Witam, mam problem z pogodzeniem się z przeszłością. Chodzi o moje późne dzieciństwo, które spędziła

Witam, mam problem z pogodzeniem się z przeszłością. Chodzi o moje późne dzieciństwo, które spędziłam w mediach społecznościowych. Nigdy nie wydawałam się uzależniona więc rodzice nie zabraniali mi ich używać, ale teraz widzę duże skutki. Nie umiem poradzić sobie z tym jak ktoś opowiada o swoim wieku 9-13 lat jak o jakimś pięknym okresie, bo dla mnie to był najgorszy czas w życiu. Nie umiałam sobie radzić z emocjami, dużo wzorców brałam od pustych influencerek, oglądałam dużo patostreamow i innych głupot. Nie spędziłam tego czasu na beztroskiej zabawie jak każdy opowiada, tylko na porównywaniu się. Straciłam dzieciństwo w okropny sposób i wiem że już nie mogę go odzyskać, ale nie umiem się z tym pogodzić.

7 odpowiedzi


Dzień dobry, przeszłość potrafi być bardzo bolesna i to naturalne że wracając do niej myślami czujemy smutek, żal, złość i inne, często nieprzyjemne emocje. Na niektóre rzeczy nie mamy już wpływu, ale zawsze mamy możliwość budowania i tworzenia nowych doświadczeń. Porównywanie się, wypominanie sobie błędów z przeszłości, czy fantazjowanie o tym co mogło pójść inaczej nie sprawia że łatwiej nam się pogodzić z pewnymi faktami, a wręcz przeciwnie, okrada nas to ze szczęścia i czerpania z „tu i teraz”. W pracy nad akceptacją swojej przeszłości ważne jest zrozumienie że porównywanie obecnej siebie, do siebie z przeszłości jest zwyczajnie nie fair – my teraz wiemy jakie skutki miały nasze decyzje i zachowania, mamy inne spojrzenie na świat niż my „z przeszłości”. Warto zastanowić się też, co daje nam nadmierna koncentracja i rozpamiętywanie naszych błędów, dlaczego się w to angażujemy, mimo negatywnych skutków które z tego powodu odczuwamy. Pozdrawiam

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry, odzyskać dzieciństwo zawsze potrafimy jeśli inaczej na to spojrzymy. Pani należy do szerokiego grona osób, które od najmłodszych lat przebywali na ,,nowościach" w postaci telefonizacji. Polecam stały kontakt z rzeczywistością i nie ocenianie siebie w taki sposób, w jaki Pani do tej pory czyniła. Pozdrawiam

mgr Patryk Gonder

mgr Patryk Gonder

psychoterapeuta

Rydułtowy

Umów wizytę

Dzień dobry. To, co Pani opisuje, brzmi jak realna strata i żałoba po czymś, czego Pani wtedy nie dostała, czyli spokojnym, bezpiecznym dzieciństwie. Kiedy słyszy Pani, że inni wspominają wiek 9–13 lat jako beztroski, a Pani pamięta ten czas jako trudny, wstydliwy lub „zmarnowany”, naturalne jest, że pojawia się ból, złość, poczucie niesprawiedliwości i myśl, że czegoś nie da się już naprawić. Warto też pamiętać, że to nie jest kwestia „głupoty” czy „słabości”, tylko tego, że jako dziecko trafiła Pani na treści, które mocno wpływają na emocje, samoocenę i porównywanie się, a jednocześnie nie miała Pani wtedy narzędzi, żeby się przed tym chronić. Da się z tym pracować. Nie cofamy czasu, ale możemy uporządkować wspomnienia i emocje, które do dziś Panią trzymają, zdjąć z Pani nadmiar winy, zrozumieć, co dokładnie wtedy zaspokajały media społecznościowe, i krok po kroku odbudować poczucie wpływu, własnej wartości i „wewnętrznego bezpieczeństwa”. U wielu osób ważnym elementem jest też aby zamknąć żal po straconym okresie i zbudowanie trochę na nowo dorosłości. Jeśli chce Pani, zapraszam do kontaktu i na konsultację online / gabinet w Sulechowie - żebyśmy mogli spokojnie ustalić, co najbardziej Panią dziś boli, niepokoi, przysparza może cierpienia i jaką drogę pracy wybrać.


Witam, to, co Pani opisuje, jest bardzo trudnym, ale też coraz częściej spotykanym doświadczeniem. Poczucie żalu po „straconym dzieciństwie”, porównywanie się i trudności z emocjami są naturalną reakcją na zbyt wczesny kontakt z treściami, na które dziecko nie było gotowe. Z takimi emocjami trudno poradzić sobie samodzielnie, gdyż wymagają one zrozumienia i bezpiecznego przepracowania. W terapii można stopniowo oswajać przeszłe doświadczenia i nauczyć się patrzeć na siebie z większą łagodnością. Jeśli chciałaby Pani nad tym popracować, zapraszam na wizytę. Wspólnie poszukamy sposobu, by przeszłość przestała tak mocno wpływać na Pani teraźniejszość.


Dzień dobry. Zacznę od czegoś, co być może nikt Pani wcześniej nie powiedział: to, co Pani opisuje, jest realną stratą. I ma prawo boleć. Często myślimy o żałobie tylko wtedy, gdy ktoś umiera. A można przeżywać żałobę także po czymś, czego się nie dostało: po dzieciństwie, które mogło wyglądać inaczej, po beztrosce, której zabrakło, po czasie, którego nie da się już odzyskać. Pisze Pani, że nie umie się z tym pogodzić. Może to jeszcze nie jest czas na pogodzenie się, tylko na opłakanie. Pogodzenie się zwykle przychodzi później. Najpierw musi być miejsce na żal, smutek, złość i poczucie straty. Chcę też bardzo wyraźnie napisać: to nie była Pani wina. Dziewczynka w wieku 9–13 lat nie ma jeszcze dojrzałości dorosłej osoby, żeby ocenić, że treści, które ogląda, ją ranią, porównywanie się ją niszczy, a wzorce z internetu mogą jej szkodzić. To, że Pani „nie wydawała się uzależniona”, nie znaczy, że miała Pani wtedy pełny wybór i pełne rozeznanie. Była Pani dzieckiem w świecie, który bardzo mocno przyciąga uwagę dziecka. Bardzo porusza mnie też zdanie, że „nie spędziła Pani tego czasu na beztroskiej zabawie”. To może boleć szczególnie wtedy, gdy inni opowiadają o tym wieku jako o pięknym, lekkim okresie. Wtedy Pani nie słyszy tylko ich wspomnień. Może Pani czuć: „mnie to ominęło”, „ja tego nie miałam”, „coś zostało mi zabrane”. To jest prawdziwy ból. Warto jednak pamiętać, że ludzie często opowiadają wybrane fragmenty swojego dzieciństwa. Nie zawsze mówią o samotności, porównywaniu się, wstydzie, lęku czy rzeczach, których sami żałują. Pani strata jest realna, ale porównywanie swojego wnętrza z cudzymi wspomnieniami może jeszcze bardziej ją powiększać. Chcę też zatrzymać się przy tym, że pisze Pani: „nie umiałam sobie radzić z emocjami”. Tego można się uczyć także później. To nie jest coś, co jeśli nie wydarzyło się w dzieciństwie, przepada na zawsze. Wiele osób dopiero w dorosłości uczy się rozpoznawać swoje emocje, nazywać je, przeżywać bez zalewania i być dla siebie łagodniejszymi. Ten pociąg nie odjechał. Nie odzyska Pani dosłownie tamtych lat. To prawda i bardzo mi przykro, że tak Pani to przeżywa. Ale może Pani stopniowo odzyskiwać te części siebie, które wtedy nie miały dobrych warunków: spontaniczność, zabawę, lekkość, ciekawość, poczucie własnej wartości niezależne od porównywania się z innymi. Pomocne może być pytanie: czego wtedy najbardziej mi brakowało? Beztroski? Obecności dorosłych? Bezpiecznych rówieśników? Rozmowy o emocjach? Poczucia, że jestem wystarczająca taka, jaka jestem? To pytanie nie zmieni przeszłości, ale może pokazać, czego Pani potrzebuje dziś. Jeśli ten temat często wraca, mocno boli, wywołuje żal, złość, poczucie winy albo przekonanie, że „wszystko już przepadło”, warto rozważyć rozmowę z psychologiem lub psychoterapeutą. Nie dlatego, że coś jest z Panią nie tak, tylko dlatego, że taki żal naprawdę łatwiej przechodzić z kimś, kto pomoże go unieść i uporządkować. Nie musi Pani udawać, że „nic się nie stało”. Coś ważnego się nie wydarzyło. I to ma prawo boleć. Ale Pani życie nie kończy się na tym, co zostało utracone. Czasu nie da się cofnąć, ale można stopniowo wracać do siebie. Serdecznie pozdrawiam.


To, co Pani opisuje, brzmi jak realna strata i ma Pani prawo ją przeżywać. Nie musi Pani przekonywać siebie, że „przecież inni też korzystali z internetu” ani że było to za mało poważne, by cierpieć. Jeśli ten czas był wypełniony porównywaniem się, trudnymi emocjami i treściami, które nie dawały oparcia, to mógł być naprawdę bardzo samotny. Warto też pamiętać, że jako dziecko robiła Pani to, co wtedy było dostępne i co w jakiś sposób pomagało przetrwać lub odwrócić uwagę od napięcia. Nie była Pani odpowiedzialna za to, że algorytmy i otoczenie podsuwały treści wzmacniające porównywanie się czy chaos emocjonalny. Dzisiejsze spojrzenie jest cenne, ale nie powinno służyć oskarżaniu tamtej młodszej siebie. Pogodzenie się z przeszłością zwykle nie oznacza uznania, że „nic się nie stało”. Częściej oznacza danie sobie miejsca na żal po tym, czego zabrakło, i stopniowe odzyskiwanie wpływu na teraźniejszość. Można spróbować zapytać siebie: czego najbardziej brakowało mi wtedy? Beztroski, bliskości, poczucia akceptacji, zabawy, bezpieczeństwa? To, czego zabrakło, można dziś w pewnym stopniu zacząć sobie dawać, nawet w małych rzeczach. Jeżeli te wspomnienia mocno bolą, wracają z dużym napięciem albo utrudniają Pani codzienne życie, rozmowa z psychologiem może pomóc przeżyć ten żal bez pozostawania z nim samej. Nie odzyska Pani dosłownie tamtych lat, ale może Pani odzyskiwać siebie z tamtego czasu: z większą czułością, zrozumieniem i bez obwiniania.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że to, co Pani przeżywa, przypomina żałobę po takim dzieciństwie, jakie chciałaby Pani mieć, a którego nie miała. I taka żałoba może być bardzo realna, mimo że nie dotyczy śmierci człowieka. Dotyczy utraconego czasu, beztroski, spontaniczności i poczucia: „mogłam wtedy żyć inaczej”. Najpierw jednak zatrzymałabym jedno przekonanie: nie jest prawdą, że wszyscy inni w wieku 9–13 lat mieli piękne, beztroskie dzieciństwo. Ludzie bardzo często opowiadają o przeszłości wybiórczo. Pamiętają wakacje, podwórko, przyjaciół, gry, rodzinne wyjazdy, a znacznie rzadziej mówią o samotności, kompleksach, przemocy, problemach w domu, lęku czy godzinach spędzonych w internecie. Porównuje więc Pani swoje pełne wspomnienie do cudzej skróconej, często nostalgicznej wersji. To jednak nie oznacza, że Pani strata jest nieważna. Media społecznościowe mogły naprawdę zabrać Pani część doświadczeń Dziecko w wieku 9–13 lat dopiero buduje: poczucie własnej wartości, obraz własnego ciała, sposób radzenia sobie z emocjami, relacje z rówieśnikami, poczucie tego, co jest „normalne”. Jeżeli dużą część tego procesu odbywała Pani w środowisku pełnym porównań, patologicznych treści, seksualizacji, agresji czy sztucznie wykreowanych wizerunków, mogło to rzeczywiście wpłynąć na Pani rozwój. Ale ważne jest rozróżnienie: „to na mnie wpłynęło” nie oznacza „to mnie nieodwracalnie zepsuło”. Mózg, osobowość, sposób budowania relacji i regulowania emocji rozwijają się długo po trzynastym roku życia. To, czego wtedy Pani nie dostała, można w dużej mierze budować później. Najtrudniejsze jest prawdopodobnie nie samo dzieciństwo, tylko dzisiejsza interpretacja Wyobrażam sobie, że pojawia się myśl: „Gdybym wtedy nie siedziała w internecie, byłabym dzisiaj innym człowiekiem.” To bardzo bolesna myśl, ponieważ nie ma sposobu, żeby ją sprawdzić. Być może rzeczywiście pewne rzeczy potoczyłyby się inaczej. Ale równie dobrze inne problemy pojawiłyby się gdzie indziej. Umysł bardzo łatwo tworzy alternatywną wersję życia: „tamta ja bawi się, ma przyjaciół, jest pewna siebie, nie ma kompleksów i wszystko jest dobrze”. Tylko że ta osoba nigdy nie istniała. Jest konstrukcją stworzoną z dzisiejszej wiedzy. I im bardziej porównuje Pani siebie do tej wyobrażonej dziewczynki, tym trudniej pogodzić się z rzeczywistą historią. Pogodzenie się z przeszłością nie oznacza powiedzenia: „nic się nie stało” To bardzo ważne. Akceptacja nie brzmi: „Fajnie, że tak wyglądało moje dzieciństwo.” Raczej: „Nie podoba mi się to, co się wydarzyło. Żałuję wielu rzeczy. Ale to się wydarzyło i nie chcę, żeby kolejne lata mojego życia zostały zabrane przez rozpamiętywanie lat, których już nie odzyskam.” Bo istnieje pewne niebezpieczeństwo. Media społecznościowe mogły zabrać Pani część dzieciństwa. Ale jeśli teraz przez kolejne pięć czy dziesięć lat będzie Pani rozpamiętywała: „straciłam dzieciństwo”, to ta sama historia zacznie zabierać Pani również dorosłość. I właśnie temu można zapobiec. Można „odzyskać” pewne doświadczenia, choć nie można odzyskać wieku Nie stanie się Pani ponownie dziesięciolatką. Ale może Pani dziś nauczyć się rzeczy, których wtedy zabrakło: bawić się bez celu, robić coś tylko dlatego, że sprawia przyjemność, rysować źle, jeździć na rowerze bez mierzenia wyników, oglądać film animowany, grać, tańczyć, uczyć się instrumentu, spędzać czas w naturze, budować relacje, w których nie trzeba niczego udowadniać. To nie jest infantylizacja. To może być odzyskiwanie spontaniczności, która została kiedyś przykryta porównywaniem się i nadmierną samoobserwacją. Można mieć dwadzieścia, trzydzieści czy pięćdziesiąt lat i nadal rozwijać części siebie, które wcześniej nie miały warunków do rozwoju. Bardzo uważałabym też na idealizowanie „normalnego dzieciństwa” Kiedy słyszy Pani: „najpiękniejsze lata mojego życia”, może automatycznie pojawiać się: „ja tego nie dostałam”. Spróbowałabym zamiast tego pomyśleć: „To jest jego historia. Moja była inna.” Nie: „gorsza, więc jestem gorsza”. Po prostu inna. Nie musi Pani lubić własnego dzieciństwa, żeby mieć dobre dalsze życie. Pomocne może być bardzo konkretne ćwiczenie Proponowałabym napisać dwie listy. Pierwsza: „Czego naprawdę wtedy nie dostałam?” Nie ogólnie „dzieciństwa”. Konkretnie: beztroskiej zabawy, poczucia bezpieczeństwa, akceptacji wyglądu, dobrych wzorców, kontaktu z rówieśnikami, nauki radzenia sobie z emocjami. Druga: „Co z tego mogę dać sobie dzisiaj?” Jeżeli brakowało przyjaźni — budować relacje teraz. Jeżeli brakowało zabawy — wprowadzić ją teraz. Jeżeli brakowało regulacji emocji — nauczyć się jej teraz. Jeżeli social media zniszczyły obraz ciała — pracować nad nim teraz. To przenosi uwagę z: „co straciłam?” na: „co jeszcze mogę stworzyć?” Może Pani również napisać list do siebie z tamtego okresu Nie po to, żeby urządzać sobie sztuczne „uzdrawianie wewnętrznego dziecka”, ale żeby zmienić sposób, w jaki patrzy Pani na tamtą dziewczynkę. Zamiast: „zmarnowałaś dzieciństwo, siedząc w internecie”, spróbować: „Miałaś 10–12 lat. Korzystałaś z tego, co było dostępne. Nie miałaś dorosłej wiedzy o algorytmach, uzależniających mechanizmach czy wpływie treści na psychikę. Robiłaś to, co wtedy potrafiłaś.” Dziecko nie powinno ponosić całej odpowiedzialności za środowisko cyfrowe, w którym funkcjonowało. Jeżeli jednak te myśli wracają obsesyjnie Jeżeli bardzo często analizuje Pani: „co by było gdyby”, przegląda stare zdjęcia, porównuje się z dzieciństwem innych, czuje silną złość na siebie lub rodziców, a każda rozmowa o dzieciństwie wywołuje długotrwałe pogorszenie nastroju, to warto rozważyć psychoterapię. Nie po to, żeby przez rok analizować internet sprzed dekady. Tylko żeby przepracować żałobę po utraconym okresie życia, porównywanie się, poczucie winy i sposób, w jaki tamte doświadczenia nadal wpływają na Pani samoocenę dzisiaj. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z takimi tematami zarówno podczas konsultacji stacjonarnych, jak i online. Jako psycholożka zwróciłabym szczególną uwagę na to, czy problem dotyczy przede wszystkim żalu za utraconym czasem, czy również obecnego poczucia własnej wartości, relacji, obrazu ciała i trudności w przeżywaniu przyjemności. Tematy dotyczące wpływu mediów społecznościowych na rozwój, porównywania się, utraconego dzieciństwa, poczucia własnej wartości i budowania siebie na nowo będziemy również omawiać na Instagramie EMITBERG. I najważniejsze zdanie, które chciałabym Pani zostawić: Nie może Pani odzyskać lat 9–13. Ale może Pani sprawić, żeby utrata tych czterech lat nie zabrała Pani kolejnych. To, czego wtedy zabrakło, w dużej mierze nadal można zbudować — tylko już świadomie, na własnych zasadach.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.