Dzien dobry ,mam problem z komunikacją z mężem. Oboje niedawno skończyliśmy 40 lat, pracujemy zawodo
Dzien dobry ,mam problem z komunikacją z mężem. Oboje niedawno skończyliśmy 40 lat, pracujemy zawodowo. Od jakiegoś prawie roku mąż zaczął się obrażać o drobne rzeczy. Np. gdy oboje siedzimy na kanapie i odpoczywamy to mówi że teraz jego żona zrobi mi kawę? A jak odpowiadam,że nie mam ochoty teraz mu robić kawy, bo mi się nie chce ale zrobię mi jutro to obraza się i gada sobie coś pod nosem. Obraża się o to,że nie mam ochoty robić dla niego rzeczy wtedy, kiedy mnie o to prosi. Tylko mnie drażni forma, w jakiej prosi o to. To nie jest zabawne a ja naprawdę dużo rzeczy robię w domu jak on sobie już odpoczywa na kanapie i ogląda tv. Poza tym potrafi tak manipulować moją wypowiedzią , że koniec końców wychodzi na to,że albo ja się mylę albo zaczyna być agresywny albo ja mi ustępuje. Jak go kilka razy zapytałam co się stało,żeby mi wyjaśnił powód swojego smutku i złości to mi powiedział że nie będzie mi znowu tego samego mówił, albo zwala winę na mnie, że jestem egoistką, że nie robię rzeczy dla niego. Bardzo mi przeszkadza,że ma krótką cierpliwość w dziwnych sytuacjach. Np.potrafi mieć pretensje że dzieci za głośno się bawią jak ogląda tv we wspólnym pokoju. Kiedys na światłach wyszedł z samochodu, bo stwierdził,że nie będzie się ze mną dalej kłócić. Nie przeprosił za to, a sytuacja powtarzala się. Ja ogólnie jestem średnio asertywna I mam problemy z samooceną, ale nie mam już siły do niego, ale są Jesteśmy ponad 15 lat małżeństwem, mamy dzieci, to mi daję siłę. Nie chcę też przy dzieciach się kłócić, ale niepokoi mnie to obrażanie się i karanie mnie ciszą za to,że odpowiedzialam.cos nie tak. Nie da się z nim porozmawiać, bo mi wchodzi w zdanie i zaczyna manipulować wypowiedzią by wyszło na to ,że on ma rację. Nie mam jak się przebić słownie a jak mi przerywa to już wiem,że przegrałam,bo tracę pewność siebie i myśli i sytaam się nie rozpłakać, ale to starcza na długo, bo w końcu łzy same płyną. Nie wiem co mam robić. Staramnsie skupić na sobie, wychodzic z domu z dziećmi czy sama, ale to pomaga na chwilę. Nigdy po kłótni nie rozmawiamy, tylko przechodsimy po jakimś czasie do porządku dziennego..ja jestem pamiętliwa, więc mi ciężko kochać męża tak, jak kiedyś. Za dużo tego wszystkiego było co przykre. Zastawiam się też czy nie jestem jakoś nadwrażliwa. Wiem że czasami stosuję bierną agresję bo to taki mój odwet za to co słyszę od niego, w słowach staram się być mściwa, wiem że tak robię bo nie lubię krzyku i w ogóle unikam kłótni. Z drugiej strony on to pewnie wie, zna moje zachowania i jest pewny,że mu daruję i nie zacznę tematu. Jest bardzo pewny siebie. Nie wiem co mam myśleć i jak zacząć rozmowę by on znowu mi nie przerwał. Chce zostać wysłuchana a mam wrażenie że on zawsze wie lepiej. Proszę o słowa otuchy co robić.
8 odpowiedzi
Sądzę, że na początek dobrze by było, aby odpowiedzieć sobie na pytanie, co Was wzajemnie w sobie ujęło, bo przecież nie to, że dziś mąż nie odpowiada na Twoje potrzeby. Własnie,jakie dziś masz oczekiwania wzglęm dobrej relacji?Wypisz sobie na kartce. Nie mów o wszystkich na raz partnerowi. Sprecyzuje jedno pytanie, dotyczące Twojej potrzeby. Np.: Potrzebuję dziś Ciebie tylko dla siebie. Niech to będa godzina w restauracji, w której nie rozmawiacie o dzieciach, znajomych, ale o sobie, tak jak byście byli na pierwszej randce. Praktykujcie to na początku, co drugi tydzień, zwiększając o 15 minut czas że sobą, bez innych problemów. Jesteście Wy, Wasz smak, kolory, które Was fascynują , film, zachwyt. Spróbuj Życzę powodzenia
Dzień dobry, to, co Pani opisuje, jest trudne i bardzo obciążające emocjonalnie. Brak spokojnej rozmowy, przerywanie czy obrażanie się mogą powodować smutek, frustrację i obniżać poczucie własnej wartości. To nie jest nadwrażliwość, lecz naturalna reakcja na brak poczucia bycia wysłuchaną. Warto próbować mówić wprost o swoich uczuciach i potrzebach oraz stawiać granice. Jeśli rozmowy nie przynoszą efektu, pomocna może być konsultacja z psychologiem – indywidualnie lub najlepiej wspólnie jako para. Pozdrawiam serdecznie, Klaudia Piotrowska-Żurek
Dzień dobry, z tego co Pani pisze jesteście Państwo w długoletnim związku i trudno Wam rozmawiać o konfliktach. Przez te wszystkie lata musiało nagromadzić się sporo niedomówień i wzajemnych uraz, o których nigdy nie porozmawialiście wprost. To może być przyczyna napięć, wzajemnych aktów biernej i czynnej agresji (wspomina Pani o swoich, ale te prośby męża wyrażone nie wprost, wysiadanie z auta w trakcie wspólnej jazdy, wykorzystywanie Pani niepewności w rozmowach, żeby uniemożliwić Pani wyrażenie emocji itp. również są jej przykładem). pomocne mogłoby być, gdybyście skorzystali Państwo z pomocy osoby trzeciej - najlepiej psychologa, psychoterapeuty, mediatora, kogoś, przy kim w poczuciu bezpieczeństwa moglibyście oboje wyrazić swoje uczucia, dać przestrzeń na wyjaśnienie nagromadzonych przez lata wzajemnych pretensji. Takie spotkanie/spotkania mogłyby pomóc Wam nauczyć się komunikować ze sobą we wzajemnych szacunku w przyszłości. Bywa tak, że partner zaprzecza problemom i nie chce zgodzić się na wspólną konsultację/terapię. Wówczas warto, żeby wybrała się Pani do psychologa sama, aby nauczyć się asertywnie wyrażać uczucia i myśli. To oczywiście nie gwarantuje, że będzie Pani wysłuchana przez męża, ale na pewno w jakimś stopniu przyniesie Pani ulgę i doda sił, by w rozmowach nie reagować uległością i płaczem, ale móc stanowczo komunikować swoje potrzeby. Z Pani wiadomości wynika, że ma Pani duży wgląd i świadomość swoich uczuć i sposobów reakcji na konflikt i stresujące sytuacje. Potrafi Pani zwrócić się o pomoc i szuka rozwiązania trudnej sytuacji. Czytam, że rodzina jest dla Pani ważna, ale cieszę się, że zauważa Pani także jak ważne są Pani uczucia i szacunek ze strony męża. W tej trudnej, napiętej sytuacji znalazła Pani przynajmniej kilka strategii radzenia sobie, jak skupienie na sobie, wyjścia z domu z dziećmi i bez. Wierzę, że ma Pani siły, by przy wsparciu z zewnątrz na nowo odzyskać poczucie szacunku i codziennego komfortu.
Dzień dobry, rozumiem z czym Pani się mierzy. To nie jest „zwykłe marudzenie o kawę”, tylko powtarzalny wzorzec napięcia, w którym Pani potrzeby i granice są podważane, a mąż używa obrażania się, milczenia i odwracania winy, żeby odzyskać kontrolę nad sytuacją. To bardzo męczące psychicznie, szczególnie gdy Pani ma obniżoną pewność siebie i zależy Pani na spokoju przy dzieciach. To na co wato zwrócić uwagę to np karanie ciszą „foch” jako narzędzie nacisku co jest formą presji: „jeśli nie zrobisz, co chcę, będziesz ukarana emocjonalnie”. Widoczne jest również odwracanie winy i podważanie Pani wersji zdarzeń („jesteś egoistką”, „znowu mam tłumaczyć”) co jest typowe dla mechanizmu, w którym rozmowa nie służy porozumieniu, tylko wygraniu. Jeżeli chce Pani nad tym popracować, zapraszam na konsultacje.
Dzień dobry. To, co Pani opisuje, brzmi bardzo obciążająco. I chciałabym zacząć od ważnej rzeczy: potrzeba bycia wysłuchaną w małżeństwie nie jest nadwrażliwością. To podstawowa potrzeba w bliskiej relacji. Z Pani opisu wynika, że nie chodzi wyłącznie o pojedyncze nieporozumienia, ale o powtarzający się schemat: mąż obraża się, karze ciszą, obwinia Panią, przerywa, manipuluje wypowiedzią, a Pani w pewnym momencie traci pewność siebie, zaczyna płakać i nie jest w stanie dokończyć tego, co chciała powiedzieć. To nie jest dobra przestrzeń do rozmowy. Rozmowa nie polega na tym, że jedna osoba zawsze musi się przebić, obronić i udowodnić, że ma prawo czuć to, co czuje. Warto Pani wiedzieć jedno: to, że w trakcie takich rozmów traci Pani wątek i pewność siebie, to nie słabość. Kiedy rozmowa raz po raz kończy się tym, że „wychodzi na Pani winę", układ nerwowy uczy się, że mówienie jest niebezpieczne — i w kolejnej rozmowie ciało reaguje napięciem i blokadą, zanim zdąży Pani ułożyć myśli. Nie przegrywa Pani z braku racji. Reaguje Pani z trybu obronnego, który się w Pani wytworzył. Warto też zauważyć, że forma „prośby" ma znaczenie. Jeśli ktoś mówi niby żartem: „teraz moja żona zrobi mi kawę", a potem obraża się, kiedy Pani odmawia, to trudno mówić o swobodnej prośbie. Prośba zakłada, że druga osoba może powiedzieć „nie" bez kary, pretensji i obrażania się. Nie mogę na podstawie opisu ocenić intencji Pani męża ani całej relacji. Mogę jednak powiedzieć, że karanie ciszą, odwracanie winy, przerywanie, wyśmiewanie lub takie prowadzenie rozmowy, po którym druga osoba traci głos i poczucie własnej oceny sytuacji, są sygnałami, których nie warto bagatelizować. To, że Pani czasem reaguje bierną agresją, również jest ważne. Nie chodzi o to, żeby się za to karać, ale żeby zobaczyć, że być może próbuje Pani odzyskać wpływ w sytuacji, w której nie czuje się wysłuchana wprost. To nie jest zdrowy sposób komunikacji, ale może być sygnałem bezradności, a nie „złego charakteru". Na początek proponowałabym nie zaczynać od kolejnej spontanicznej kłótni, tylko od bardzo konkretnej rozmowy w spokojnym momencie. Można przygotować sobie wcześniej kilka zdań na kartce, np.: „Chcę porozmawiać nie o kawie ani o jednej sytuacji, tylko o tym, że coraz częściej czuję się niewysłuchana i zdominowana w rozmowie. Kiedy mi przerywasz, odwracasz moje słowa albo karzesz mnie ciszą, zamykam się i tracę poczucie bezpieczeństwa. Potrzebuję, żebyśmy nauczyli się rozmawiać inaczej." Warto też postawić granicę dotyczącą samej rozmowy: „Jeśli będziesz mi przerywał albo podnosił głos, przerwę rozmowę i wrócimy do niej później. Nie dlatego, że uciekam, tylko dlatego, że w takich warunkach nie da się rozmawiać." To ważne: celem nie jest wygranie dyskusji. Celem jest sprawdzenie, czy mąż jest gotów Panią usłyszeć i wziąć odpowiedzialność za swój sposób reagowania. Bardzo pomocna mogłaby być terapia par, ale tylko wtedy, gdy obie strony są gotowe słuchać, nie obwiniać i pracować nad swoim udziałem w relacji. Jeśli mąż nie widzi żadnego problemu, wszystko sprowadza do Pani winy albo rozmowy kończą się agresją, warto zacząć od konsultacji indywidualnej dla Pani. Nie po to, aby „naprawiać siebie za niego", ale żeby odzyskać jasność, wzmocnić granice i zobaczyć, co jest Pani odpowiedzialnością, a co nie. W relacji z dziećmi również ma znaczenie, jaki model komunikacji widzą w domu. Nie chodzi o to, żeby nigdy nie było konfliktów. Chodzi o to, czy dzieci widzą, że dorośli potrafią po konflikcie wrócić do rozmowy, przeprosić, wyjaśnić i naprawić sytuację. Chcę też dodać jedno, na wszelki wypadek: jeśli kiedykolwiek — podczas kłótni czy sytuacji takich jak ta na światłach — poczuje się Pani niebezpiecznie, proszę potraktować to poważnie i sięgnąć po wsparcie od razu. Pani poczucie bezpieczeństwa jest ważniejsze niż utrzymanie spokoju za wszelką cenę. Nie jest Pani zbyt wrażliwa dlatego, że boli Panią lekceważenie, przerywanie czy cisza po kłótni. Pani emocje są informacją, że w tej relacji dzieje się coś, czego nie da się już dłużej zamiatać pod dywan. Życzę Pani dużo siły i wsparcia. Warto, aby nie była Pani z tym sama. Serdecznie pozdrawiam.
Dzień dobry. Z tego, co Pani opisuje, wybrzmiewa przede wszystkim ogromne zmęczenie i poczucie, że od dłuższego czasu w tej relacji nie ma przestrzeni na spokojną rozmowę i wzajemne wysłuchanie. To może być bardzo obciążające, zwłaszcza gdy kolejne konflikty pozostają niewyjaśnione i są jedynie zamiatane pod dywan. Nie odnoszę wrażenia, że jest Pani „przewrażliwiona”. Każdy ma prawo oczekiwać, że będzie traktowany z szacunkiem, będzie mógł dokończyć swoją wypowiedź i nie będzie karany milczeniem czy obrażaniem się za to, że ma inne zdanie. Takie zachowania z czasem mogą prowadzić do narastającego poczucia osamotnienia, obniżenia poczucia własnej wartości i przekonania, że „i tak nie uda mi się nic powiedzieć”. Pisze Pani również bardzo szczerze o sobie i o tym, że czasem odpowiada bierną agresją lub złośliwością. To ważna refleksja. Takie reakcje często pojawiają się wtedy, gdy ktoś przez długi czas nie czuje się wysłuchany i zaczyna szukać pośrednich sposobów wyrażania złości. Zwykle jednak nie rozwiązują problemu, a jedynie utrwalają błędne koło wzajemnych urazów. Jeżeli każda próba rozmowy kończy się przerywaniem, warto spróbować zaproponować rozmowę w spokojnym momencie, a na początku jasno powiedzieć, czego Pani potrzebuje, na przykład że chciałaby przez kilka minut mówić bez przerywania, a potem z taką samą uwagą wysłuchać męża. Jeśli jednak on konsekwentnie nie jest gotowy na taki sposób komunikacji, trudno będzie odbudować relację wyłącznie Pani staraniami. To, że coraz trudniej jest Pani okazywać mężowi ciepłe uczucia, nie musi oznaczać braku miłości. Często jest to skutek wielu niewyjaśnionych zranień, które przez lata się nagromadziły. Bliskość trudno utrzymać tam, gdzie brakuje poczucia bezpieczeństwa i wzajemnego szacunku. Jeżeli mąż byłby gotowy, warto rozważyć terapię par. Jeżeli nie wyrazi zgody, zachęcałabym Panią do skorzystania z indywidualnego wsparcia psychologicznego. Nie po to, aby szukać winy w sobie, ale żeby wzmocnić poczucie własnej wartości, nauczyć się stawiania granic i odzyskać przekonanie, że Pani potrzeby są równie ważne jak potrzeby innych. Proszę pamiętać również o dzieciach. Nawet jeśli nie są świadkami głośnych kłótni, bardzo dobrze wyczuwają napięcie między rodzicami. Dlatego warto dążyć nie tylko do unikania konfliktów, ale przede wszystkim do budowania takiego sposobu komunikacji, który będzie oparty na wzajemnym szacunku. Na to zasługuje zarówno Pani, jak i cała rodzina.
Z opisu wynika, że problem nie dotyczy wyłącznie doboru słów. Krzyk, przerywanie i powtarzające się karanie ciszą mogą sprawiać, że coraz trudniej w ogóle zabrać głos. Jeśli czuje się Pani bezpiecznie, można poza konfliktem nazwać jedno zachowanie: „Kiedy mi przerywasz i podnosisz głos, nie mogę dokończyć. Chcę, żebyśmy oboje mieli taką możliwość”. Gdy pojawia się krzyk, lepiej przerwać rozmowę i wrócić do niej po uspokojeniu. Żaden komunikat nie zagwarantuje jednak, że mąż zacznie słuchać. Może Pani pracować nad własnymi złośliwymi odpowiedziami, nie biorąc odpowiedzialności za jego zachowanie. Indywidualna konsultacja pomoże uporządkować sytuację, granice i kwestię bezpieczeństwa. Jeśli boi się Pani jego reakcji lub doświadcza przemocy, warto skorzystać z ośrodka interwencji kryzysowej lub Niebieskiej Linii. Wtedy pierwszeństwo ma ochrona Pani i dzieci.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że z Pani opisu nie wynika przede wszystkim „nadwrażliwość”. Bardziej widzę relację, w której od około roku coraz częściej dochodzi do nierównej komunikacji: mąż oczekuje określonych zachowań, źle toleruje odmowę, obraża się, przerywa Pani, zmienia znaczenie Pani wypowiedzi, a rozmowa kończy się wtedy, kiedy Pani traci pewność siebie, ustępuje albo zaczyna płakać. To rzeczywiście może bardzo stopniowo niszczyć bliskość. Sama sytuacja z kawą dobrze pokazuje problem. Nie chodzi przecież o filiżankę kawy. Pani mówi: „teraz odpoczywam i nie mam ochoty wstawać”, a on reaguje tak, jakby Pani odmowa była czymś niewłaściwym albo świadczyła o braku troski. Tymczasem w małżeństwie można poprosić partnera o kawę i można usłyszeć „nie teraz” bez robienia z tego konfliktu dotyczącego miłości, egoizmu czy jakości związku. Forma „teraz moja żona zrobi mi kawę?” również może Panią drażnić, bo nie brzmi jak zwykłe „zrobisz mi proszę kawę?”, lecz bardziej jak oczekiwanie, że powinna Pani coś zrobić dlatego, że jest Pani żoną. Ma Pani prawo powiedzieć, że taka forma Pani nie odpowiada. Najbardziej niepokoi mnie nie sama liczba kłótni, ale sposób ich prowadzenia W zdrowym związku ludzie również się złoszczą, bywają zmęczeni, mówią czasami coś niepotrzebnego. Różnica polega na tym, że później potrafią wrócić do sytuacji i powiedzieć: „przesadziłem”, „źle Cię zrozumiałam”, „spróbujmy jeszcze raz”. U Państwa, jak Pani opisuje, po konflikcie właściwie nie ma naprawy. Jest napięcie, cisza, a później zachowujecie się tak, jakby nic się nie wydarzyło. To powoduje, że konflikt formalnie się kończy, ale emocjonalnie pozostaje w Pani. Pani sama pisze, że pamięta wszystkie te sytuacje i coraz trudniej jest kochać męża tak jak wcześniej. To jest bardzo zrozumiałe. Niewyjaśnione konflikty nie znikają dlatego, że po dwóch dniach znów wspólnie jecie kolację. One zaczynają odkładać się w postaci żalu. „Ciche dni” też wymagają rozróżnienia Każdy człowiek może potrzebować przerwy w kłótni. Zdrowy komunikat brzmi jednak mniej więcej: „Jestem teraz zbyt zdenerwowany, żeby rozmawiać. Potrzebuję godziny i wrócimy do tego wieczorem.” To jest regulowanie emocji. Czym innym jest natomiast wielogodzinna lub wielodniowa cisza, ignorowanie partnera i wycofywanie kontaktu po to, żeby poczuł konsekwencje swojego „nieposłuszeństwa”. Jeżeli cisza pojawia się właśnie po tym, gdy Pani czegoś odmówiła, postawiła granicę albo miała inne zdanie i ma spowodować, że następnym razem ustąpi Pani szybciej, wtedy jest to bardzo niezdrowy mechanizm relacyjny. Ważne jest także to, że Pani już przewiduje przegraną Napisała Pani mniej więcej: „jak zaczyna mi przerywać, wiem już, że przegrałam”. To zdanie bardzo dużo mówi. Rozmowa między małżonkami nie powinna mieć zwycięzcy i przegranego. Jeżeli dyskusja wygląda tak, że wygrywa ten, kto szybciej mówi, mocniej naciska, częściej przerywa i dłużej potrafi argumentować, wtedy Pani rzeczywiście może czuć się bezradna — szczególnie przy niskiej samoocenie i skłonności do unikania konfliktu. Nie musi Pani nauczyć się „lepiej kłócić”. Potrzebujecie zmienić zasady rozmowy. Nie zaczynałabym ważnej rozmowy podczas kolejnej awantury Proponowałabym powiedzieć wcześniej: „Chcę z Tobą porozmawiać o czymś ważnym, ale nie chcę robić tego podczas kłótni. Potrzebuję, żebyś przez kilka minut mnie wysłuchał bez przerywania. Później ja tak samo wysłucham Ciebie. To nie jest rozmowa o tym, kto ma rację. Chcę Ci powiedzieć, co dzieje się ze mną w naszym małżeństwie.” A następnie możliwie konkretnie: „Od około roku coraz częściej boję się naszych rozmów. Kiedy mam inne zdanie, odmawiam czegoś albo próbuję powiedzieć, co mnie boli, często przerywasz mi, obrażasz się albo rozmowa kończy się tym, że zaczynam wątpić we własne zdanie. Z czasem zaczęłam unikać rozmów, bo wiem, że prawdopodobnie skończę płacząc albo ustępując. To bardzo niszczy moje uczucia do Ciebie. Nie chcę dalej tak funkcjonować.” Nie zaczynałabym od: „Ty zawsze manipulujesz”. „Jesteś toksyczny”. „Jesteś agresorem”. Nawet jeżeli część jego zachowań jest manipulacyjna, takie etykiety prawdopodobnie natychmiast uruchomią obronę i dyskusję o tym, czy „jest manipulatorem”, zamiast rozmowy o konkretnym zachowaniu. Jeżeli zacznie Pani przerywać Nie trzeba próbować przekrzyczeć go. Można powiedzieć tylko: „Właśnie robisz to, o czym próbuję Ci powiedzieć. Przerywasz mi. Potrzebuję skończyć.” Jeżeli zrobi to ponownie: „Nie będę kontynuowała rozmowy, w której nie mogę dokończyć zdania. Wrócimy do niej, kiedy będziemy potrafili się wzajemnie wysłuchać.” I rzeczywiście zakończyć rozmowę. To jest bardzo ważne: granica nie polega na znalezieniu takich słów, które sprawią, że druga osoba zacznie zachowywać się właściwie. Granica oznacza określenie, co Pani zrobi, jeśli niewłaściwe zachowanie będzie kontynuowane. Może Pani również zaproponować bardzo techniczną zasadę rozmowy W Państwa przypadku nawet pozornie sztuczne rozwiązanie może bardzo pomóc. Na przykład każde z Państwa ma 10 minut mówienia bez przerywania. Druga osoba tylko słucha. Po 10 minutach ma powiedzieć własnymi słowami: „Rozumiem, że dla Ciebie problem wygląda tak…”. Dopiero później odpowiada. Jeśli mąż nie jest w stanie zaakceptować nawet takiej zasady, to jest istotna informacja. Wtedy problem nie polega już tylko na tym, że Pani „nie potrafi się przebić”. Problem polega na tym, że druga strona nie jest gotowa stworzyć przestrzeni, w której Pani w ogóle może zostać usłyszana. Można również napisać mu wcześniej krótką wiadomość lub list. Dla osób, które pod presją tracą wątek, jest to czasem znacznie łatwiejsze niż improwizowanie podczas kłótni. Pani bierna agresja również jest ważna — ale proszę nie używać jej przeciwko sobie Bardzo cenne jest to, że potrafi Pani powiedzieć: „czasami jestem mściwa w słowach, bo chcę się odegrać”. Nad tym rzeczywiście warto pracować. Ale nie wyciągałabym wniosku: „skoro ja też źle reaguję, to może cała sytuacja jest moją winą”. W relacji mogą jednocześnie istnieć dwa niezdrowe mechanizmy. On może przerywać, obrażać się i naciskać. Pani może odpowiadać bierną agresją, złośliwością i wycofaniem. Jedno nie usprawiedliwia drugiego. Warto zamiast odwetu uczyć się mówić wprost: „Jestem teraz bardzo zła.” „To, co powiedziałeś, mnie zraniło.” „Nie chcę Ci się odgryzać. Potrzebuję przerwy.” „Wróćmy do tego wieczorem.” To wymaga ćwiczenia, szczególnie jeżeli całe życie nauczyła się Pani unikać otwartego konfliktu. Dzieci są tutaj bardzo ważne Rozumiem, że stara się Pani nie kłócić przy dzieciach. To rozsądne. Ale dzieci uczą się relacji również z tego, co dzieje się pomiędzy kłótniami. Widzą, czy jedna osoba może powiedzieć „nie”. Widzą, czy rodzice potrafią się przeprosić. Widzą, czy można mieć inne zdanie bez obrażania się. Widzą, czy mama milknie, kiedy tata zaczyna mówić ostrzej. Widzą również, czy po konflikcie następuje naprawa. Dlatego celem nie powinno być wyłącznie „nigdy się przy nich nie kłócić”. Znacznie ważniejsze jest pokazanie dzieciom, że konflikt można prowadzić bez poniżania i że po konflikcie można odbudować kontakt. Zwróciłabym uwagę również na zmianę zachowania męża Pisze Pani, że jest to wyraźnie nasilone od około roku. To warto potraktować poważnie. Jeżeli wcześniej przez kilkanaście lat funkcjonował inaczej, zastanowiłabym się również, czy coś się w ostatnim okresie nie zmieniło: przewlekły stres, przeciążenie zawodowe, problemy ze snem, alkohol, problemy zdrowotne, obniżony nastrój, kryzys wieku średniego, kłopoty finansowe, trudności w pracy czy inne obciążenie. Nie po to, żeby usprawiedliwiać jego zachowanie. Przyczyna nie usuwa odpowiedzialności. Ale nagła trwała zmiana zachowania u człowieka, którego zna się od kilkunastu lat, jest czymś, czemu warto się przyjrzeć. Czy to już przemoc psychiczna? Na podstawie jednej wiadomości nie stawiałabym tak jednoznacznej etykiety. Natomiast opisuje Pani zachowania, które wymagają uważności: karanie ciszą, przerzucanie odpowiedzialności, brak możliwości dokończenia wypowiedzi, agresję podczas rozmów, wymaganie podporządkowania się jego oczekiwaniom oraz sytuacje, po których zaczyna Pani wątpić we własną ocenę. Jeżeli dochodzą do tego wyzwiska, groźby, zastraszanie, niszczenie przedmiotów, kontrolowanie pieniędzy, ograniczanie kontaktów z ludźmi, blokowanie wyjścia z pomieszczenia, fizyczne zatrzymywanie Pani albo zaczyna się Pani bać jego reakcji, wtedy nie traktowałabym tego już jako zwykłego „problemu komunikacyjnego”. Najpierw potrzebna jest indywidualna ocena bezpieczeństwa. W takim układzie terapia par nie zawsze jest właściwym pierwszym krokiem. A jeśli on powie: „to Ty masz problem”? Wtedy odpowiedziałabym: „Możliwe, że ja również mam rzeczy do zmiany. Jestem gotowa nad nimi pracować. Ale to nie oznacza, że mamy ignorować to, co dzieje się między nami.” To bardzo dojrzała odpowiedź. Nie trzeba udowadniać, że tylko on jest winny. Można wziąć odpowiedzialność za własną bierność, złośliwości czy lęk i jednocześnie nie przyjmować odpowiedzialności za jego sposób reagowania. Co zrobiłabym na Pani miejscu teraz Nie czekałabym, aż sytuacja sama się uspokoi. Proponowałabym najpierw jedną zaplanowaną rozmowę z bardzo jasnymi zasadami. Powiedziałabym, że obecny sposób komunikacji realnie niszczy Pani uczucia do niego i że potrzebujecie zmiany, a nie kolejnego przechodzenia do porządku dziennego. Następnie zaproponowałabym konsultację dla par. Nie jako: „idziemy do terapeuty, bo z Tobą jest coś nie tak”. Tylko: „Mamy 15 lat małżeństwa, dzieci i dużo wspólnego życia. Nie chcę tego przekreślać, ale sama już nie potrafię zmienić tego, jak ze sobą rozmawiamy. Chcę, żeby ktoś pomógł nam zrobić to inaczej.” Jeśli mąż odmówi, wtedy bardzo zachęcałabym Panią do rozpoczęcia konsultacji indywidualnej. Nie dlatego, żeby nauczyć się „lepiej znosić męża”. Wręcz przeciwnie — żeby odzyskać pewność własnego zdania, ćwiczyć granice, nauczyć się kończyć rozmowę, która staje się destrukcyjna, i spokojnie ocenić, na co jeszcze jest Pani gotowa w tym małżeństwie. GRUPA EMITBERG może pomóc właśnie w takim kryzysie W GRUPIE EMITBERG możemy rozpocząć od indywidualnej konsultacji z Panią, podczas której bardzo dokładnie przeanalizujemy sposób prowadzenia konfliktów, zachowanie męża, Pani reakcje zamrożenia i wycofania, problem niskiej samooceny oraz to, gdzie kończy się trudna komunikacja, a zaczyna zachowanie przekraczające Pani granice. Możemy również praktycznie przećwiczyć rozmowy z mężem — dosłownie zdanie po zdaniu — tak aby w momencie napięcia nie musiała Pani dopiero szukać słów. Jeżeli mąż będzie gotowy współpracować, kolejnym krokiem może być konsultacja par. Wtedy praca powinna dotyczyć nie tylko „mniej się kłócić”, ale także podziału obowiązków, wzajemnych oczekiwań, sposobu proszenia, reagowania na odmowę, naprawiania konfliktów, szacunku oraz odbudowy bliskości, która przez ostatni rok zaczęła zanikać. I chcę Pani zostawić z jednym szczególnie ważnym zdaniem: ma Pani prawo powiedzieć „nie”, nie zrobić kawy, mieć inne zdanie, dokończyć własną wypowiedź i nie zostać za to emocjonalnie ukarana. A jednocześnie może Pani pracować nad własnym sposobem reagowania, żeby zamiast milczeć albo odpowiadać złośliwością nauczyć się spokojnie i stanowczo mówić: „nie zgadzam się”, „nie pozwól mi przerywać”, „wrócę do tej rozmowy, kiedy będziemy oboje spokojni”. To właśnie jest asertywność — nie wygranie kłótni, tylko pozostanie przy sobie podczas niej.
Podobne pytania
- Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Jak się zachowuję osoba upośledzona w pracy jeśli chodzi zdolność manualne i ogólnie relację z praco
mam mizofonię. byłam dzisiaj u psychologa który powiedział że powinnam pójść na badania do laryngolo
W tym roku piszę maturę. Jest to dla mnie ważna rzecz, która otwiera mi drogę na uczelnie. Problem j
Dzień dobry, bardzo interesuje mnie kwestia płynności orientacji w Zespole Aspergera. Wiem, że orien
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.


