Witam wszystkich Proszę o opinię w zaistniałej sytuacji zacznę od początku . Trzy lata temu prze

Witam wszystkich Proszę o opinię w zaistniałej sytuacji zacznę od początku . Trzy lata temu przeprowadziłam się za granicę do mojego partnera, który mieszkał z psem – buldogiem francuskim . Od momentu mojego przyjazdu pies wymagał ciągłej pomocy weterynarzy. W czasie, gdy jesteśmy razem, wydajemy na niego ogromne sumy pieniędzy , dziś sądzę ,że jest to w granicy 60 tys zły . Gdyby mój partner był bogaty i nie miał problemów finansowych, nie miałabym nic przeciwko, ale prawda jest taka, że nie stać nas na ciągłe wydatki związane z jego leczeniem. Pies, odkąd tu jestem, zniechęcił mnie swoimi zachowaniami i łapczywością. Jadł do granic wymiotowania, a następnie zjadał wymioty. Podobne zachowania występowały przy piciu wody. Między łapami miał różnego rodzaju śluzy (drożdżaki), schodzącą skórę i rany, a także nawracające zapalenie napletka oraz obrzydliwe zielone wydzieliny na pościeli i kafelkach w mieszkaniu. Starałam się leczyć psa, kupowaliśmy różne maści i leki, ale to nic nie pomagało. Odwiedzaliśmy weterynarzy, którzy tylko kasowali nas za wizyty, nie przynosząc żadnej poprawy. Wykonaliśmy prywatne testy nietolerancji pokarmowej i środowiskowej. Okazało się, że pies jest w niewielkim stopniu uczulony na tuje – a pod naszym balkonem rośnie ich około dwudziestu. Po diagnozie partner zaczął wydawać na leki dla psa około 1500 zł miesięcznie. Po pół roku okazało się, że jestem w ciąży. Wiedziałam, że to będzie ogromny problem, ponieważ zaczniemy się kłócić. Miałam świadomość, że nie będzie mógł dalej przeznaczać pieniędzy na psa, tylko na nasze przyszłe dziecko, które już było w drodze. Tłumaczyłam mu, że po porodzie sytuacja z psem się pogorszy, ale on zapewniał mnie, że tak nie będzie. Przez całą ciążę zabroniłam psu wchodzić na nasze łóżko, ponieważ miał różne wydzieliny między łapami. Gdy smarowałam go maściami, kilkakrotnie mnie pogryzł, tak samo jak mojego partnera. Kilka dni po porodzie doszło u mnie do poważnego zagrożenia życia i trafiłam z synem do szpitala. Po powrocie do domu czekała na mnie niespodzianka – zapalenie gruczołów odbytowych, a w mieszkaniu unosił się zapach zepsutego mięsa. Prosił, że to ostatni raz pojedziemy do weterynarza, aby mu pomóc (byłam tym bardzo zmęczona). Zgodziłam się, ale już miałam tego dość. Kilka dni później znów trafiłam do szpitala. Brakowało niewiele, a mogłabym tego nie przeżyć. Gdy partner nas odbierał, prosił, abym się nie denerwowała – pies miał nużeńca, praktycznie cała sierść mu wypadła, a z ran sączyła się ropa i krew. Przez siedem miesięcy codziennie musiałam kąpać psa w specjalnych szamponach, ponieważ miał rany na całym ciele. Walka o jego zdrowie trwała długo około 7-8 miesięcy oprócz tego musiałam wyciskać mu gruczoły okołoodbytowe, co robiłam wbrew sobie, ale dla mojego partnera i dla naszego synka, aby się niczym nie zaraził. Cały czas żyje w strachu o jego zdrowie, ponieważ przy porodzie mogliśmy stracić zarówno syna, jak i siebie nawzajem. Tak dokładnie ja i nasz synek byliśmy w zagrożeniu. Trzy miesiące po urodzeniu synka okazało się, że mam stan przednowotworowy. Przeszłam operację, a później doświadczyłam czegoś w rodzaju paraliżu lewostronnego ręki i nogi. Dopóki nasz synek nie raczkował, nie kłóciłam się z partnerem, ale gdy zaczął chodzić i wkładać wszystko do buzi, w tym sierść psa i dotykać wydzielin, zaczęliśmy toczyć wojnę w domu. Ciągle zarzucam mu, że jest nieodpowiedzialny i naraża nasze dziecko. Pies zaczął sikać w domu, zaczęliśmy zakładać mu pampersy, ale gdy się zesika, smród jest tak intensywny, że nie da się wytrzymać. Muszę wietrzyć całe mieszkanie po 2 godziny , nawet kiedy jest bardzo zimno , psa wyrzucam na balkon, co również nie podoba się mojemu partnerowi. Pies ma zaawansowaną prostatę, co zostało stwierdzone podczas wizyty u lekarza. Przeszłam wiele, zarówno fizycznie, jak i psychicznie przez ostatni czas ,bardzo męczę się mieszkając z tym Psem . Pies wydziela intensywny zapach starego, schorowanego zwierzęcia oraz moczu. Ma również problem z wypadającym penisem. Chwila bez pampersa kończy się lejącymi wydzielinami na podłogę. W miejscach, gdzie pies się załatwia na dworze, kafelki czernieją i przez tydzień utrzymuje się nieprzyjemny zapach. Po badaniach moczu okazało się, że ma w nim wszystko. Był podawany antybiotyk, ale to nie przyniosło poprawy. Obecność psa w mieszkaniu mnie drażni, a gdy mnie gryzie, nie wytrzymuję już dłużej. Po prostu go biję kapcie, Wiem, że nie powinnam, ale czuję, że to dla mnie za dużo. To już dawno mnie przerosło , Prosiłam partnera, abyśmy znaleźli psu inny dom lub oddali go do schroniska, gdzie będą mogli go leczyć, a my moglibyśmy go odwiedzać. Widzę, że nasz związek może się rozpaść. Oddalamy się od siebie, a on nie rozumie, że naraża naszego syna. Dla mnie, jako matki, dziecko jest najważniejsze .Uważam, że po tym, co przeszliśmy, temat psa nie powinien być dla partnera tak trudny do podjęcia – powinien kierować się naszym dobrem. W trakcie kłótni partner grozi, że nas zostawi z synem, a on się wyprowadzi z psem. Nie potrafi zrozumieć dlaczego nie potrafię zaakceptować tego psa w takiej formie (schorowanego,) dlaczego nie chce mu pozwolić z nami żyć ,skoro już mu tak dużo życia nie zostało,jako argument podaje ,że na moje leczenie też nie miał pieniędzy , ale je zarobił i dzięki niemu wróciłam do zdrowia . Gdy tłumaczę mu ,że nie potrafię zaakceptować tego smrodu i strachu o dziecko odpowiada mi zdaniem „ to trudno ,to się rozstaniemy „ czy ja naprawdę przesadzam , czy to takie złe ,że chce aby w mieszkaniu pachniało i było czysto ? I nie chcę aby syn miał kontakt z tak schorowanym psem , bo boję się o jego zdrowie ? Proszę o opinię

7 odpowiedzi


Dzień dobry, gdy zaczytuję się w historii opisanej przez Panią, towarzyszy mi jakiś rodzaj napięcia, być może taki, który towarzyszy i Pani w codziennych zmaganiach z opisaną wyżej sytuacją. Użyła Pani określeń, które mnie bardzo zatrzymują, a mianowicie: "robiłam sobie wbrew", "byłam zmęczona, przeszłam wiele zarówno fizycznie, jak i psychicznie", "miałam tego dość", "bardzo się męczę", "to dla mnie za dużo", "nie potrafię zaakceptować smrodu i strachu o dziecko". A ja chcę Pani napisać, iż troska o dziecko i jego zdrowie, zwłaszcza w sytuacji, która ma znamiona niebezpiecznej mieści się w ramach odpowiedzialności rodzicielskiej. Z przedstawionego opisu wyczytałam, że Pani potrafi wytrzymywać i dużo znosić, nawet to, co powoduje zmęczenie, chorobę, paraliż. Te "wysiłkowe" działania, których się Pani podejmuje skutkują tym, że przekracza Pani samą siebie, a ja zastanawiam się co powoduje, że to przekroczenie ma miejsce i czy istnieją granice tych przekroczeń? Przedstawiona przez Panią sytuacja jest wielowątkowa, gdyby potrzebowała Pani wsparcia w postaci konsultacji psychologicznych to zapraszam. Marta Krajewska

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry, moim zdaniem pies w tej sytuacji powinien zostać oddany w dobrą opiekę innej osobie. Przeszła Pani naprawdę wiele i obawiam się, że więcej może Pani organizm nie wytrzymać, ciągły, wieloletni stres związany z tą sytuacją wpływa na cały Pani organizm, a tym samym niszczy Pani swoje zdrowie, które jest bardzo potrzebne do tak trudnej roli jak rola mamy w wychowaniu synka. Życie i zdrowie jest najważniejsze dla człowieka. Zwierzęta są cudowne i mogą pełnić funkcję "przyjaciela lub członka rodziny", lecz w tym przypadku pies zagraża zdrowiu Pani i dziecka. Jedyne wyjście z tej sytuacji to postawienie granicy partnerowi w tej sprawie. Pozdrawiam


Bardzo mi przykro, przez co Pani przechodzi. Z Pani opisu widać, jak ogromnie jest Pani zmęczona, przeciążona i wyczerpana psychicznie. W krótkim czasie spotkało Panią bardzo dużo trudnych rzeczy: emigracja, ciąża z powikłaniami, zagrożenie życia, pobyty w szpitalu, operacja, strach o dziecko, a do tego ciągły stres związany z ciężko chorym psem i problemami finansowymi. To jest naprawdę bardzo dużo jak na jedną osobę. Naturalne jest, że jako matka najbardziej martwi się Pani o zdrowie i bezpieczeństwo swojego dziecka. Przy małym dziecku zapach, wydzieliny, sikanie w domu, choroby i ryzyko zakażeń stają się czymś bardzo trudnym do zniesienia. To normalne, że nie potrafi Pani tego zaakceptować. To, że czasem puszczają Pani nerwy, jest raczej sygnałem ogromnego zmęczenia i przeciążenia, a nie złej woli. Organizm ma swoje granice. Jeśli przez długi czas żyje się w stresie, napięciu i lęku, reakcje stają się coraz silniejsze. Ten konflikt nie dotyczy tylko psa, ale przede wszystkim poczucia bezpieczeństwa, granic i odpowiedzialności za dziecko. Pani potrzeba spokoju, czystości i bezpieczeństwa jest w tej sytuacji bardzo zrozumiała. A grożenie rozstaniem w trakcie konfliktów jest formą presji emocjonalnej i pogłębia tylko poczucie osamotnienia. Zamiast dialogu pojawia się walka. Szukanie dla psa innego domu lub specjalistycznej opieki nie nazwałabym okrucieństwem, ale próbą znalezienia rozwiązania, które pozwoli Pani i dziecku normalnie funkcjonować. Dobro dziecka i Pani zdrowie są tutaj naprawdę bardzo ważne.


To, co Pani opisuje, nie dotyczy wyłącznie psa. To jest sytuacja przeciążenia, lęku o dziecko, zmęczenia chorobą i braku poczucia bezpieczeństwa w domu. Nie przesadza Pani. Każda matka ma prawo oczekiwać, że przestrzeń, w której wychowuje małe dziecko, będzie bezpieczna i higieniczna. Jeżeli w mieszkaniu występują: - przewlekłe wydzieliny, -problemy dermatologiczne zwierzęcia, - nawracające infekcje, - intensywny zapach moczu, - zachowania agresywne (gryzienie), to naturalne jest, że pojawia się lęk o zdrowie dziecka i frustracja. Jednocześnie dla Pani partnera pies może być: - częścią jego historii, - obiektem silnej więzi emocjonalnej, - odpowiedzialnością, której nie chce się „pozbyć”. Tu zderzają się dwie wartości: Bezpieczeństwo i komfort dziecka. Lojalność i przywiązanie do chorego zwierzęcia. Problemem nie jest samo to, że chce Pani czystości. Problemem jest brak wspólnego rozwiązania i narastający konflikt. Warto rozdzielić trzy kwestie: 1. Bezpieczeństwo zdrowotne dziecka Małe dziecko wkłada wszystko do buzi. Przy obecnych objawach psa zasadny jest kontakt z pediatrą i ewentualnie lekarzem weterynarii w celu oceny realnego ryzyka zakażeń. 2. Dobrostan psa Z opisu wynika, że zwierzę jest poważnie schorowane i przewlekle cierpi. W takich sytuacjach konieczna jest uczciwa rozmowa z lekarzem weterynarii o: jakości życia psa, rokowaniach, możliwych opcjach (leczenie paliatywne, przekazanie pod opiekę specjalistyczną, eutanazja jeśli cierpienie jest znaczne). 3. Relacja partnerska Groźby rozstania w trakcie konfliktu nie rozwiązują problemu. To sygnał, że napięcie przekracza możliwości samodzielnego poradzenia sobie. Rozmowa przy mediatorze lub terapeucie par może być pomocna, zanim konflikt stanie się nieodwracalny. Bardzo ważne: Jeżeli czuje Pani, że reaguje agresją wobec psa, to jest sygnał przeciążenia. To nie jest kwestia „złej osoby”, tylko granicy wytrzymałości. Warto zadbać o własne wsparcie. Podsumowując: Nie chodzi o to, że „nie akceptuje Pani psa”. Chodzi o poczucie bezpieczeństwa i granice. W tej sytuacji potrzebna jest spokojna decyzja oparta na faktach medycznych (pediatra + weterynarz) i rozmowa partnerska o realnych możliwościach. Konflikt nie dotyczy psa – dotyczy sposobu podejmowania decyzji w rodzinie.


Nie przesadza Pani. Opisuje Pani wieloletnie przeciążenie, silny lęk o dziecko, własne doświadczenia zagrożenia zdrowia i życia oraz życie w domu, w którym nie czuje się Pani bezpiecznie ani komfortowo. To naturalne, że po takiej kumulacji cierpienia, obowiązków i konfliktów obecność chorego psa zaczęła wywoływać w Pani złość, wstręt, napięcie i bezradność. Nie świadczy to o braku serca, tylko o tym, że Pani zasoby są od dawna przekroczone. Jednocześnie najważniejsze jest bezpieczeństwo syna, Pani i samego psa. Pies, który gryzie, ma liczne objawy chorobowe i pozostawia wydzieliny w domu, nie powinien mieć swobodnego kontaktu z małym dzieckiem. Warto pilnie ustalić z lekarzem weterynarii realne rokowanie, zakres cierpienia zwierzęcia oraz możliwe, humanitarne rozwiązania. Oddanie psa pod opiekę organizacji, domu tymczasowego lub osób zdolnych zapewnić leczenie nie musi oznaczać porzucenia go czy braku miłości. Czasem jest odpowiedzialną decyzją, gdy rodzina nie jest już w stanie zapewnić bezpiecznej opieki. Bardzo istotne jest też to, że pisze Pani o biciu psa. Rozumiem, że wynika to z ogromnego napięcia, ale trzeba potraktować to jako sygnał alarmowy: gdy pojawia się impuls do uderzenia, należy natychmiast odsunąć się od zwierzęcia i nie przejmować jego pielęgnacji. To nie jest sytuacja, którą powinna Pani dalej znosić samotnie. Problemem nie jest wyłącznie pies, lecz także sposób, w jaki partner reaguje na Pani granice i obawy. Grożenie rozstaniem zamiast wspólnego szukania rozwiązania pogłębia poczucie osamotnienia. Potrzebujecie spokojnej rozmowy o konkretnym planie: oddzieleniu przestrzeni dziecka od psa, podziale obowiązków, kosztach, konsultacji weterynaryjnej i terminie podjęcia ostatecznej decyzji. Dobrze byłoby przeprowadzić ją przy wsparciu psychologa par, ponieważ obecnie rozmawiacie już głównie z poziomu bólu i wzajemnych oskarżeń. Ma Pani prawo chcieć czystego, bezpiecznego domu i chronić dziecko. Ma też Pani prawo powiedzieć: „Nie jestem już w stanie mieszkać z psem w tym stanie i nie będę dalej ponosić odpowiedzialności za jego opiekę”.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że Pani nie przesadza w tym sensie, że ma Pani prawo nie akceptować życia w mieszkaniu, w którym regularnie pojawiają się mocz, wydzieliny, rany, intensywny zapach oraz pies, który już kilkukrotnie ugryzł domowników. Ma Pani również prawo oczekiwać, że przy małym dziecku zostaną ustalone bardzo konkretne zasady higieny i bezpieczeństwa. Jednocześnie w tej historii widzę już nie tylko „problem z psem”. Widzę ogromne przeciążenie Pani organizmu i psychiki, konflikt partnerski, spór o pieniądze i odpowiedzialność, bardzo silne przywiązanie partnera do zwierzęcia oraz sytuację, w której Pani przez wiele miesięcy wykonywała czynności pielęgnacyjne, których nie chciała wykonywać. Najpierw trzeba rozdzielić kilka rzeczy Pies jest chory i nie ponosi winy za swoje zachowanie czy dolegliwości. Partner może być z nim bardzo silnie związany i perspektywa oddania go może być dla niego przeżywana niemal jak porzucenie członka rodziny. Ale z drugiej strony miłość do psa nie oznacza, że cała rodzina musi funkcjonować bez żadnych granic. Jeżeli pies: - oddaje mocz w mieszkaniu, - ma wydzieliny z układu moczowo-płciowego, - ma otwarte lub sączące się zmiany skórne, - wymaga bardzo intensywnej pielęgnacji, - gryzie podczas zabiegów, - a w domu znajduje się małe dziecko, to potrzebny jest konkretny plan opieki weterynaryjnej i organizacji domu. Nie wystarczy powiedzieć Pani: „musisz go zaakceptować, bo jest chory”. Jedna rzecz wymaga jednak natychmiastowej zmiany Napisała Pani, że kiedy pies Panią gryzie i nie wytrzymuje Pani napięcia, zdarza się Pani uderzyć go kapciem. Proszę tego więcej nie robić. Nie piszę tego po to, żeby Panią potępiać. Widzę z Pani wiadomości, jak bardzo jest Pani przeciążona. Ale bicie chorego psa może zwiększać jego lęk i agresję, a w konsekwencji zwiększyć również ryzyko ugryzienia Pani, partnera albo dziecka. Jeżeli czuje Pani, że nie jest już w stanie bezpiecznie zajmować się psem, to właśnie jest granica, którą należy postawić: „Nie będę już wykonywała zabiegów przy psie, podczas których mnie gryzie. Nie jestem w stanie robić tego bezpiecznie. Od teraz jego pielęgnacja musi należeć do Ciebie albo do personelu weterynaryjnego.” To jest bardzo ważna granica. Partner powinien przejąć odpowiedzialność za swojego psa Z Pani opisu wynika, że przez długi czas to Pani: - kąpała psa, - smarowała zmiany, - zajmowała się wydzielinami, - opróżniała gruczoły, - sprzątała mieszkanie, - radziła sobie z moczem i zapachem, a jednocześnie przechodziła Pani ciążę, bardzo poważne komplikacje zdrowotne, hospitalizacje, operację i opiekowała się małym dzieckiem. To zdecydowanie za dużo dla jednej osoby. Jeżeli partner podejmuje decyzję, że pies pozostaje w domu, powinien również przyjąć zasadniczą odpowiedzialność za jego leczenie i higienę. Nie może wyglądać to tak, że on decyduje „pies zostaje”, a Pani ponosi większość fizycznych i psychicznych kosztów tej decyzji. Bezpieczeństwo dziecka trzeba ocenić rzeczowo Nie zakładałabym automatycznie, że wszystkie choroby psa są zakaźne dla syna. Niektóre choroby skóry psów czy problemy prostaty nie przenoszą się na ludzi. To powinien określić lekarz weterynarii. Natomiast niezależnie od zakaźności poszczególnych chorób, małe dziecko nie powinno mieć swobodnego kontaktu z moczem, ropnymi wydzielinami, krwią, kałem czy sączącymi się ranami zwierzęcia. Jeszcze poważniejszą kwestią jest fakt, że pies już gryzie podczas niektórych czynności. Małe dziecko nie rozumie sygnałów ostrzegawczych psa i może złapać go za bolące miejsce, ogon czy łapę. Chory pies może reagować obronnie nawet wtedy, kiedy wcześniej był łagodny. Dlatego do czasu uporządkowania sytuacji zalecałabym: - całkowicie oddzielone miejsce odpoczynku psa; - brak pozostawiania dziecka z psem bez bezpośredniego nadzoru dorosłego; - uniemożliwienie dziecku kontaktu z ranami i wydzielinami; - natychmiastowe sprzątanie moczu i innych wydzielin; - dokładne mycie rąk po kontakcie z psem i jego rzeczami; - konsultację weterynaryjną dotyczącą nie tylko chorób, lecz również bezpieczeństwa behawioralnego. Jeżeli pies reaguje ugryzieniem przy pielęgnacji, warto również zapytać lekarza weterynarii o sposób bezpiecznego wykonywania zabiegów oraz ewentualną konsultację behawioralną. Nie stawiałabym jednak sprawy wyłącznie: „pies albo dziecko” To może paradoksalnie jeszcze bardziej zamknąć partnera. Spróbowałabym powiedzieć: „Nie oczekuję, że przestaniesz kochać swojego psa. Widzę, że jest dla Ciebie bardzo ważny. Ale obecny sposób funkcjonowania nie jest już dla mnie możliwy. Nie jestem w stanie zajmować się jego ranami, wydzielinami i moczem, być gryziona i jednocześnie opiekować się naszym dzieckiem. Potrzebuję konkretnego rozwiązania, które zabezpieczy syna i odciąży mnie.” Następnie trzeba rozmawiać o rozwiązaniach, a nie o tym, kto bardziej kocha rodzinę. Co można realnie rozważyć? W pierwszej kolejności zrobiłabym jedną porządną konsultację weterynaryjną dotyczącą całościowego rokowania i jakości życia psa, najlepiej u lekarza, który przejrzy całą wcześniejszą dokumentację. Nie kolejne przypadkowe leczenie pojedynczego objawu, tylko pytania: „Jakie jest rokowanie?” „Czy ten pies cierpi?” „Które problemy można skutecznie kontrolować?” „Jak będzie wyglądała jego opieka w kolejnych miesiącach?” „Jaki jest realny koszt?” „Czy leczenie daje mu komfort życia, czy tylko przedłuża serię cierpień i zabiegów?” Jeżeli rokowanie jest złe, warto z lekarzem omówić także opiekę paliatywną i wszystkie humanitarne możliwości postępowania. To są niezwykle bolesne rozmowy, ale czasami są bardziej odpowiedzialne niż wykonywanie kolejnych zabiegów bez jasnego celu. Jeżeli pies może funkcjonować dobrze, ale wymaga intensywnej opieki, partner musi odpowiedzieć sobie na pytanie, czy jest gotowy tę opiekę rzeczywiście przejąć. Oddanie ciężko chorego psa do zwykłego schroniska niekoniecznie będzie dla niego dobrym rozwiązaniem. Jeżeli rozważacie zmianę domu, lepiej szukać miejsca świadomego jego stanu zdrowia i gotowego na tak wymagającą opiekę. Jest jeszcze bardzo ważny problem w Państwa związku Partner odpowiada na Pani obawy: „trudno, to się rozstaniemy” albo grozi, że odejdzie razem z psem. To nie rozwiązuje żadnego z problemów. Wprowadza natomiast ogromną presję: albo Pani zaakceptuje aktualne warunki, albo straci rodzinę. Nie prowadziłabym takich rozmów podczas kolejnej awantury. Powiedziałabym spokojnie: „Nie chcę, żebyśmy podczas każdego konfliktu straszyli się rozstaniem. Mamy dziecko i poważny problem do rozwiązania. Jeżeli naprawdę chcesz zakończyć związek, musimy o tym porozmawiać poważnie. Jeżeli nie chcesz, to przestańmy używać rozstania jako argumentu w kłótni i poszukajmy rozwiązania.” Jego argument dotyczący Pani leczenia jest również nietrafiony Rozumiem emocjonalne znaczenie tego, co mówi: „na Twoje leczenie też nie miałem pieniędzy, ale je znalazłem”. Prawdopodobnie chce powiedzieć: „kiedy Ty byłaś chora, nie zastanawiałem się, czy warto wydawać na Ciebie pieniądze”. Ale Pani i pies nie jesteście konkurującymi ze sobą pacjentami. Pytanie nie brzmi: „czy pies jest wart pieniędzy?”. Pytanie brzmi: jak rodzina przy ograniczonych zasobach może zapewnić opiekę choremu zwierzęciu, bezpieczeństwo małego dziecka, funkcjonowanie finansowe domu oraz zdrowie psychiczne obojga rodziców. To jest problem organizacyjny i rodzinny, a nie test miłości. Pani przeszła również ogromnie dużo Ciąża, zagrożenie życia Pani i dziecka, ponowne hospitalizacje, diagnoza stanu przednowotworowego, operacja, późniejsze objawy neurologiczne, opieka nad niemowlęciem i równoległe zajmowanie się ciężko chorym zwierzęciem — to jest ogromne obciążenie. Dlatego nie zdziwiłabym się, gdyby Pani układ nerwowy był obecnie bardzo mocno nastawiony na wykrywanie zagrożeń. Może pojawiać się zwiększona drażliwość, potrzeba kontroli czystości, silna reakcja na zapach, lęk o zdrowie dziecka czy poczucie: „nie mogę dopuścić do kolejnej katastrofy”. To nie oznacza, że zagrożenie związane z psem jest „wymyślone”. Oznacza jedynie, że oprócz rozwiązania problemu psa warto również zadbać o Pani psychikę po bardzo ciężkich doświadczeniach medycznych. Co zrobiłabym teraz? Nie podejmowałabym kolejnej wojny o to, czy pies „ma zostać czy zniknąć”. Ustaliłabym najpierw konkretne warunki dalszego wspólnego funkcjonowania: 1. Partner przejmuje podstawową pielęgnację i sprzątanie związane z chorobą psa. 2. Pies ma oddzieloną przestrzeń od dziecka. 3. Pani nie wykonuje czynności, podczas których pies Panią gryzie. 4. Odbywa się kompleksowa konsultacja weterynaryjna dotycząca rokowania, jakości życia i dalszego planu leczenia. 5. Ustalacie maksymalny możliwy dla rodziny budżet leczenia. 6. Przestajecie podczas konfliktów grozić sobie rozstaniem. 7. Umawiacie konsultację dla par, ponieważ problem jest już znacznie szerszy niż sam pies. Jeżeli partner odrzuci każdą próbę kompromisu i oczekuje, że Pani ma po prostu zaakceptować wszystko w obecnej formie, wtedy pytanie zaczyna dotyczyć już nie psa, ale jakości Państwa związku i tego, czy Pani potrzeby oraz granice mają w nim takie samo znaczenie jak jego potrzeby. W GRUPIE EMITBERG w takiej sytuacji zaproponowałybyśmy konsultację dla par, ponieważ w jednym konflikcie nakłada się tutaj bardzo wiele warstw: przywiązanie partnera do zwierzęcia, Pani doświadczenia zagrożenia życia, lęk o dziecko, ogromne zmęczenie, finanse, podział obowiązków, granice oraz grożenie rozstaniem. Możemy pomóc oddzielić faktyczne zagrożenia od lęku, ustalić granice i doprowadzić do konkretnych ustaleń dotyczących domu. Równolegle dla Pani szczególnie wartościowa mogłaby być konsultacja indywidualna dotycząca doświadczeń okołoporodowych i medycznych. Po tym, co Pani przeszła, nie powinna Pani słyszeć wyłącznie „zaakceptuj psa”. Potrzebuje Pani również przestrzeni na to, żeby ktoś zobaczył, jak wiele wysiłku kosztowały Panią ostatnie lata. Nie jest niczym złym chcieć czystego mieszkania. Nie jest niczym złym chronić małe dziecko przed kontaktem z wydzielinami chorego zwierzęcia. Nie jest również niczym złym, że partner kocha swojego psa i chce się nim opiekować. Problemem jest to, że obecnie nie znaleźli Państwo sposobu, aby te potrzeby mogły współistnieć bez krzywdzenia siebie nawzajem.


Dzień dobry, z opisu wynika, że przeszła Pani w ostatnich latach bardzo wiele trudnych doświadczeń zdrowotnych i emocjonalnych. Ciąża, zagrożenie życia podczas porodu, kolejne hospitalizacje, operacja i powrót do zdrowia to ogromne obciążenie. Jednocześnie mierzy się Pani z codzienną opieką nad małym dzieckiem i przewlekle chorym psem. Nic dziwnego, że czuje się Pani wyczerpana. Nie uważam, że samo pragnienie czystości, bezpieczeństwa dziecka i spokojnego domu jest przesadą. Ma Pani prawo odczuwać niechęć do obecnej sytuacji, obawiać się kontaktu syna z wydzielinami i sierścią oraz oczekiwać, że wspólnie z partnerem znajdziecie rozwiązanie. Nie musi Pani udawać, że sobie Pani radzi, jeśli sytuacja dawno przekroczyła Pani możliwości. Jednocześnie warto rozdzielić dwie kwestie: dobrostan chorego zwierzęcia oraz bezpieczeństwo i funkcjonowanie Waszej rodziny. Pies wymaga oceny weterynaryjnej, która uwzględni jego cierpienie, rokowania, możliwości leczenia i jakość życia. Warto porozmawiać z lekarzem weterynarii o realnych opcjach dalszej opieki. Jeśli nie jesteście w stanie zapewnić mu odpowiednich warunków, można rozważyć pomoc organizacji zajmującej się zwierzętami lub inne miejsce opieki. Nie da się jednak rozstrzygnąć na podstawie samego opisu, czy pies stanowi konkretne zagrożenie zakażeniem dla syna — to wymaga konsultacji weterynaryjnej, a przy obawach o zdrowie dziecka także pediatrycznej. Niepokoi mnie natomiast to, że pisze Pani o gryzieniu przez psa, a także o tym, że sama zaczyna go Pani bić, ponieważ nie wytrzymuje już napięcia. Nie piszę tego, żeby Panią oceniać, lecz dlatego, że jest to sygnał, iż obecna sytuacja stała się niebezpieczna i nie może dłużej wyglądać w ten sposób. Do czasu ustalenia rozwiązania trzeba zadbać o bezpieczne oddzielenie dziecka i Pani od psa oraz nie podejmować samodzielnie czynności pielęgnacyjnych, podczas których dochodzi do pogryzień. Jeśli czuje Pani, że traci kontrolę, proszę odejść od psa i poprosić inną osobę o przejęcie opieki. Ważny jest również sposób, w jaki rozmawiacie z partnerem. Możliwe, że pies jest dla niego członkiem rodziny i perspektywa rozstania z nim budzi ogromny ból. Pani potrzeby nie muszą jednak oznaczać braku empatii wobec zwierzęcia. Można jednocześnie współczuć choremu psu i uznać, że aktualne warunki przekraczają możliwości domowników. Groźby rozstania nie rozwiązują problemu, a jedynie pogłębiają konflikt. W tej sytuacji potrzebujecie konkretnej rozmowy o bezpieczeństwie, finansach, opiece nad psem i granicach, których nie można przekraczać — najlepiej wtedy, gdy oboje jesteście spokojni. Zachęcam Panią również do poszukania indywidualnego wsparcia psychologicznego. Po tak poważnych przeżyciach zdrowotnych i długotrwałym stresie zasługuje Pani na pomoc, a nie na konieczność dalszego znoszenia wszystkiego w samotności. Nie musi Pani wybierać między całkowitym poświęceniem siebie dla psa a obojętnością wobec jego cierpienia. Można szukać rozwiązania, które uwzględni jego stan, ale też bezpieczeństwo dziecka i zdrowie psychiczne Pani. Najważniejsze, żeby nie odkładać tego problemu i nie czekać, aż konflikt doprowadzi do kolejnego kryzysu.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.