Witam. Może w skrócie. Z obecnym partnerem jestem 8 lat. Oboje jesteśmy po rozwodzie i od początku

Rozumiem, że jesteś w trudnej sytuacji i szukasz pomocy w rozwiązaniu problemu, który wpływa na Twoje samopoczucie i relację z partnerem.
1. Rozważ swoje granice:
Zastanów się, dlaczego pornografia jest dla Ciebie tak trudnym tematem i jakie emocje z nią związane sprawiają, że czujesz się zraniona. Twoje granice są ważne, a zrozumienie ich może pomóc w komunikacji z partnerem.

2. Komunikacja:
Spróbuj porozmawiać z partnerem w spokojnym, niekonfrontacyjnym tonie. Wyjaśnij mu, jak się czujesz i dlaczego pornografia wpływa na Twoje poczucie wartości i samoocenę. Ważne jest, aby wyrazić swoje uczucia bez oskarżeń, co może pomóc uniknąć defensywnej reakcji. Warto używać komunikatów "JA", a nie "TY". Czyli np. "ja się z tym czuję źle", a nie "przez Ciebie jest mi źle".

3. Zastanów się nad terapią:
Rozważ terapię indywidualną lub terapię dla par. Terapeuta może pomóc Wam lepiej zrozumieć i poradzić sobie z problemem. Może to również pomóc w komunikacji i znalezieniu sposobów na kompromis.

4. Budowanie samooceny:
Pracuj nad swoją samooceną. Pamiętaj, że Twoja wartość nie jest definiowana przez porównania do innych. Znajdź sposoby, aby poczuć się dobrze ze sobą, na przykład poprzez rozwijanie swoich pasji i zainteresowań, dbanie o zdrowie fizyczne i emocjonalne oraz spędzanie czasu z ludźmi, którzy Cię wspierają.

5. Zastanów się nad przyszłością:
Zastanów się, czy jesteś w stanie zaakceptować sytuację, jeśli nie ulegnie zmianie. Jeśli pornografia jest dla Ciebie kwestią zasadniczą i nie jesteś w stanie się z nią pogodzić, może być konieczne zakomunikowanie tego partnerowi i jasne postawienie swoich granic.

6. Praca nad relacją:
Kontynuuj pracę nad relacją, skupiając się na pozytywnych aspektach Waszego związku. Wzmacniaj więź emocjonalną poprzez wspólne działania, rozmowy i budowanie zaufania. Spróbujcie przyjąć postawę my VS problem, a nie TY VS JA. Postaraj się wyjaśnić partnerowi dlaczego jest to dla Ciebie problematyczne.

7.Zdrowe radzenie sobie ze stresem i nudą:
Porozmawiaj z partnerem o tym, że oglądanie pornografii nie jest dobrym sposobem na rozładowanie stresu i nudę. Zamiast tego, spróbujcie znaleźć alternatywne metody radzenia sobie z tymi emocjami, takie jak ćwiczenia fizyczne, medytacja, hobby czy spędzanie czasu na świeżym powietrzu. Może warto, żeby partner skorzystał z pomocy psychologa.

Pamiętaj, że zasługujesz na szacunek i zrozumienie. Ważne jest, abyś dbała o swoje potrzeby i granice, jednocześnie starając się znaleźć sposób na wspólne rozwiązanie problemu. Jeżeli czujesz, że potrzebujesz w tej kwestii więcej wsparcia, zapraszam na wizytę online.

Polecam sesje terapii EFT (terapia skoncentrowana na emocjach) - to pozwala usłyszeć siebie nawzajem i wziąć pod uwagę potrzeby swoje i drugiej osoby. W relacji nie można nic robić wbrew sobie, ale też trzeba umieć odnaleźć się w zależności. To trudne. Terapia pozwoli rozeznać swoje możliwości, ograniczenia, potrzeby i poukłada problemy komunikacyjne.

To, co Pani opisuje, nie wygląda na problem samej pornografii.
Znacznie bardziej wygląda na problem granic, bezpieczeństwa i tego, co dla każdego z Was oznacza seksualność w relacji.
Od początku bardzo jasno powiedziała Pani: „To jest dla mnie trudne i nie chcę tego w związku.”
To była ważna informacja o Pani granicach i wartościach.
Partner odpowiedział wtedy: „rozumiem”. Ale później jego zachowanie było inne niż deklaracje. I mam poczucie, że to właśnie ten rozdźwięk najbardziej Panią rani.
Nie tylko same filmiki czy shorty.
Ale doświadczenie: – wypierania się,
– minimalizowania,
– poczucia, że Pani emocje są „przesadą”.
W koncepcji zgody i granic bardzo ważne jest rozróżnienie: – „co ktoś robi ze swoim ciałem i seksualnością”,
a
– „jak wpływa to na drugą osobę i relację”.
Partner ma prawo do swojej seksualności i fantazji.
Ale Pani ma też pełne prawo zauważyć: „To uruchamia we mnie ból, porównywanie się i obniżenie poczucia własnej wartości.”
To nie znaczy, że jest z Panią „coś nie tak”.
Jednocześnie warto zobaczyć coś bardzo ważnego: Pani próbuje rozwiązać swój lęk poprzez kontrolę i sprawdzanie.
I choć rozumiem, dlaczego to się dzieje, to zwykle prowadzi to do błędnego koła: – Pani sprawdza →
– on się broni lub wypiera →
– Pani czuje jeszcze większy brak bezpieczeństwa →
– pojawia się więcej kontroli i napięcia.
I wtedy rozmowa bardzo szybko przestaje być o uczuciach, a zaczyna być o: „kto ma rację”.
Mam też poczucie, że bardzo mocno łączy Pani jego patrzenie na inne kobiety z własną wartością jako kobiety i partnerki.
Jakby jego uwaga wobec innych automatycznie oznaczała: „jestem niewystarczająca”.
A z tego, co Pani opisuje, Wasza relacja poza tym obszarem wydaje się żywa: – jest bliskość,
– seksualność,
– wspólny czas,
– plany i więź.
To ważne.
Być może więc pytanie nie brzmi: „jak sprawić, żeby on przestał patrzeć?”
Tylko: „jak stworzyć więcej bezpieczeństwa i szczerości między nami, żeby nie musieć walczyć ze sobą nawzajem?”
Bo obecnie oboje utknęliście w rolach: – Pani jako osoba pilnująca granic poprzez kontrolę,
– on jako osoba broniąca swojej autonomii poprzez ukrywanie i zaprzeczanie.
A pod tym prawdopodobnie są dużo bardziej delikatne uczucia: – Pani potrzeba bycia wyjątkową i wystarczającą,
– jego potrzeba wolności i niebycia zawstydzanym.
To nie jest wojna o shorty.
To rozmowa o bezpieczeństwie, wstydzie, autonomii i bliskości.
I być może najważniejsze pytanie brzmi: czy potraficie zacząć mówić o tym, co czujecie pod spodem — bez oskarżania i bez obrony.

Z opisu wynika, że problemem nie jest wyłącznie samo oglądanie przez partnera tego typu treści, ale przede wszystkim poczucie, że Pani uczucia są bagatelizowane, a rozmowy kończą się zaprzeczaniem i kłótnią. To naturalne, że w takiej sytuacji może pojawiać się złość, smutek i obniżenie samopoczucia.

Sam fakt, że partner patrzy na atrakcyjne osoby w internecie, nie musi oznaczać braku miłości czy chęci zdrady. Kluczowe jest jednak to, czy obie strony potrafią rozmawiać o swoich granicach i emocjach z wzajemnym szacunkiem.

Z Pani wiadomości wynika, że szczególnie raniące jest dla Pani wypieranie się przez partnera swoich zachowań oraz poczucie, że zostaje Pani sama z tym tematem. To często bardziej podważa poczucie bezpieczeństwa i zaufania w relacji niż samo oglądanie takich treści.

Warto również zastanowić się, jakie emocje i obawy uruchamia w Pani ta sytuacja – czy bardziej pojawia się poczucie zagrożenia, bycia mniej atrakcyjną, niewystarczającą, czy może trudność z zaufaniem i poczuciem bycia ważną dla partnera. Często dopiero nazwanie tego, co kryje się głębiej pod złością i zazdrością, pozwala drugiej stronie naprawdę usłyszeć, co przeżywa partner.

Z opisu wynika też, że mimo tego konfliktu mają Państwo wiele zasobów jako para – dobre życie seksualne, wspólne plany, bliskość i chęć spędzania razem czasu. To ważne, ponieważ pokazuje, że jest przestrzeń do pracy nad tym obszarem.

Jeśli ten temat stale wraca, powoduje cierpienie i wpływa na Pani samopoczucie, pomocna może być konsultacja dla par. Taka rozmowa pomaga lepiej zrozumieć wzajemne potrzeby, granice i emocje oraz wyjść poza powtarzający się schemat rozmów, przez który trudno jest Państwu dojść do porozumienia.