Witam. Teściowie chcą wziąć mojego dwuletniego syna na caly ddzień do siebie do domu oraz na noc. Ja

Dzień dobry, istotna w takich sytuacjach jest komunikacja z partnerem. Rozmowa nie tylko z nim, ale również z teściami. Przedstawienie obaw i tego z czego one wynikają. Warto zastanowić się - Czy dziecko chciałoby ten czas spędzić poza domem? Może się pani zastanowić nad tym jakie rozwiązania widzi pani możliwe do zastosowania w aktualnej sytuacji? Na co jest pani gotowa? Na co jest gotowe dziecko? Zapraszam do kontaktu, jeśli będzie miła pani pytania.

Dzień dobry, pisze Pani o braku gotowości dziecka, ale i swojej. Pytania, które przychodzą mi na myśl, to - jakie dziecko ma relacje z teściami? Jakie Pani ma relacje z teściami i na ile możliwa jest szczera rozmowa o obawach i niepokojach? Jakie ma Pani relacje z mężem i jaka jest Wasza komunikacja, czyli czy i jak rozmawiacie ze sobą o tym, co jest dla Was ważne, ale i trudne?
Warto potraktować siebie poważnie w tej sytuacji i nie odbierać sobie prawa do niepokoju. Jeśli możliwa jest rozmowa i spotkanie w dialogu, to jest to przestrzeń, z której warto skorzystać i w pełnej szczerości podzielić się z rodziną tym, co Pani czuje.
Może uda Wam się wypracować rozwiązanie, które Panią uspokoi, a teściom pozwoli spędzić czas z dzieckiem? Pomocna może się okazać technika małych kroków i oswajanie dziecka, ale też Pani, jako mamy z nową sytuacją.
Pozdrawiam serdecznie.

To zupełnie zrozumiałe, że masz wątpliwości wobec tak długiej rozłąki z dwuletnim dzieckiem – więź z mamą jest w tym wieku szczególnie silna. Warto spokojnie powiedzieć mężowi, że nie chodzi o brak zaufania do jego rodziców, ale o to, że dziecko potrzebuje stopniowego przyzwyczajania się do nocowania poza domem. Dobrym rozwiązaniem może być rozpoczęcie od krótszych wizyt u dziadków i sprawdzenie, jak maluch reaguje, a z czasem stopniowe wydłużanie pobytu. Dzięki temu wszyscy będą czuli się bezpieczniej i komfortowo.