Witam, mam taki problem. 05.01 poznałem chłopaka, z którym obecnie jestem w związku. Dogadujemy się

Jest to częstym doświadczeniem na początku relacji. Wątpliwości, brak euforii czy stopniowe rodzenie się atrakcji są normą i nie oznaczają, że związek jest dziwny lub z góry skazany na porażkę. Poczucie winy i natrętne myśli mogą natomiast wpływać na emocje i dawać wrażenie pustki. Warto na ten moment nie podejmować decyzji o rozstaniu, tylko obserwować relację bez oceniania siebie za pierwsze reakcje. Jeśli te myśli wracają i są bardzo obciążające, pomocna byłaby indywidualna konsultacja, by przyjrzeć się mechanizmom winy w relacji.

Dzień dobry,
Sytuacja, którą Pan opisuje, wskazuje na silny wewnętrzny konflikt między tym, co Pan rzeczywiście czuje, a oczekiwaniami dotyczącymi "idealnego” początku relacji. Często pojawia się przekonanie, że związek z osobą, którą uważamy za „ideał”, powinien od razu wiązać się z intensywnymi emocjami i absolutną pewnością. Tymczasem emocje rozwijają się stopniowo i nie zawsze nadążają za przekonaniem, że ktoś do nas pasuje. Wyrzuty sumienia, które Pan odczuwał na początku, mogą pełnić funkcję mechanizmu obronnego czyli próbują chronić przed zranieniem lub poczuciem, że zrobiło się coś „nie tak”. Poczucie „wyprania z emocji”, o którym Pan wspomina, często wynika z przeciążenia psychicznego i zmęczenia ciągłym analizowaniem własnych uczuć (organizm czasem odcina się od nadmiaru napięcia, aby móc funkcjonować). Zamiast podejmować decyzję o zakończeniu związku w oparciu o początkowe wątpliwości oraz silne emocje, warto przyjrzeć się temu, co naprawdę wywołuje lęk i jakie są rzeczywiste uczucia wobec drugiej osoby. Zrozumienie mechanizmów tych myśli w bezpiecznej przestrzeni pozwala odróżnić autentyczne emocje od lęku i poczucia winy.

Pozdrawiam ciepło, Natalia Piznal-Sołtan

Dzień dobry,
Nie myślimy "idealnie" jako ludzie i to zupełnie normalne, że miewamy wątpliwości. Jednak nasze myśli czy to, że mamy wątpliwości oznacza nic więcej poza tym, że po prostu jesteśmy ludźmi i mamy ludzki umysł. Nie oznacza to, że nie powinien być Pan ze swoim partnerem, albo, że to jest zły związek. Bardzo dobre relacje nie muszą się zaczynać "czysto". Ważne jest to co Pan w relacji robi teraz i jak Pan dba o potrzeby swoje i swojego partnera. Pozdrawiam ciepło :)

To co zwraca moją uwagę to dość silna dynamika przeżyć: od początkowych wątpliwości, przez intensywne poczucie winy, aż po obecne poczucie emocjonalnego wycofania i myśli o zakończeniu tej relacji. Z jednej strony niepewność i ambiwalencja na początku związku są czymś naturalnym, z drugiej jednak tak gwałtowne zmiany emocji mogą wskazywać (prawdopodobnie) na uruchomienie lęku przed bliskością, a niekoniecznie na brak uczuć wobec partnera, czemu warto przyjrzeć się bliżej. Czasami w takich sytuacjach pojawia się silna potrzeba, by relacja była od początku „idealna” zupełnie tak, jak Pan napisał i wolna od wątpliwości. Gdy tak się nie dzieje, napięcie może prowadzić do nadmiernej kontroli własnych uczuć lub do impulsu, by relację przerwać, zanim stanie się ona jeszcze bardziej znacząca. Jeśli chciałby Pan lepiej zrozumieć, co uruchamia te reakcje i jak Pan przeżywa bliskość w relacjach, pomocna może być bezpośrednia rozmowa w ramach konsultacji psychoterapeutycznej.

Przykro słyszeć, że martwi się pan nieidealnym i "nieczystym" rozpoczęciem bliskiej relacji. Wysokie standardy i oczekiwania wobec siebie samego czasami mogą przynosić więcej szkody niż pożytku. Zachęcałbym do skorzystania z konsultacji z psychoterapeutą, celem rozpoznania oraz ewentualnej korekty wzorców tworzenia i funkcjonowania w bliskich relacjach. Pozdrawiam.