Witam. Może w skrócie. Z obecnym partnerem jestem 8 lat. Oboje jesteśmy po rozwodzie i od początku

Dzień dobry. Pani niepokój jest jak najbardziej uzasadniony. Można wywnioskować z Pani opisu, że konflikty między Państwem wiążą się tylko z zachowaniem partnera dotyczącym pornografii. Być może Pani partner zmaga się z uzależnieniem od czynności. Wówczas w sytuacjach kiedy Pani przeciwstawia się temu u Partnera uruchamia się mechanizm iluzji i zaprzeczeń charakteryzujący uzależnienie. Polega on na prezentowaniu oporu osoby uzależnionej objawiającym się między innymi zaprzeczaniem, racjonalizowaniem , minimalizowaniem problemu. Jedyne co może Pani zrobić jest zgłoszenie się do poradni leczenia uzależnień i poproszenie o pomoc. Poradnie dysponują ofertą leczenia dla osób współuzależnionych. Warto przeprowadzić diagnozę u Pani. Jeśli partner nie będzie chciał zmiany zachowania , to pozostaje motywowanie go do tego. Pozdrawiam i życzę dbałości o siebie.

Rozumiem, że jesteś w trudnej sytuacji i szukasz pomocy w rozwiązaniu problemu, który wpływa na Twoje samopoczucie i relację z partnerem.
1. Rozważ swoje granice:
Zastanów się, dlaczego pornografia jest dla Ciebie tak trudnym tematem i jakie emocje z nią związane sprawiają, że czujesz się zraniona. Twoje granice są ważne, a zrozumienie ich może pomóc w komunikacji z partnerem.

2. Komunikacja:
Spróbuj porozmawiać z partnerem w spokojnym, niekonfrontacyjnym tonie. Wyjaśnij mu, jak się czujesz i dlaczego pornografia wpływa na Twoje poczucie wartości i samoocenę. Ważne jest, aby wyrazić swoje uczucia bez oskarżeń, co może pomóc uniknąć defensywnej reakcji. Warto używać komunikatów "JA", a nie "TY". Czyli np. "ja się z tym czuję źle", a nie "przez Ciebie jest mi źle".

3. Zastanów się nad terapią:
Rozważ terapię indywidualną lub terapię dla par. Terapeuta może pomóc Wam lepiej zrozumieć i poradzić sobie z problemem. Może to również pomóc w komunikacji i znalezieniu sposobów na kompromis.

4. Budowanie samooceny:
Pracuj nad swoją samooceną. Pamiętaj, że Twoja wartość nie jest definiowana przez porównania do innych. Znajdź sposoby, aby poczuć się dobrze ze sobą, na przykład poprzez rozwijanie swoich pasji i zainteresowań, dbanie o zdrowie fizyczne i emocjonalne oraz spędzanie czasu z ludźmi, którzy Cię wspierają.

5. Zastanów się nad przyszłością:
Zastanów się, czy jesteś w stanie zaakceptować sytuację, jeśli nie ulegnie zmianie. Jeśli pornografia jest dla Ciebie kwestią zasadniczą i nie jesteś w stanie się z nią pogodzić, może być konieczne zakomunikowanie tego partnerowi i jasne postawienie swoich granic.

6. Praca nad relacją:
Kontynuuj pracę nad relacją, skupiając się na pozytywnych aspektach Waszego związku. Wzmacniaj więź emocjonalną poprzez wspólne działania, rozmowy i budowanie zaufania. Spróbujcie przyjąć postawę my VS problem, a nie TY VS JA. Postaraj się wyjaśnić partnerowi dlaczego jest to dla Ciebie problematyczne.

7.Zdrowe radzenie sobie ze stresem i nudą:
Porozmawiaj z partnerem o tym, że oglądanie pornografii nie jest dobrym sposobem na rozładowanie stresu i nudę. Zamiast tego, spróbujcie znaleźć alternatywne metody radzenia sobie z tymi emocjami, takie jak ćwiczenia fizyczne, medytacja, hobby czy spędzanie czasu na świeżym powietrzu. Może warto, żeby partner skorzystał z pomocy psychologa.

Pamiętaj, że zasługujesz na szacunek i zrozumienie. Ważne jest, abyś dbała o swoje potrzeby i granice, jednocześnie starając się znaleźć sposób na wspólne rozwiązanie problemu. Jeżeli czujesz, że potrzebujesz w tej kwestii więcej wsparcia, zapraszam na wizytę online.

dzien dobry odpowiem krótko - nie, nic jest z Panią nie tak, to że mężczyzni sa wrokowacami to nic nie tlumaczy a Partner powinnien zrozumieć Pani potrzeby i wykazać empatię w stosunku do Pani uczuć. Szkoda, że tego nie dostrzega. Pozdrawiam

Dzień dobry. To, co Pani opisuje, nie brzmi jak „coś nie tak z Panią”, tylko jak realny konflikt dwóch różnych granic i potrzeb w relacji. Dla Pani pornografia i tego typu treści mają znaczenie emocjonalne i uderzają w poczucie bezpieczeństwa oraz własnej wartości, a dla partnera są czymś „oddzielonym od związku”, co nie ma dla niego takiego ciężaru. I właśnie ta różnica perspektyw sprawia, że rozmowy zamieniają się w spór o to, kto ma rację, zamiast o to, co kto przeżywa.

Ważne jest też to, że oprócz samego zachowania partnera pojawia się u Pani silny ból, porównywanie się i spadek samooceny — i to jest kluczowy element całej sytuacji. Nawet jeśli ktoś uważa, że „to tylko oglądanie”, to jeśli dla drugiej strony wiąże się to z poczuciem zranienia i zagrożenia, to nie jest temat błahy, tylko relacyjny.

Jednocześnie warto zauważyć, że kontrolowanie i sprawdzanie partnera zwykle chwilowo daje ulgę, ale długofalowo wzmacnia napięcie i poczucie braku bezpieczeństwa po obu stronach. Partner z kolei broni się i umniejsza temat, co jeszcze bardziej zamyka możliwość rozmowy i buduje mur.

Nie chodzi więc o to, że „Pani przesadza” albo że „on ma pełną rację”, tylko o to, że między Państwem utknął nierozwiązany konflikt granic, intymności i lojalności. I dopóki rozmowa będzie prowadzona w trybie oskarżenie–obrona, trudno będzie o porozumienie, nawet jeśli w innych obszarach relacja działa dobrze.

To, co może być tu ważnym krokiem, to nie pytanie „kto ma rację”, tylko: co dokładnie w Pani uruchamia tak silny ból i lęk w tej sytuacji oraz jakie minimalne granice byłyby dla Pani konieczne, żeby czuć się w tej relacji bezpiecznie — niezależnie od tego, czy druga strona je w pełni rozumie.
Zapraszam serdecznie :)