Witam. Związałem się półtorej roku temu z dziewczyną która wychowywała samotnie syna. Nie miała pomo

Witam. Związałem się półtorej roku temu z dziewczyną która wychowywała samotnie syna. Nie miała pomocy ani od dziadków ani od jej rodziców. Dziś jej syn ma 8,5 roku a zachowania 4/5 latka. Nie ma żadnych obowiązków. Partnerka mu kupuje w sklepie wszystko co zechce. Nosi zabawki pod prysznic i się tam bawi. Jak gra z kolegami przed blokiem w piłkę bardziej interesuje go zrywanie kwiatków. Dostaje Nie ograniczoną ilość słodyczy. Wszystko załatwia płaczem. Gdy zwracam uwagę na te zachowania słyszę że to jest tylko dziecko że jestem przewrażliwiony. Chce mu przekazać stopniowo męskie wzorce ale ona mi na to nie pozwala. Dlaczego ona się tak zachowuje i jak z nią rozmawiać żeby mi zaufała ? Dodam że mam z nim bardzo dobry kontakt ale tylko jak mojej parnerki nie ma w pobliżu gdy ona się pojawia dziecko zamyka się w sobie i nie chce nawet odpowiadać na pytania. Zauważyłem to nie tylko ja ale i moi rodzice.

8 odpowiedzi


Twoja partnerka nie „rozpieszcza” z wyboru, tylko działa z lęku i poczucia odpowiedzialności, dlatego każda próba korekty z Twojej strony uruchamia u niej obronę zamiast współpracy. Nie zmienisz tego "racją" – możesz ją zaprosić tylko przez bezpieczeństwo, uznanie jej wysiłku i bardzo małe, konkretne kroki zamiast krytyki. Zaś Twoją realną rolą jest bycie spokojną, konsekwentną strukturą dla dziecka, bo to doświadczenie – a nie słowa – zacznie stopniowo regulować cały system.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Opisana sytuacja dotyczy kilku nakładających się zjawisk i warto je uporządkować, zamiast sprowadzać ją wyłącznie do „złego wychowania”. Zachowanie partnerki bardzo prawdopodobnie wynika z jej historii samotnego macierzyństwa. Rodzice, którzy przez dłuższy czas funkcjonują bez wsparcia, często wchodzą w styl nadopiekuńczy i kompensacyjny. Dziecko staje się centrum ich świata, a zaspokajanie jego potrzeb bywa sposobem na redukowanie własnego poczucia winy, przeciążenia czy lęku przed jego stratą emocjonalną. W takiej dynamice granice są rozmyte, a stawianie wymagań może być przez rodzica nieświadomie przeżywane jako „krzywdzenie dziecka”. Stąd jej reakcje na Pana uwagi i obrona obecnego modelu wychowania. Z perspektywy rozwoju dziecka część opisanych zachowań faktycznie może wskazywać na opóźnienia w obszarze samoregulacji, odpowiedzialności czy funkcjonowania społecznego. Brak obowiązków, brak granic i wzmacnianie płaczu jako sposobu osiągania celu utrwalają niedojrzałe strategie radzenia sobie. Jednocześnie warto zachować ostrożność w interpretowaniu takich elementów jak zainteresowania czy sposób zabawy, ponieważ same w sobie nie świadczą o „nieprawidłowości” ani nie wymagają korekty w kierunku stereotypowych ról. Bardzo istotna jest obserwacja, którą Pan poczynił, że dziecko funkcjonuje swobodniej w Pana obecności, gdy matki nie ma w pobliżu, a w jej obecności wycofuje się. To może sugerować silną zależność emocjonalną i napięcie w relacji matka dziecko, gdzie obecność matki uruchamia określony wzorzec zachowania, na przykład wycofanie lub podporządkowanie. Może to być także efekt lojalności wobec matki, kiedy dziecko „pilnuje się”, by nie wejść w bliższą relację z innym dorosłym przy niej. Kluczowe jest to, że nie jest Pan w roli ojca biologicznego, a próba wprowadzania zmian wychowawczych bez zgody matki będzie przez nią odbierana jako przekraczanie granic. To nie oznacza, że nie ma Pan wpływu, ale ten wpływ musi być pośredni i oparty na relacji z partnerką, nie na bezpośrednim „korygowaniu” dziecka. Rozmowa z partnerką powinna koncentrować się nie na krytyce jej stylu wychowania, ale na wspólnym celu. Zamiast komunikatów w rodzaju „on jest niewychowany” czy „robisz to źle”, warto mówić o konsekwencjach i przyszłości dziecka, na przykład o tym, czego będzie potrzebował, żeby poradzić sobie w szkole, w relacjach czy w dorosłości. Istotne jest też uznanie jej wysiłku i tego, że przez lata była z tym sama, bo bez tego najprawdopodobniej będzie reagować obronnie. Pomocne bywa zadawanie pytań zamiast stawiania tez, na przykład jak ona widzi rozwój syna za kilka lat, czego chciałaby go nauczyć, jakie wartości są dla niej ważne. To pozwala przejść z poziomu sporu na poziom współpracy. Dopiero na tej bazie można proponować drobne, konkretne zmiany, a nie rewolucję. Ważne jest także, aby nie koncentrować się na „męskich wzorcach” w sensie stereotypowym, tylko na uniwersalnych kompetencjach, takich jak samodzielność, odpowiedzialność, regulacja emocji czy umiejętność radzenia sobie z frustracją. To są cele, które łatwiej wspólnie uzasadnić i zaakceptować. Jeżeli napięcie w tym obszarze będzie się utrzymywać, rozsądnym krokiem może być wspólna konsultacja u psychologa dziecięcego lub rodzinnego. Czasem dopiero głos z zewnątrz pozwala rodzicowi zobaczyć pewne rzeczy bez poczucia bycia ocenianym przez partnera. Podsumowując, zachowanie partnerki najprawdopodobniej wynika z nadopiekuńczości i lęku, a nie ze złej woli. Skuteczna zmiana wymaga najpierw zbudowania z nią poczucia bezpieczeństwa i współpracy, a dopiero potem stopniowego wprowadzania spójnych zasad. Bez jej zaangażowania nawet najlepsze intencje z Pana strony nie przyniosą trwałego efektu.


To co opisujesz rzadko wynika z „braku wiedzy” u mamy. Częściej to efekt historii, długo była sama, więc daje dziecku maksimum, czasem kosztem granic. W jej głowie to jest troska, nie błąd. Dlatego gdy zwracasz uwagę, ona słyszy raczej ocenę siebie niż realny problem. U chłopca widać prosty mechanizm. Jeśli płacz działa, będzie działał dalej. Jeśli nie ma granic, nie będzie też regulacji emocji. A przy mamie wraca do roli „młodszego”, bo tam to jest wzmacniane. To że przy Tobie funkcjonuje lepiej, to akurat bardzo dobry znak. Z partnerką nie idź w etykiety typu „rozpieszczony”, tylko spokojnie, bez stawiania się wyżej. Bardziej tak: Widzę ile w to wkładasz i serio to doceniam. Zastanawiam się tylko czy nie możemy mu trochę pomóc w ogarnianiu emocji, bo mam wrażenie że jemu jest po prostu trudno w niektórych sytuacjach. Czyli mniej ocen, więcej wspólnego celu. I najważniejsze, bez jej udziału niewiele zmienisz. Możesz mieć z nim dobrą relację i być dla niego stabilnym dorosłym, ale klucz i tak jest po jej stronie. Jeśli będziecie oboje otwarci, to czasem bardzo pomaga kilka spotkań wspólnych, żeby to na spokojnie poukładać i zobaczyć co konkretnie u Was działa, a co nie. Jeśli czujesz, że to jest coś co zaczyna Was przerastać, to warto to przegadać już konkretnie pod Waszą sytuację. Zapraszam do kontaktu. Mateusz Kempiński


Dzień dobry, opisuje Pan sytuację, która jest dość częsta w rodzinach patchworkowych i jednocześnie bardzo wymagająca emocjonalnie dla wszystkich stron. Z perspektywy psychologicznej zachowanie Pana partnerki może wynikać z kilku nakładających się czynników. Jeśli przez dłuższy czas wychowywała dziecko sama, bez wsparcia, bardzo często rozwija się u rodzica silna potrzeba „rekompensowania” dziecku trudności – poprzez brak granic, nadmierne pobłażanie czy unikanie frustracji dziecka. To nie wynika ze złej woli, tylko raczej z lęku: przed odrzuceniem przez dziecko, przed byciem „złym rodzicem” albo przed utratą relacji. W takiej sytuacji dziecko uczy się, że emocje (np. płacz) są skutecznym narzędziem wpływu, a brak granic powoduje, że jego rozwój emocjonalny i społeczny może być opóźniony względem wieku. To, co Pan opisuje – czyli różnica w zachowaniu dziecka w zależności od obecności mamy – również jest bardzo istotne. Może to oznaczać, że dziecko funkcjonuje w dwóch różnych „systemach zasad” i dostosowuje się do tego, kto aktualnie jest obecny. Przy mamie wraca do roli, która daje mu najwięcej korzyści i bezpieczeństwa. Jeśli chodzi o rozmowę z partnerką – kluczowe jest, aby nie zaczynać od krytyki jej stylu wychowania. To zwykle uruchamia obronę i zamyka możliwość dialogu. Zamiast tego warto: mówić o swoich obserwacjach, bez ocen („zauważyłem, że gdy…” zamiast „on jest rozpieszczony”) podkreślić, że zależy Panu na dobru dziecka i na wspólnym działaniu zapytać ją o jej perspektywę („jak Ty to widzisz?”, „co jest dla Ciebie najtrudniejsze?”) budować poczucie, że nie chce Pan „zastępować ojca” ani przejmować kontroli, tylko być wsparciem Bardzo ważne: wchodzenie w rolę „tego, który wprowadza zasady”, bez zgody matki, prawie zawsze kończy się konfliktem – zarówno z partnerką, jak i z dzieckiem. Jeśli chce Pan wprowadzać „męskie wzorce”, to skuteczniejsze będzie pokazywanie ich poprzez relację i własne zachowanie, a nie poprzez narzucanie zasad. Dzieci dużo bardziej uczą się przez obserwację niż przez komunikaty. To, że ma Pan dobry kontakt z chłopcem, jest dużym zasobem. Warto go utrzymywać, ale jednocześnie pamiętać, że kluczowa zmiana może się wydarzyć tylko wtedy, gdy rodzice (biologiczny i partner) będą działać spójnie. W wielu takich sytuacjach bardzo pomocna jest wspólna konsultacja u psychologa – nie dlatego, że „ktoś robi coś źle”, ale żeby ustalić wspólne podejście i granice, które będą wspierały rozwój dziecka. Podsumowując: problem, który Pan widzi, jest realny, ale jego rozwiązanie zaczyna się od relacji z partnerką, nie od zmiany zachowania dziecka.


Rozumiem, że Pan chce się zaangażować w wychowanie syna partnerki. Chłopiec zdaje się nie ma kontaktu z własnym ojcem. Oczywiście najlepiej jest jak najwięcej rozmawiać i wyjaśniać, że niektóre reakcje zachowania mamy nie służą rozwojowi dziecka. Jeśli to nie przynosi skutków, może Pan zaproponuje wspólna wizytę u specjalisty, psychoterapeuty dziecięcego, spotkanie dla Pana i partnerki, żeby omówić to, co Pana niepokoi.


Witam serdecznie. Z opisu wynika przede wszystkim, że między Panem a partnerką pojawiła się istotna różnica w podejściu do wychowania jej syna. I być może właśnie od tego warto zacząć rozmowę, zamiast od oceniania tego, czy dziecko jest „za bardzo rozpieszczone” albo „zachowuje się jak młodsze”. Nie sposób na podstawie samego opisu powiedzieć, dlaczego partnerka reaguje w ten sposób. Jeżeli przez wiele lat sama wychowywała syna i nie miała właściwie żadnego wsparcia, mogła wykształcić bardzo silną potrzebę chronienia go i wynagradzania mu różnych trudności. Może też towarzyszyć jej lęk, poczucie winy albo przekonanie, że skoro dziecko czegoś chce, to powinna mu to dać. To jednak tylko możliwe wyjaśnienia, a nie diagnoza jej zachowania. Ważne jest też, aby nie próbował Pan samodzielnie wprowadzać „męskich wzorców” wbrew niej. Wychowanie dziecka powinno być przede wszystkim spójne i oparte na porozumieniu dorosłych. W przeciwnym razie dziecko może znaleźć się pomiędzy dwiema różnymi zasadami, a Pan może zostać postawiony w roli osoby, która „ustala zasady”, mimo że nie ma Pana zgody z jego mamą. Spróbowałbym z nią porozmawiać w spokojnym momencie, nie wtedy, kiedy właśnie wydarzyła się sytuacja konfliktowa. Zamiast „pozwalasz mu na wszystko” można powiedzieć: „Widzę, że bardzo chcesz, żeby syn czuł się bezpieczny i miał wszystko, czego potrzebuje. Jednocześnie chciałbym, żebyśmy porozmawiali o tym, jak możemy wspólnie uczyć go obowiązków, granic i samodzielności. Nie chcę Ci odbierać roli mamy ani go wychowywać po swojemu. Zależy mi na tym, żebyśmy znaleźli sposób, który będzie dobry dla niego”. Warto również oddzielić Pana obserwacje od interpretacji. To, że dziecko przy mamie staje się bardziej wycofane, może mieć wiele przyczyn i samo w sobie nie pozwala stwierdzić, co dokładnie się między nimi dzieje. Podobnie zachowania, które opisuje Pan jako typowe dla młodszego dziecka, nie muszą oznaczać konkretnego problemu rozwojowego. Jeżeli nie potraficie Państwo dojść do porozumienia, pomocna mogłaby być konsultacja rodzinna lub psychologiczna dotycząca sposobu stawiania granic i budowania wspólnego podejścia wychowawczego. Szczególnie że jest Pan już ważną osobą w życiu tego chłopca. Najważniejsze wydaje się jednak, aby najpierw zbudować z jego mamą porozumienie — nie walczyć o to, kto ma rację, tylko wspólnie zastanowić się, czego dziecko potrzebuje na tym etapie rozwoju.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w tej sytuacji warto bardzo ostrożnie oddzielić trzy rzeczy: styl wychowawczy partnerki, rzeczywisty poziom rozwoju chłopca oraz Pana potrzebę wprowadzania „męskich wzorców”. Z opisu rzeczywiście wynika, że chłopiec może mieć mało granic, mało obowiązków i dużą możliwość regulowania sytuacji płaczem. To może sprzyjać niedojrzałości emocjonalnej i zależności od mamy. Ale zachowania takie jak zabawa zabawkami pod prysznicem, zainteresowanie kwiatami zamiast piłką czy brak „typowo chłopięcych” zachowań same w sobie nie są problemem. Nie traktowałabym ich jako dowodu, że brakuje mu męskości. Bardziej zwróciłabym uwagę na to, czy w wieku 8,5 roku potrafi: - samodzielnie się ubrać, umyć, przygotować do szkoły, - wykonywać proste obowiązki, - tolerować odmowę, - regulować frustrację bez każdorazowego płaczu, - funkcjonować odpowiednio do wieku w szkole i relacjach z rówieśnikami, - rozumieć zasady i konsekwencje. Jeżeli rzeczywiście funkcjonuje na poziomie znacznie młodszego dziecka nie tylko w domu, ale też w szkole i innych środowiskach, warto pomyśleć o konsultacji psychologicznej lub pedagogicznej. Nie po to, żeby go „naprawiać”, tylko żeby sprawdzić rozwój emocjonalny, poznawczy i ewentualne trudności neurorozwojowe. Jeśli chodzi o partnerkę, możliwe, że po latach samotnego rodzicielstwa bardzo silnie weszła w rolę ochronną. Rodzic, który długo wszystko robił sam i nie miał wsparcia, czasem ma trudność z oddaniem części kontroli, bo każda uwaga z zewnątrz brzmi jak krytyka: „źle wychowujesz swoje dziecko”. Może też mieć poczucie winy wobec syna i rekompensować mu trudności pobłażliwością, kupowaniem rzeczy i unikaniem stawiania granic. Dlatego nie zaczynałabym rozmowy od: „rozpieszczasz go” albo „zachowuje się jak pięciolatek”. To prawdopodobnie tylko ją postawi w defensywie. Lepszy byłby spokojny komunikat: „Nie chcę podważać Twojej roli jako mamy. Widzę natomiast, że czasem trudno mu znieść odmowę i że nie ma wielu obowiązków. Chciałbym, żebyśmy wspólnie zastanowili się, czego potrzebuje, żeby stawał się bardziej samodzielny.” To zmienia rozmowę z oceny na współpracę. Bardzo ważne jest też to, że chłopiec zachowuje się przy Panu swobodnie tylko wtedy, gdy mamy nie ma w pobliżu. To może oznaczać, że przy niej wraca do bardziej zależnego sposobu funkcjonowania albo że czuje napięcie między Państwem i „zamyka się”, żeby nie znaleźć się między dorosłymi. Nie musi to być świadome. Nie próbowałabym więc budować z nim osobnego frontu przeciwko mamie. To może stworzyć triangulację: Pan + dziecko przeciwko niej albo ona + dziecko przeciwko Panu. To zwykle pogarsza sytuację. Jeśli partnerka jest otwarta, bardzo dobrym rozwiązaniem byłaby konsultacja rodzinna lub wychowawcza, gdzie wspólnie można ustalić: - jakie obowiązki są adekwatne do wieku, - jakie zasady powinny obowiązywać, - jak reagować na płacz i frustrację, - jak budować samodzielność bez zawstydzania dziecka, - jaka jest Pana rola jako partnera mamy. W zespole EMITBERG możemy właśnie taką konsultację zaproponować. Najważniejszym celem nie byłoby „zrobienie z niego bardziej męskiego chłopca”, tylko sprawdzenie, jak wspierać jego dojrzałość, samodzielność i regulację emocji oraz jak Państwo mogą stworzyć spójny model wychowawczy.


Z tego, co Pan pisze wynika, że między Panem a partnerką występują różnice w podejściu do wychowania dziecka. Warto jednak oddzielić zachowania, które rzeczywiście mogą wymagać wsparcia, od tych, które po prostu nie odpowiadają Pana wyobrażeniom o tym, jak powinien zachowywać się ośmiolatek. Zabawa pod prysznicem czy zainteresowanie kwiatami zamiast piłką nie świadczą o niedojrzałości i same w sobie nie są powodem do niepokoju. Inaczej wygląda kwestia braku granic, obowiązków czy reagowania na płacz spełnianiem każdej prośby. Dzieci potrzebują zarówno bliskości i akceptacji, jak i przewidywalnych zasad dostosowanych do wieku. Nie wiemy jednak, dlaczego partnerka postępuje w określony sposób. Być może wieloletnie samodzielne wychowywanie syna wpłynęło na ich relację i wypracowane nawyki, ale bez poznania jej perspektywy trudno to ocenić. Zwróciłabym również uwagę na zmianę zachowania chłopca w obecności mamy. Nie musi to oznaczać, że dzieje się coś niepokojącego, ale warto zrozumieć, dlaczego w różnych sytuacjach zachowuje się inaczej. Być może wyczuwa napięcie między dorosłymi lub nie wie, jak powinien reagować, kiedy oboje są obecni. Jeśli zależy Panu na zbudowaniu zaufania partnerki, proponowałabym zacząć od rozmowy o wspólnych celach wychowawczych, a nie od wskazywania jej błędów. Warto zapytać, jak ona postrzega rozwój syna, czego od niego oczekuje i jaką rolę chciałaby, żeby pełnił Pan w jego życiu. Proszę pamiętać, że jest Pan obecny w życiu chłopca stosunkowo krótko, dlatego budowanie swojej roli wychowawczej wymaga czasu i porozumienia z mamą. Nie koncentrowałabym się też na przekazywaniu "męskich wzorców", ale raczej na byciu dla chłopca życzliwym, konsekwentnym i godnym zaufania dorosłym. To znacznie ważniejsze niż dopasowywanie jego zainteresowań czy zachowań do określonego wyobrażenia o męskości. Jeśli trudno Państwu porozumieć się w kwestiach wychowawczych, dobrym rozwiązaniem może być wspólna konsultacja z psychologiem dziecięcym. Pozwoliłaby spokojnie omówić potrzeby chłopca, ustalić zasady i określić Pana rolę w rodzinie, bez wzajemnego oceniania się.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.