Witam. Syn jest pelnoletni ma rozpoznane F 42.1 (*) zaburzenia z przewagą czynnosci natretnych . Ogo

Dzień dobry.
Ma Pani słuszną intuicję, że psychoterapia w przypadku zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych jest bardzo dobrym rozwiązaniem - jest skuteczna zarówno na obsesje, jak i kompulsje, a dodatkowo można podczas niej poruszyć problemy związane z wycofaniem społecznym i funkcjonowaniem emocjonalnym (jeżeli syn rzeczywiście ma aspergera lub inne zaburzenie ze spektrum autyzmu). Z własnego doświadczenia terapeutycznego wiem, że połączenie farmakoterapii i psychoterapii jest skutecznym rozwiązaniem. Polecam zwłaszcza psychoterapię poznawczo-behawioralną trzeciej fali (terapię akceptacji i zaangażowania, ACT).

Proszę także pamiętać, że choć leki mają skutki uboczne, to nie oznacza to, że skutki te wystąpią. Jest to jednak dodatkowy powód, by korzystać z psychoterapii - można podczas niej omawiać także działanie leków i wychwycić ewentualne skutki uboczne.

Dzień dobry. Odpowiadając na Pani pytanie, uważam, że korzystna byłaby konsultacja psychoterapeutyczna. Podczas kilku takich wizyt psychoterapeuta pozna funkcjonowanie syna i jego trudności i dobierze odpowiednią formę leczenia. Psychoterapia połączona z farmakoterapią może przynieść dużo korzyści. Jeśli chodzi o obawy związane ze skutkami ubocznymi zażywania leków, to najlepiej poradzić się lekarza psychiatry i opisywać zaobserwowane przez syna samopoczucie.Pozdrawiam, Wioletta Robaszewska

Dzień dobry. Jak najbardziej, z tym rozpoznaniem pracuje się za pomocą psychoterapii. Zwłaszcza terapia poznawczo-behawioralna nadaje się do pomocy osobom z obsesjami i kompulsjami. Czasem jednak wsparcie farmakologiczne jest wskazane, to bardzo indywidualna kwestia. Zapraszam do kontaktu, chętnie odpowiem na wszystkie pytania.

Szanowna Pani/Szanowny Panie, zgodnie z międzynarodowymi standardami leczenia OCD (F 42.1) podstawową i skuteczną interwencją jest psychoterapia poznawczo-behawioralna.
Czy jest możliwość wyleczenia tego bez tabletek? Nie jestem w stanie stwierdzić tego bez zobaczenia pacjenta, ale nie należy się leków obawiać. W przypadku zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych tabletki działają objawowo, to znaczy sprawiają, że objawy są mniejsze i łatwiej jest przejść psychoterapię. Sama psychoterapia służy temu, żeby w przyszłości problem nie wracał.
U osób w spektrum autyzmu czynności natrętne i obsesyjne myśli często potrafią być mocno utrwalone, więc tym bardziej warto zastanowić się nad farmakoterapią. Zachęcam też do ostrożnego czytania ulotek, bo nie wszystkie objawy niepożądane, które się tam pojawiają, muszą się pojawić u pacjenta, a lekarz każdorazowo, bardzo uważnie dostosowuje leki do pacjenta właśnie po to, żeby zminimalizować ryzyko. Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry, ponieważ syn jest już dorosły, decyzja o podjęciu leczenia powinna należeć do niego, w czym oczywiście może go Pani wspierać. W przypadku zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego psychoterapia, zwłaszcza w nurcie poznawczo-behawioralnym (CBT), jest metodą leczenia pierwszego wyboru. Za szczególnie skuteczne uznaje się techniki ekspozycji z powstrzymaniem reakcji. W terapii zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych celem jest zazwyczaj ograniczenie najbardziej uciążliwych objawów, jedynie u części osób udaje się uzyskać ich pełną remisję. Warto też pamiętać, że objawy obsesyjno-kompulsyjne często współwystępują ze spektrum autyzmu (w tym zespołem Aspergera), dlatego warto, by specjalista uwzględnił ten aspekt w planie leczenia.
Leki, takie jak Bioxetin, mogą wspierać terapię, poprawiając nastrój i zmniejszając natężenie objawów, a niekiedy są wręcz niezbędne, by w ogóle można było rozpocząć skuteczną pracę terapeutyczną. Takich leków nie powinno się odstawiać samodzielnie.