak prosta i tutaj polecam wizytę u psychologa, żeby przyjrzeć się Pani postawie oraz temu co za nią stoi. Proszę walczyć o siebie i swoje potrzeby.


Rozumiem, że to może być bardzo bolesne, zwłaszcza po pięciu latach relacji i wspólnym mieszkaniu. Z Pani opisu wynika jednak, że problemem nie są wyłącznie zaręczyny, lecz różnica w tym, jak oboje widzicie przyszłość i gotowość do budowania trwałego związku. Pani potrzebuje jasności, bezpieczeństwa i deklaracji, a partner mówi, że nie chce tego dać i opowiada się za rozstaniem. Nie da się zmusić drugiej osoby do zaangażowania ani uzyskać poczucia bezpieczeństwa przez przekonywanie jej do zaręczyn. Warto potraktować jego słowa poważnie, nawet jeśli ma Pani wrażenie, że stoją za nimi lęk lub ucieczka. Można jeszcze odbyć jedną spokojną, konkretną rozmowę nie o samych zaręczynach, ale o przyszłości: czy on chce być z Panią, czy widzi wspólne życie za kilka lat, czy jest gotów pracować nad konfliktem i co konkretnie jest w stanie wnieść w relację. Ważne są nie tylko deklaracje, lecz także jego konsekwentne działania. Jeśli jego stanowisko pozostaje takie, że chce się rozstać albo nie chce tworzyć relacji, jakiej Pani potrzebuje, danie mu odejść może być trudne, ale bardziej ochronne niż kolejny powrót do znanego cyklu rozstań i pojednań. Pani potrzeba stabilności nie jest nadmierna ani niewłaściwa. Nie musi Pani rezygnować z niej tylko dlatego, że partner uważa, iż formalna deklaracja nic nie zmienia. Wspólne mieszkanie warto potraktować praktycznie i zadbać o ustalenia dotyczące finansów, rzeczy oraz terminu wyprowadzki. Jeśli rozmowy szybko zamieniają się w kłótnie, może pomóc konsultacja par, ale tylko wtedy, gdy oboje rzeczywiście chcecie sprawdzić możliwość dalszego związku. Terapia par nie powinna służyć przekonaniu go do pozostania.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w Pani sytuacji najważniejszym problemem nie są same zaręczyny. Zaręczyny stały się raczej punktem, w którym ujawniło się pytanie znacznie głębsze: czy oboje chcecie tej samej przyszłości i czy oboje jesteście gotowi ją świadomie wybrać. Po pięciu latach relacji, w której wielokrotnie dochodziło do rozstań i powrotów, oraz po ośmiu miesiącach wspólnego mieszkania Pani potrzeba większej jasności jest zrozumiała. Jeżeli dla Pani zaręczyny oznaczają: „wybieramy siebie, planujemy wspólną przyszłość, idziemy w kierunku małżeństwa”, to nie jest to banalna zachcianka. Jednocześnie partner ma prawo nie chcieć zaręczyn czy małżeństwa. Problem zaczyna się wtedy, kiedy Państwa wizje związku są po prostu różne. Nie zakładałabym od razu, że „ucieka od deklaracji” To jest możliwe, ale istnieją również inne możliwości. Może naprawdę nie przypisywać zaręczynom znaczenia, ponieważ wcześniej był zaręczony i doświadczenie to niczego mu nie zagwarantowało. Może chcieć związku, ale nie małżeństwa. Może być ambiwalentny wobec samej relacji. Może też po pięciu latach rozstań i powrotów nie czuć wystarczającej stabilności, żeby podejmować dalsze zobowiązanie. Nie wiemy. Dlatego zamiast pytać: „Dlaczego nie chcesz mi się oświadczyć?” zapytałabym: „Jak konkretnie wyobrażasz sobie nas za trzy albo pięć lat? Czy chcesz ze mną budować trwały związek? Czy małżeństwo w ogóle mieści się w Twojej wizji przyszłości?” To daje dużo więcej informacji. Bo może się okazać, że chodzi o dwie zupełnie różne rzeczy Pierwsza możliwość: „Nie potrzebuję zaręczyn jako symbolu, ale chcę z Tobą być, budować wspólne życie, planować przyszłość i jestem gotowy rozmawiać o tym, jak ma wyglądać nasze zobowiązanie.” To jest jakaś forma deklaracji, nawet jeśli nie jest pierścionkiem. Druga: „Nie chcę zaręczyn, nie wiem, czy chcę z Tobą być, nie chcę planować przyszłości i właściwie lepiej, żebyśmy się rozstali.” Wtedy problemem nie jest brak pierścionka. Problemem jest brak wspólnej decyzji o związku. Bardzo ważne jest też to, że od pięciu lat funkcjonujecie w cyklu rozstanie–powrót Takie relacje potrafią być niezwykle intensywne. Po kryzysie następuje rozstanie. Pojawia się tęsknota. Potem powrót, ulga i ogromna bliskość. Przez jakiś czas jest dobrze. Następnie wracają nierozwiązane problemy. I zaczyna się kolejny kryzys. Po latach można pomylić intensywność z trwałością. To, że za każdym razem do siebie wracacie, nie musi oznaczać: „jesteśmy sobie przeznaczeni”. Może również oznaczać: „bardzo trudno nam się rozstać, ale równie trudno stworzyć stabilną relację”. I to jest coś, czemu naprawdę warto się przyjrzeć. Pani pisze coś bardzo ważnego: „zaczynam robić porządki w swojej głowie” To może być kluczowy moment. Być może wcześniej dużą część energii poświęcała Pani temu, żeby utrzymać związek, a teraz zaczyna Pani pytać: „Czy ja jestem w tej relacji szczęśliwa?” „Czy moje potrzeby są tutaj ważne?” „Czy chcę tak funkcjonować za pięć lat?” „Czy ja rzeczywiście chcę tego związku, czy przede wszystkim boję się jego utraty?” Proszę tego procesu nie zatrzymywać tylko dlatego, że partner reaguje teraz chęcią rozstania. Czasem kiedy jedna osoba zaczyna stawiać granice i jasno mówić, czego potrzebuje, druga odpowiada: „To może się rozstańmy”. I wtedy bardzo łatwo przestraszyć się i wycofać wszystkie własne potrzeby: „dobrze, już niczego nie chcę, tylko zostań”. To byłoby bardzo ryzykowne. Niech Pani nie rezygnuje z ważnych potrzeb po to, żeby zatrzymać człowieka Jeżeli naprawdę chce Pani kiedyś małżeństwa, stabilności i jasnej deklaracji, proszę sobie tego nie odbierać, mówiąc: „może przesadzam, może nie powinnam tego potrzebować”. Ma Pani prawo tego chcieć. On ma prawo nie chcieć. Ale wtedy pojawia się pytanie o kompatybilność, a nie o to, kto ma rację. Miłość sama nie rozwiązuje wszystkich różnic życiowych. Można się kochać i jednocześnie nie być zgodnym w kwestii: małżeństwa, dzieci, miejsca zamieszkania, stylu życia, finansów, stopnia zaangażowania. Czy „dać mu odejść”? Jeżeli partner mówi obecnie jasno: „chcę się rozstać”, to nie próbowałabym go zatrzymywać za wszelką cenę. Można raz zapytać: „Czy mówisz o rozstaniu dlatego, że jesteś w emocjach po kolejnej kłótni, czy naprawdę podjąłeś decyzję, że nie chcesz już budować tej relacji?” I poprosić o jednoznaczną odpowiedź. Jeżeli odpowie: „tak, chcę zakończyć związek”, to niezależnie od tego, jak bardzo Pani cierpi, jego decyzję trzeba uszanować. Nie da się zbudować bezpieczeństwa w relacji poprzez przekonywanie drugiej osoby, żeby w niej została. Jeżeli natomiast mówi: „nie wiem” Wtedy można zaproponować bardzo konkretny okres decyzji. Nie kolejne miesiące zawieszenia. Na przykład: „Nie chcę kolejnego rozstania i powrotu bez rozwiązania problemów. Jeśli oboje mamy wątpliwości, chciałabym, żebyśmy odbyli kilka konsultacji dla par i ustalili, czy naprawdę chcemy budować tę relację. Jeżeli nie, rozstańmy się uczciwie zamiast po raz kolejny wchodzić w ten sam cykl.” Terapia par nie powinna służyć do przekonywania partnera do zaręczyn. Powinna pomóc odpowiedzieć: „Czy my oboje nadal chcemy być razem i czy jesteśmy gotowi stworzyć związek inny niż ten, który funkcjonował przez ostatnich pięć lat?” Proszę też odpowiedzieć sobie na jedno trudne pytanie Załóżmy, że partner mówi Pani: „Kocham Cię i chcę z Tobą być przez całe życie, ale nigdy nie chcę się zaręczyć ani wziąć ślubu.” Czy Pani byłaby w stanie naprawdę zaakceptować taki związek — bez czekania, że za kilka lat jednak zmieni zdanie? Jeżeli nie, to nie jest drobiazg. To oznacza, że ma Pani ważną potrzebę życiową, która w tym związku może pozostać niezaspokojona. I odwrotnie Gdyby jutro się oświadczył, ale nadal mielibyście: częste konflikty, rozstania, groźby końca, brak poczucia stabilności, nierozwiązane problemy komunikacyjne, czy czułaby się Pani naprawdę bezpieczniej? Jeżeli odpowiedź brzmi „nie”, to widać, że pierścionek nie jest rozwiązaniem problemu. Najpierw potrzebna jest stabilność relacji. W ZESPOLE EMITBERG zaczęlibyśmy od konsultacji decyzyjnej Jako psycholożka pomogłabym Pani oddzielić kilka kwestii: - czy potrzebuje Pani zaręczyn dlatego, że małżeństwo jest dla Pani ważną wartością; - czy zaręczyny mają przede wszystkim uspokoić lęk, że partner znowu odejdzie; - co właściwie powoduje pięcioletni cykl rozstań i powrotów; - jakie rzeczy w związku są dla Pani negocjowalne, a jakie nie; - czy nadal chce Pani tego konkretnego partnera, czy przede wszystkim chce Pani uratować pięć lat wspólnej historii. Jeżeli partner również chciałby pracować nad związkiem, kolejnym krokiem mogłaby być konsultacja dla par. Najważniejsze zdanie, które zostawiłabym Pani teraz, brzmi: Nie musi Pani wybierać pomiędzy „zmusić go do deklaracji” a „zrezygnować ze swoich potrzeb, żeby nie odszedł”. Może Pani jasno powiedzieć, jakiego związku chce, a następnie sprawdzić, czy partner naprawdę chce budować z Panią ten sam rodzaj przyszłości. Jeżeli odpowiedź będzie „nie”, wtedy odejście nie oznacza, że Pani za mało walczyła. Może oznaczać, że wreszcie przestała Pani walczyć samotnie o relację, która wymaga decyzji dwóch osób.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.