Wstyd mi ale nie umiem sobie z tym poradzić mam jednego syna co ma twarz wysypana piegami i wiem że

Wstyd mi ale nie umiem sobie z tym poradzić mam jednego syna co ma twarz wysypana piegami i wiem że to odziedziczył po mnie ja zakrywam je makijażem u niego widać i bardzo nie lubię jak mocno to widać bo wtedy dużo osób zwraca na to uwagę a ja sama ich nie akceptuje u siebie i widzę że ciężko mi zaakaceptowac je tez u syna nie mogę na nie patrzeć wiem że nie mogę nic zrobić żeby zniknęły i to mocno mnie boli, że to moja wina że on je ma a w dzieciństwie nie chciałam ich mocno, za to mój mąż nie zwraca w ogóle uwagi na jego piegi czy komentarze innych a ja tak nie umiem

6 odpowiedzi


Dzień dobry Pani. Piegi same w sobie nie są jakąś dramatyczna skazą, niektórzy twierdzą nawet, że są urocze. Rozumiem, ze dla Pani pozostają dużym problemem, jednak nasuwa się pytanie: Czy synowi przeszkadzają również? Warto porozmawiać z synem i sprawdzić na ile jest to jego problem, a na ile projektuje Pani swoją niechęć do piegów na niego. Bez względu na wszystko, zachęcam Panią do konsultacji z psychologiem. Myślę, że warto przyjrzeć się swojej niechęci do piegów i emocją jakie one w Pani wywołują. Być może wraz z psychologiem, będzie Pani w stanie dotrzeć do przyczyny swojej postawy. Warto to zrobić zarówno dla siebie, ja również dla syna. Pozdrawiam i zachęcam do działania

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry, rozumiem, że ta sytuacja jest dla Pani bolesna I trudna ale jednocześnie muszę podkreślić, że Pani brak akceptacji piegów Syna jest o Pani, nie o Nim. Co więcej, Pani brak akceptacji Jego wyglądu przełoży się (albo bardzo prawdopodobne, że tak będzie) na Jego brak akceptacji samego siebie. To bardzo ważne aby Pani zaopiekowała się swoimi uczuciami i popracowała nad akceptacją tych piegów, jeśli nie swoich (a dobrze by było) to Syna. Zachęcam do skorzystania pomocy specjalistów. Pozdrawiam serdecznie, KKM


Nie ma w tym nic wstydliwego, że Pani tak czuje. Wstyd często pojawia się wtedy, gdy coś w nas jest w konflikcie – rozum mówi: „to drobiazg”, a emocje reagują bólem i napięciem. To nie kwestia próżności, tylko starych ran. Piegów nie da się oddzielić od historii, jaką Pani o nich nosi od dziecka — tej o byciu „nie dość ładną”, „inną”, „gorszą”. Kiedy teraz widzi je Pani u swojego syna, tamta historia wraca. Nie dlatego, że go Pani nie kocha, tylko dlatego, że patrzenie na niego uruchamia Pani własny dawny ból. Nie jest Pani winna jego piegów. To nie „defekt”, który mu Pani przekazała, tylko cecha wyglądu – taka sama jak kolor oczu czy włosów. Ale rozumiem, że trudno to poczuć, skoro przez lata piegi były dla Pani źródłem wstydu. Ciało zapamiętuje emocje, które kiedyś towarzyszyły ocenie i odrzuceniu. To, że Pani mąż reaguje spokojnie, nie znaczy, że Pani przesadza. On po prostu nie ma tych wspomnień, więc może patrzeć bez napięcia. Pani natomiast patrzy przez filtr dawnego bólu. I to można krok po kroku leczyć — nie przez makijaż, ale przez łagodność wobec samej siebie. Proszę spróbować małych gestów akceptacji. Nie zmuszać się do zachwytu, tylko pozwalać, by piegi były – nic więcej. Kiedy patrzy Pani na syna, proszę skupić się na nim jako na całości: jego oczach, głosie, sposobie, w jaki się śmieje. Piegów nie trzeba lubić, żeby przestały boleć. Trzeba przestać z nimi walczyć. Z czasem, gdy zacznie Pani patrzeć na siebie z większą łagodnością, te same uczucia przeniosą się na syna. Dzieci bardzo czują, jak matka reaguje na ich wygląd – jeśli zobaczy w Pani spokój, poczuje, że jego twarz jest w porządku, niezależnie od tego, co powiedzą inni. Proszę też pamiętać, że z tym można pracować w terapii. Wstyd jest jedną z najtrudniejszych emocji, ale można go rozpuścić – przez zrozumienie, współczucie i zmianę wewnętrznego języka, jakim Pani do siebie mówi. Nie zrobiła Pani nic złego. Dała Pani dziecku kawałek siebie – i wbrew pozorom, to nie jest piętno, tylko znak więzi. Może kiedyś, z perspektywy lat, zobaczy go Pani inaczej. Z serdecznym wsparciem, Altea Leszczyńska psycholog, psychotraumatolog


Niechęć do piegów – u siebie i syna – można rozumieć symbolicznie: jako trudność z zaakceptowaniem pewnych części siebie, które kiedyś mogły być źródłem zawstydzenia. W pracy psychodynamicznej nie chodzi o to, by „przestać reagować”, ale by zrozumieć sens emocji, które się pojawiają: czego naprawdę się Pani boi, przed czym próbuje się ochronić, co znaczą dla Pani te piegi czy krytyka innych.


Dzień dobry. To, co Pani opisuje, pokazuje, jak głęboko doświadczenia związane z własnym wyglądem wpłynęły na Pani samoocenę. Prawdopodobnie patrząc na piegi syna, odczuwa Pani również emocje, które towarzyszyły Pani w dzieciństwie. Wstyd, przykrość i lęk przed oceną innych mogą powracać, choć dziś dotyczą już nie tylko Pani, ale również dziecka. Chciałabym podkreślić, że piegi są naturalną cechą wyglądu, a ich odziedziczenie nie jest Pani winą. Najważniejsze, aby syn nie zaczął postrzegać siebie przez pryzmat Pani trudności z samoakceptacją. Dzieci bardzo uważnie obserwują reakcje rodziców, dlatego warto unikać komentowania jego piegów jako czegoś niepożądanego, nawet jeśli wewnętrznie nadal budzą one trudne emocje. Nie musi Pani od razu polubić swoich piegów ani zmuszać się do zachwytu nad nimi. Można zacząć od uczenia się neutralnego spojrzenia na wygląd, zarówno własny, jak i syna. Zachęcałabym do psychoterapii ukierunkowanej na samoocenę, wstyd i doświadczenia z dzieciństwa. Problemem nie są piegi syna, lecz cierpienie, jakie wiąże Pani z tą cechą. Nad tym można skutecznie pracować.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w Pani wiadomości najbardziej porusza mnie nie sam temat piegów, ale to, jak silnie Pani własny dziecięcy wstyd został uruchomiony przez wygląd syna. To wygląda tak, jakby patrząc na jego twarz, nie widziała Pani wyłącznie jego piegów, ale również wszystkie emocje, które kiedyś przeżywała Pani z powodu swoich. I dlatego jest Pani tak trudno. To nie oznacza, że nie akceptuje Pani syna. Możliwe, że nie zaakceptowała Pani jeszcze tej części samej siebie, którą teraz widzi Pani u niego. Bardzo ważne jest też zdanie: „to moja wina, że on je ma”. Genetyka nie jest winą. Przekazała mu Pani wiele cech biologicznych — piegi są jedną z nich. Nie zrobiła mu Pani krzywdy przez to, że je odziedziczył. Problem może pojawić się dopiero wtedy, jeśli syn zacznie dostawać komunikat: „Z Twoją twarzą jest coś nie tak.” Dlatego właśnie warto zająć się Pani emocjami teraz, zanim nieświadomie zacznie Pani przekazywać mu własny kompleks. Nie musi Pani pokochać piegów To naprawdę ważne. Nie proponowałabym sobie powtarzać przed lustrem: „Uwielbiam swoje piegi.” jeżeli kompletnie Pani tego nie czuje. Na początku celem może być dużo bardziej realistyczna neutralność: „Mam piegi. Mój syn ma piegi. To cecha skóry, a nie wada człowieka.” Neutralność wobec wyglądu jest często zdrowszym celem niż przymus zachwycania się każdą częścią własnego ciała. Proszę szczególnie uważać na komentarze przy synu Nawet takie półżartem: „Ale Cię wysypało piegami.” „Szkoda, że masz ich tyle.” „To niestety po mnie.” Dziecko może z tego bardzo szybko stworzyć przekonanie: „Mama uważa, że wyglądam źle.” Jeżeli ktoś przy nim zwraca uwagę na piegi, można odpowiedzieć zupełnie spokojnie: „Tak, ma piegi.” I zmienić temat. Nie trzeba ich ani bronić, ani tłumaczyć, ani robić z nich czegoś nadzwyczajnego. Im bardziej naturalnie traktuje je otoczenie, tym większa szansa, że dla syna również pozostaną po prostu elementem wyglądu. Warto też zobaczyć, co dokładnie dzieje się w Pani głowie Kiedy ktoś mówi: „Ale on ma dużo piegów”, czy Pani słyszy tylko informację? Czy może wewnętrznie tłumaczy ją Pani jako: „On źle wygląda.” „Ludzie się na niego patrzą.” „Będą go oceniać.” „Przeze mnie będzie cierpiał tak jak ja.” To ostatnie może być bardzo ważne. Możliwe, że próbuje Pani ochronić syna przed cierpieniem, którego sama kiedyś doświadczyła. Problem w tym, że wtedy mózg zaczyna traktować same piegi jak zagrożenie, chociaż prawdziwym problemem mogły być kiedyś reakcje ludzi, komentarze, wyśmiewanie albo Pani własna samoocena. Mąż pokazuje Pani bardzo ciekawą alternatywę On widzi te same piegi, słyszy komentarze ludzi i… nie nadaje im większego znaczenia. Nie oznacza to, że „ma rację, a Pani przesadza”. Pokazuje natomiast, że same piegi nie generują cierpienia automatycznie. Ogromne znaczenie ma interpretacja, którą człowiek im nadaje. I właśnie tej interpretacji można się nauczyć inaczej. Proszę spróbować jednego ćwiczenia Kiedy patrzy Pani na twarz syna i pojawia się automatycznie: „Nie mogę patrzeć na te piegi”, proszę nie walczyć z tą myślą, tylko dodać: „To jest mój stary kompleks, który właśnie się uruchomił. To nie jest opinia mojego syna o sobie.” To pomaga rozdzielić Pani historię od historii dziecka. Syn nie musi przeżyć dzieciństwa takiego jak Pani. Może dorastać w zupełnie innym stosunku do swojego wyglądu. Myślę, że konsultacja psychologiczna byłaby tutaj bardzo wartościowa Nie dlatego, że „problem z piegami” jest błahy albo dziwny. Wręcz przeciwnie — skoro od dzieciństwa jest to źródło wstydu, nadal zakrywa Pani piegi makijażem, bardzo reaguje na ich widoczność u syna i odczuwa z tego powodu silne poczucie winy, oznacza to, że temat obrazu własnego ciała i samooceny jest nadal bardzo żywy. W terapii warto byłoby sprawdzić: jak zaczęła się niechęć do własnego wyglądu, czy ktoś Pani piegi komentował albo wyśmiewał, jak silnie ocena innych wpływa na Pani samoocenę, czy podobnie reaguje Pani na inne elementy swojego wyglądu, oraz jak oddzielić własne kompleksy od wyglądu dzieci. Jeżeli myśli dotyczące wyglądu zajmują bardzo dużo czasu, prowadzą do intensywnego ukrywania cech wyglądu, unikania ludzi, ciągłego sprawdzania lub powodują znaczące cierpienie, warto powiedzieć o tym psychologowi wprost. Wtedy można dokładniej ocenić, czy problem wykracza poza zwykły kompleks. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z niską samooceną, wstydem związanym z wyglądem, lękiem przed oceną oraz sytuacjami, w których rodzic zauważa, że własne kompleksy zaczynają wpływać na sposób postrzegania dziecka. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W Pani przypadku jako psycholożka pracowałabym przede wszystkim nad tym, żeby syn nie musiał odziedziczyć Pani wstydu razem z piegami. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące obrazu własnego ciała, kompleksów rodziców, komentarzy o wyglądzie dzieci i tego, jak nie przekazywać kolejnemu pokoleniu własnego wstydu. Najważniejsze zdanie dla Pani brzmi: syn odziedziczył po Pani piegi, ale nie musi odziedziczyć przekonania, że trzeba się ich wstydzić. Nad tym drugim ma Pani realny wpływ.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.