Witam zauważyliśmy z mężem że syn w domu nie umie normalnie chodzić tylko cały czas biega tak samo g

Dzień dobry, Zdecydowanie jest to zbyt mało informacji aby stwierdzić czy może być to ADHD. Jeżeli martwi Państwa sytuacja syna to warto porozmawiać z psychologiem szkolnym bądź skontaktować się z poradnią psychologiczno-pedagogiczną. Podczas rozmowy ze specjalistą będą mieć Państwo okazję omówić swoje wątpliwości i jakie kroki można ewentualnie podjąć. Życzę wszystkiego dobrego :)

Dzień dobry, zgadzam się z przedmówcą, że informacji nie ma na tyle dużo, a przede wszystkim - badań i testów, że ciężko stwierdzić co dokładnie jest przyczyną wymienionych zachowań synka. Niemniej jednak, w moim odczuciu może to być ADHD. Uważam, że wszystko z Państwa synkiem jest w porządku, tak jak mówiła wychowawczyni- nawet jeśli ma ADHD- jest to objaw innego funkcjonowania mózgu a nie wadliwości :) Jeśli w trakcie diagnozy okaże się, że to to - proszę się nie martwić, że z synem "jest coś nie tak". Poza tym, może być to również objaw zaburzeń integracji sensorycznej - skądinąd bardzo częsty przy ADHD również. Zalecam diagnozę w poradni psychologiczno-pedagogicznej a także u specjalisty z Integracji Sensorycznej. Pozdrawiam serdecznie

Zachowanie, które opisujesz, może sugerować pewne trudności lub różnice w zachowaniu u dziecka. Jednak diagnoza medyczna powinna być postawiona przez profesjonalistę, takiego jak lekarz pediatra, psycholog dziecięcy lub psychiatra dziecięcy. ADHD (Zespół Nadpobudliwości Psychoruchowej) jest jednym z możliwych wyjaśnień dla trudności z koncentracją, nadmierną aktywnością i impulsywnym zachowaniem. Jednak istnieje wiele innych stanów, które mogą wpływać na rozwój dziecka. Może to być również związane z innymi czynnikami, takimi jak lęki, stres czy zmiany w życiu dziecka. Jeśli masz obawy co do zachowania swojego syna, warto skonsultować się z lekarzem. Lekarz przeprowadzi ocenę, może przeprowadzić rozmowy z nauczycielami i innymi opiekunami, a także zalecić ewentualne badania, jeśli to będzie konieczne. Pamiętaj, że każde dziecko rozwija się inaczej, i niektóre różnice w zachowaniu mogą być częścią normalnego procesu rozwoju. Jednak jeśli masz obawy, lepiej jest skonsultować się z profesjonalistą, który może przeprowadzić odpowiednie oceny i pomóc zrozumieć, co może być przyczyną trudności, jeśli takie występują.

Dzień dobry, tak jak już zostało wspomniane, trudno jedynie na podstawie przytoczonych zachowań postawić pełną diagnozę. Jeżeli ma Pani poczucie, że trudności, jakich doświadcza syn mocno wpływają na jego funkcjonowanie w domu i poza domem, utrudniają uczenie się, to zdecydowanie warto zasięgnąć porady specjalisty. W pierwszej kolejności lekarz pediatra może zlecić badania, które pozwolą określić czy syn nie ma jakiś niedoborów, stanów zapalnych, zaburzeń w pracy tarczycy, które często mogą dawać zbliżone objawy. Może Pani również samodzielnie zgłosić się do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej właściwej dla placówki edukacyjnej z prośbą o przebadanie syna (z takim wnioskiem może również wystąpić szkoła/przedszkole). Kolejnym specjalistą, do którego można się zwrócić jest terapeuta integracji sensorycznej, który może przeprowadzić diagnozę przetwarzania sensorycznego. Wspomniane przez Panią trudności często obserwujemy u dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej.

Dzień dobry. Opisywane przez Panią zachowania syna, mogą wskazywać na to, że dotyczy go zespół nadpobudliwości psychoruchowej. Diagnoza psychologiczna jest złożonym procesem, w trakcie którego psycholog uwzględnia różne aspekty funkcjonowania dziecka i jego rodziny. Jeśli coś Panią niepokoi w funkcjonowaniu Pani dziecka, zachęcam do konsultacji z psychologiem. Wszystkiego dobrego, Karolina Maciejewicz

Nadmierna ruchliwość, niedokładność, trudności ze skupieniem, zapominalstwo i niecierpliwość mogą być objawami ADHD. Warto jednak byłoby przeprowadzić w tym kierunku diagnostykę, aby upewnić się, że nie wynika to z innego podłoża - czy medycznego, czy psychicznego. Jeśli jest to skutkiem ADHD, to właściwie wprowadzona farmakoterapia oraz dostosowanie podejścia i otoczenia do jego potrzeb mogą znacznie polepszyć jakość życia i pomóc zrealizować jego potencjał.

Dzień dobry, Rozumiem, że takie zachowania u syna mogą budzić niepokój i rodzić pytania o ich przyczynę. Opisane przez Panią sytuacje, takie jak nadmierna ruchliwość, trudności ze skupieniem uwagi, impulsywność czy brak cierpliwości, mogą rzeczywiście wpisywać się w objawy ADHD. Należy jednak pamiętać, że podobne zachowania mogą wynikać również z innych czynników, takich jak temperament dziecka, poziom rozwoju emocjonalnego czy nawet wpływ sytuacji zewnętrznych, np. stresu, głodu czy niewyspania. Aby jednoznacznie stwierdzić, co jest przyczyną tych trudności, warto skonsultować się ze specjalistą. Przeprowadzi on z Państwem szczegółowy wywiad, oceni funkcjonowanie dziecka w różnych środowiskach (dom, szkoła, grupa rówieśnicza) i, jeśli to konieczne, zastosuje odpowiednie narzędzia diagnostyczne. Na tej podstawie będzie możliwe ustalenie, czy zachowania syna są wynikiem ADHD, czy może innego czynnika rozwojowego lub emocjonalnego. Mam nadzieję, że szybko uda się znaleźć rozwiązanie, które będzie odpowiednim wsparciem dla Państwa i syna. Pozdrawiam, Łukasz Szepielak

Diagnoza ADHD (zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) powinna być przeprowadzona przez wykwalifikowanego specjalistę, takiego jak psychiatra, psycholog. Proces diagnozy obejmuje zazwyczaj kilka kroków takich jak: wywiad diagnostyczny, ocena funkcjonowania, wykluczenie innych zaburzeń, obserwacja, testy diagnostyczne np. MOXO itd. Jeśli podejrzewasz, że Twoje dziecko może mieć ADHD, warto umówić się na wizytę u specjalisty, który przeprowadzi odpowiednią diagnozę i zaproponuje ewentualne formy wsparcia.

Witam, Objawy, które Pani opisuje – nadmierna ruchliwość, trudności ze skupieniem uwagi, impulsywność, zapominanie o codziennych obowiązkach oraz niecierpliwość – mogą wskazywać na ADHD, ale nie są jeszcze jednoznaczną diagnozą. ADHD charakteryzuje się występowaniem objawów w różnych środowiskach (czyli nie tylko w domu, ale także w szkole, na zajęciach dodatkowych, wśród rówieśników). To, że wychowawca nie zauważa trudności może oznaczać, że syn w środowisku szkolnym funkcjonuje inaczej niż w domu. To nie wyklucza ADHD , ale może sugerować, że inne czynniki wpływają na jego zachowanie. Objawy które Pani opisuje mogą również świadczyć o zaburzeniach integracji sensorycznej lub/i za dużej ilości bodźców. Warto spróbować stworzyć jasne zasady, dzielić zadania na mniejsze etapy, wprowadzić przewidywalną rutynę co może pomóc dziecku w organizacji. ADHD to tylko jedna z możliwości – jeśli objawy utrudniają codzienne funkcjonowanie i nie zmniejszają się mimo prób wprowadzenia jasnych zasad i wsparcia, warto skonsultować się z profesjonalistą- psychologiem zajmującym się diagnozą ADHD.

Dzień dobry, opisuje Pani zachowania, które mogą kojarzyć się z nadmierną ruchliwością, trudnością w utrzymaniu uwagi. Takie cechy bywają widoczne u dzieci z ADHD, ale warto pamiętać, że podobne zachowania mogą wynikać także z innych przyczyn – np. z temperamentu dziecka, czy choćby poziomu rozwoju emocjonalnego, trudności z regulacją emocji, a nawet z braku jasnej rutyny. Ważny jest tu wiek dziecka. Jak rozumiem, w szkole syn potrafi się zmobilizować, a trudności dotyczą głównie sytuacji domowych. Warto spróbować wprowadzić jasną rutynę dnia po szkole, proste i jasne zadania do wykonania, np. zbierz klocki i wrzuć do pudełka (zamiast ogólnego ,,posprzątaj pokój"), dzielenie nauki na etapy z przerwami na ruch, chwalenie każdego osiągnięcia, nawet małego. Jeśli trudności zaczną mocno utrudniać codzienne funkcjonowanie – zalecam konsultację ze specjalistą. Pozdrawiam Aleksandra Lepsik-Kaszyca

Dzień dobry, opisane przez Panią i męża zachowania syna – nadmierna ruchliwość, trudności ze skupieniem uwagi, impulsywność, płaczliwość, zapominanie o codziennych obowiązkach czy niecierpliwość w podróży – faktycznie mogą sugerować obraz ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi). Warto jednak podkreślić, że podobne objawy mogą występować także w innych sytuacjach, np. przy zaburzeniach lękowych, trudnościach adaptacyjnych, przeciążeniu emocjonalnym czy w okresach rozwojowych. To, że wychowawca stwierdza, iż „wszystko jest w porządku”, nie wyklucza problemu – w szkole dziecko bywa bardziej zmotywowane do kontroli zachowania, natomiast w domu napięcie często „schodzi” i objawy są bardziej widoczne. - Co zrobić krok po kroku? Zgłosić się do psychologa na konsultację i wykonanie testów diagnostycznych (np. DIVA-young, Conners 3, CPT-3, CEFI). (Jestem psychologiem i diagnostą ADHD dorosłych i dzieci. Mogę przeprowadzić taka diagnozę. Stacjonarnie lub w pełni Online, ponieważ posiadam te narzędzia w większości w wersji komputerowej ) W badaniu biorą udział także rodzice i nauczyciel to bardzo wazne bo pełny obraz funkcjonowania dziecka jest kluczowy. Link do testów wysyłany jest na maila. ) W przypadku potwierdzenia ADHD, psycholog wystawia szczegółową opinię i kieruje dalej do psychiatry dziecięcego, który ostatecznie stawia diagnozę oraz – jeśli to konieczne – dobiera leczenie farmakologiczne. Niezależnie od diagnozy warto rozważyć terapię behawioralno-poznawczą, trening umiejętności społecznych (TUS), oraz techniki pracy nad koncentracją. Dlaczego warto działać teraz? Wczesna diagnoza i odpowiednie wsparcie pomagają zapobiec narastającym trudnościom szkolnym, obniżonemu poczuciu własnej wartości czy problemom emocjonalnym w przyszłości. Podsumowanie Jeśli dziecko jest nadmiernie ruchliwe, ma problemy ze skupieniem, zapomina o codziennych czynnościach i bywa impulsywne, warto rozważyć diagnostykę ADHD u dziecka. Pierwszym krokiem jest psycholog dziecięcy i testy diagnostyczne (Conners, DIVA-5, CPT-3), a następnie konsultacja u psychiatry. Wczesna diagnoza ADHD pozwala wdrożyć skuteczną terapię i poprawić komfort życia dziecka oraz całej rodziny. Pozdrawiam

Dzień dobry, w jakim wieku jest syn? Na podstawie opisu kilku zachowań ciężko będzie coś stwierdzić, doradzić. Zachowania wyżej wspomniane zazwyczaj mieszczą się w normach dla dzieci w pierwszych latach szkolnych. Musimy pamięć, że mózg dziecka rozwija się właściwie do 25/26 roku życia, zwłaszcza obszary związane z planowaniem, organizacją, radzeniem sobie z emocjami czy przewidywaniem konsekwencji. Jednak jeśli Państwa niepokoi zachowanie, na tle innych dzieci w podobnym wieku widzicie natężenie - warto się skonsultować z psychologiem w kierunku wspomnianego ADHD.

Opisane zachowania mogą, ale nie muszą wskazywać na ADHD. Najlepiej skonsultować się ze specjalistami, przede wszystkim z psychologiem-diagnostą dziecięcym oraz psychiatrą dziecięcym, którzy przeprowadzą pełną ocenę i pomogą ustalić, skąd wynikają trudności.

Szanowna Pani, to, co Pani opisuje, może być dla rodzica bardzo męczące i budzić niepokój. Stały ruch, bieganie zamiast chodzenia, pośpiech kosztem dokładności, trudność w skupieniu i silne reakcje emocjonalne przy zadaniach to objawy, które rzeczywiście mogą kojarzyć się z ADHD – szczególnie z przewagą nadruchliwości i impulsywności. Warto wiedzieć, że u dzieci z ADHD mózg przetwarza bodźce i reguluje dopaminę w nieco inny sposób – ruch pomaga im „dopobudzić” układ nerwowy do skupienia. Dlatego często biegają, podskakują czy wykonują wszystko szybko, jakby „na wysokich obrotach”. Ciekawostką jest, że badania pokazują, iż krótkie przerwy ruchowe realnie poprawiają koncentrację u takich dzieci, zamiast ją pogarszać. Jednocześnie podobne objawy mogą wynikać także z wysokiej wrażliwości sensorycznej, temperamentu lub przeciążenia emocjonalnego. To, że w szkole funkcjonuje dobrze, nie wyklucza ADHD – część dzieci „trzyma się” w placówce kosztem ogromnego napięcia, które rozładowują w domu. Najrozsądniejszym krokiem jest pogłębiona diagnoza różnicowa u psychologa klinicznego w kierunku atypowości systemu nerwowego (ADHD, ewentualnie ASD/AuDHD), z uwzględnieniem funkcjonowania w domu i w szkole. Niezależnie od diagnozy warto wprowadzić jasne, krótkie komunikaty, dzielenie zadań na małe etapy i przewidywalną rutynę – to stabilizuje układ nerwowy dziecka. W pracy z rodzicami, w podejściu poznawczo-behawioralnym oraz integracyjnym krótkoterminowym, można nauczyć się, jak wspierać dziecko w regulacji emocji i koncentracji, tak aby codzienne funkcjonowanie było spokojniejsze zarówno dla niego, jak i dla Państwa. Zapraszam do kontaktu online

Dzień dobry. Słyszę, że niepokoi Panią zachowanie syna. To całkowicie naturalne – rodzic chce dla swojego dziecka jak najlepiej i ma prawo czuć zagubienie w trudniejszych momentach. Aby mogła Pani otrzymać precyzyjną odpowiedź i wsparcie, potrzebujemy nieco bliżej przyjrzeć się sytuacji. Każde dziecko jest inne, dlatego warto skonsultować te wątpliwości ze specjalistą. Pierwsza rozmowa służy zorientowaniu się w sytuacji i ewentualnej podpowiedzi, co dalej. Oto ścieżki wsparcia, z których może Pani skorzystać: - Psycholog szkolny – sekretariat w szkole pewnie podpowie, jak skontaktować się z psychologiem. - Rejonowa Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna (PPP) – oferuje konsultacje i bezpłatną diagnostykę. Nie wymaga skierowania lekarskiego. Ważne: właściwą placówkę wybiera się ze względu na adres, pod którym znajduje się szkoła syna. - Prywatna placówka psychologiczna – prawdopodobnie zapewnia najszybsze terminy wizyt u psychologa dzieci i młodzieży. Życzę powodzenia i wszystkiego dobrego! :-)

Opisane przez Panią zachowania mogą wskazywać na ADHD, szczególnie jeśli dotyczą nadmiernej ruchliwości, impulsywności, trudności z koncentracją, zapominania i słabej organizacji codziennych obowiązków. Jednocześnie podobne objawy mogą występować także przy innych trudnościach rozwojowych lub emocjonalnych, dlatego nie warto stawiać diagnozy samodzielnie. To, że wychowawca nie widzi problemu w szkole, nie wyklucza ADHD – część dzieci funkcjonuje inaczej w różnych środowiskach. Warto skonsultować się z psychologiem dziecięcym lub poradnią psychologiczno-pedagogiczną, aby przeprowadzić dokładną ocenę i lepiej zrozumieć potrzeby syna.

W jakim wieku jest dziecko? Warto pamiętać, że dzieci często mają inne priorytety niż dorośli. Mają ochotę biegać, a nie skupiać się na lekcjach. Oczywiście opisane zachowania mogą sugerować ADHD, ale nie muszą! 1. Jak wygląda dieta dziecka? Być może najpierw trzeba ograniczyć spożycie słodkich pokarmów i w ten prosty sposób sprawdzić, czy jego zachowanie się zmieni. 2. U dzieci objawy, które wyglądają jak ADHD mogą powodować też np. owsiki. 3. Problemy ze snem - które trzeba jednak zróżnicować z ADHD, ponieważ samo ADHD to także problemy ze snem, np. późne zasypianie i trudne poranki. 4. Ogólne przebodźcowanie - jeśli dziecko ma za dużo zajęć, dużo lekcji w szkole, dużo zajęć pozalekcyjnych, dużo czasu spędza przed ekranami, to może powodować, że jest po prostu przebodźcowane. Wtedy bieganie rozładowuje napięcie, a brak skupienia jest tego naturalną konsekwencją. Zatem nie tracąc z oczu potencjalnego ADHD proszę zwrócić uwagę jeszcze na inne możliwości, które wskazałem powyżej.

Dzień dobry, Trudności, które Państwo opisujecie, rzeczywiście mogą przypominać nadmierną ruchliwość, impulsywność i trudności z koncentracją, które czasem występują przy ADHD. Nie da się jednak postawić takiego rozpoznania wyłącznie na podstawie wiadomości, ponieważ podobne zachowania mogą mieć też inne przyczyny, na przykład napięcie, trudności emocjonalne, zmęczenie albo etap rozwojowy dziecka. To, że wychowawca nie widzi problemu w szkole, jest ważną informacją. Czasem jednak dzieci funkcjonują inaczej w domu, a inaczej w klasie. ADHD może często być maskowane. Dobrym krokiem byłaby konsultacja u psychologa dziecięcego, który zbierze dokładny wywiad, zapyta o funkcjonowanie syna w różnych sytuacjach i ewentualnie zaproponuje dalszą diagnostykę. Jeśli chcieliby Państwo spokojnie omówić sytuację syna i zastanowić się, czy warto iść w kierunku diagnozy ADHD, zapraszam na konsultację online. Pozdrawiam, Katarzyna Jasnowska

Opisane przez Panią zachowania syna – stała potrzeba ruchu (bieganie, podskakiwanie), pośpiech i trudności z dokładnością, szybka dekoncentracja przy lekcjach, trudności z pamięcią roboczą (zapominanie o codziennych obowiązkach) oraz niska tolerancja na frustrację i niecierpliwość – są bardzo charakterystyczną triadą objawów związanych z obszarem kontroli impulsów, uwagi oraz motoryki. Czy to może być ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami uwagi)? Jak najbardziej, wymienione objawy mieszczą się w kryteriach diagnostycznych. Warto jednak pamiętać, że podobne objawy mogą dawać również inne obszary rozwoju, które warto wziąć pod uwagę: Zaburzenia Integracji Sensorycznej (SI): Stałe bieganie, podskakiwanie czy problem z usiedzeniem w miejscu bywają sposobem dziecka na "dostymulowanie" układu przedsionkowego i czucia głębokiego (tzw. poszukiwanie bodźców). Przebodźcowanie i maska w szkole: Fakt, że wychowawca nie widzi problemu, jest bardzo powszechnym zjawiskiem. Dzieci często w szkole mobilizują wszystkie siły, by dopasować się do zasad (tzw. maskowanie), a po powrocie do bezpiecznego środowiska domowego następuje "wybuch" napięcia i nadrabianie potrzeby ruchu. Trudności z funkcjami wykonawczymi: Problem ze sprzątaniem czy odrabianiem lekcji to często nie brak chęci czy "złośliwość", ale autentyczna trudność w planowaniu kroków i utrzymaniu uwagi przy zadaniach mniej atrakcyjnych dla mózgu. Co warto zrobić w tej sytuacji? Rzetelna diagnoza psychologiczna: Najlepszym krokiem jest umówienie się na konsultację do psychologa dziecięcego lub diagnosty ADHD. Diagnoza opiera się na wywiadzie z rodzicami, obserwacji dziecka oraz specjalistycznych kwestionariuszach (które często wypełnia również nauczyciel, aby mieć pełen obraz z dwóch środowisk). Konsultacja SI: Warto rozważyć równoległą diagnozę u terapeuty integracji sensorycznej. Wsparcie w domu "od zaraz": Zamiana poleceń na krótkie, pojedyncze komunikaty, wprowadzanie planów planowania dnia w formie wizualnej (np. obrazki/listy zadań na lodówce) oraz zadbanie o dużą porcję ruchu o charakterze "dociążającym" (np. zabawy z przepychaniem, wspinanie) przed przystąpieniem do lekcji. Rozumienie potrzeb dziecka to pierwszy krok do ułatwienia mu codziennego funkcjonowania i uniknięcia niepotrzebnego stresu przy edukacji. Joanna Szelerska– Psycholog / Diagnosta