Wyrodna córka czy źli rodzice? Mam 18 lat w tym roku piszę maturę i mam ciężką sytuację w domu. Mam

Dzień dobry.
Kiedy czytam Pani wiadomość zastanawiam się co takiego się wydarzyło, że sytuacja z dnia na dzień, jak rozumiem, zmieniła się w Pani domu pod wpływem wiadomości o zachowaniu ojca chłopaka.
To, że nasz rodzic postępuje źle, niekoniecznie znaczy, że my będziemy postępować podobnie. Choć nie ulega wątpliwości, że życie w domu, w którym jeden rodzic znęca się nad drugim (cokolwiek to znaczy w tym przypadku), nie pozostaje bez wpływu. Jaki ten wpływ będzie, tu już nie ma pewności.
Jak rozumiem, Pani rodzice dają wyraz temu, że bardzo się o Panią martwią. Nie wiem czy istnieją wystarczające powody, żeby twierdzić, że ten związek Pani nie służy, ale rozumiem, że ich zachowanie wynika w jakiejś części z chęci zadbania o pani dobro.
Co nie znaczy, że musi Pani na taki sposób okazywania troski się godzić. Jest pani osobą pełnoletnią i może Pani sama stanowić o sobie jeśli Pani tak zdecyduje.
Natomiast wydaje się, że trwanie w sytuacji w której rodzice kontrolują, a Pani się ukrywa nie jest korzystne dla nikogo na dłuższą metę.
Wyobrażam sobie, że sytuacja, którą Pani opisuje jest dość złożona i wykracza daleko poza ramy tej wiadomości. Może warto porozmawiać z psychologiem na ten temat, żeby lepiej zrozumieć naturę trudności, o których Pani pisze? Żeby przyjrzeć się relacji z Pani chłopakiem oraz relacji z rodzicami? Może miałaby Pani taką możliwość w ramach szkoły, do której Pani uczęszcza? Jeśli nie, to jako osoba pełnoletnia może też Pani sama umówić się do specjalisty.
Życzę powodzenia, Beata BP

To co Pani opisuje jest wielostronne, niejednoznaczne. Wiele wątków przeplata sie: relacja z rodzicami, relacja z chłopakiem, pytanie o kontrolę i priorytety. Rozwiązanie znajdzie Pani, gdy zrozumie znaczenie tych zachowań oraz gdy odpowie Pani sobie na pytanie odnośnie własnych uczuć i pragnień. Myślę, że takie rozterki są do przepracowania z psychologiem.

To, że ma Pani trudności z zaakceptowaniem swojego chłopaka przez rodziców, może być bardzo bolesne i frustrujące. Myślę, że postawienie Pani w sytuacji wyboru pomiędzy rodzicami a chłopakiem, jest sytuacją trudną emocjonalnie, która może mieć szkodliwy wpływ na Pani samopoczucie i relacje. Uważam że przede wszystkim powinna się Pani skupić na budowaniu swoją niezależność. Zastanowieniu się co dla Pani jest ważne, czego Pani pragnie. To może być pierwszy krok do odpowiedzenia sobie na pytanie co powinna Pani zrobić.

To, co opisujesz, brzmi naprawdę bardzo trudno i obciążająco, szczególnie że jesteś teraz przed maturą i zamiast spokoju masz w domu dużo napięcia i kontroli.
Przede wszystkim: to, że chcesz sama decydować o swoim związku, nie czyni Cię wyrodną córką. W Twoim wieku to zupełnie naturalne, że potrzebujesz więcej prywatności, autonomii i własnych decyzji.
Rozumiem, że Twoi rodzice mogą się bać, zwłaszcza jeśli wiedzą, co dzieje się w rodzinie Twojego chłopaka. Ale to, że jego ojciec zachowuje się przemocowo, nie oznacza automatycznie, że Twój chłopak będzie taki sam. To może budzić niepokój, ale nie jest dowodem.
Z tego, co piszesz, największym problemem nie jest już sam związek, tylko to, że rodzice próbują przejąć pełną kontrolę nad Twoim życiem. Czytanie wiadomości, sprawdzanie billingów, szantaż emocjonalny i straszenie, że „coś im się stanie”, to nie jest zdrowa troska, tylko przekraczanie granic.
Jeśli chodzi o wyprowadzkę po maturze, to może to być dobra decyzja, ale ważne, żeby nie była tylko ucieczką od rodziców. Dobrze byłoby pomyśleć też o tym, czy masz plan, poczucie bezpieczeństwa i jakąś alternatywę, żeby nie wchodzić od razu z jednej zależności w drugą.
Na ten moment najbardziej zadbałabym o to, żeby przetrwać ten czas do matury z jak najmniejszą ilością awantur, chronić swoją prywatność i spokojnie zacząć myśleć o uniezależnieniu się po maturze.
Nie jesteś złą córką. Jesteś młodą osobą, która próbuje zawalczyć o swoje życie w bardzo trudnej atmosferze. I naprawdę warto teraz myśleć nie tylko o tym, jak „wygrać z rodzicami”, ale jak mądrze zbudować sobie niezależność.