Witam, mam prawie 18 lat, a mój chłopak 21. Jesteśmy w związku na odległość ale mamy pewien problem.

Rozumiem, że znalazłaś się w bardzo trudnej sytuacji, która wywołuje u Ciebie wiele emocji i dylematów. To, czego doświadczasz, to rzeczywiście poważny konflikt między Twoimi uczuciami a oczekiwaniami rodziny.
Odnośnie przemocy:
Tak, niektóre zachowania Twoich rodziców - szczególnie szarpanie, groźby wyrzucenia z domu i próby kontrolowania Twoich relacji przez strach - można zakwalifikować jako formy przemocy psychicznej, a w przypadku szarpania także fizycznej. Masz prawo do bezpieczeństwa i szacunku.
Co możesz rozważyć:
1. Bezpieczeństwo przede wszystkim - jeśli czujesz się zagrożona fizycznie, skontaktuj się z lokalną organizacją pomocową lub zaufaną osobą dorosłą
2. Twoja autonomia - zbliżając się do pełnoletności, masz prawo do podejmowania własnych decyzji o związkach, choć rozumiem, że zależność finansowa i mieszkaniowa komplikuje sprawę
3. Komunikacja z rodzicami - spróbuj spokojnej rozmowy o Twoich uczuciach i planach na przyszłość. Czasem rodzice działają z obawy, nie ze złości
4. Wsparcie zewnętrzne - rozważ rozmowę z psychologiem szkolnym, doradcą lub zaufaną osobą dorosłą, która może pomóc w mediacjach
5. Planowanie przyszłości - pomyśl o długoterminowych planach edukacyjnych i zawodowych, które dadzą Ci niezależność
Ważne pytania do przemyślenia:
• Czy Twój partner rzeczywiście Cię wspiera i czy związek jest zdrowy?
• Jakie masz plany na niezależność finansową i mieszkaniową?
• Czy istnieje możliwość rodzinnej terapii lub mediacji?
Pamiętaj, że zasługujesz na szacunek i bezpieczeństwo, niezależnie od decyzji, które podejmiesz.​​​​​​​​​​​​​​​​

Dzień dobry, bardzo dziękuję za zaufanie i tak szczerą wypowiedź. Bardzo kluczowe w tym wszystkim jest to, że to nie rodzice powinni wybierać za Panią, z kim powinna Pani być. To Pani życie i Pani decyzja. To, że ktoś ma ADHD, nie czyni go „chorym psychicznie” a tym bardziej nie powinno się wykluczać takiej osoby z miłości czy życia rodzinnego. Wręcz przeciwnie – wiele osób z ADHD prowadzi satysfakcjonujące związki i kariery, tym bardziej, że z tego co Pani pisze, Pani chłopak jest dla Pani wsparciem, a nie zagrożeniem. To, że pracuje, jest troskliwy, i że się wspieracie, jest o wiele ważniejsze niż to, co myślą o nim Pani rodzice. Powinna Pani pomyśleć o jakiejś dorosłej osobie, której można zaufać i z którą można porozmawiać na temat tego co się dzieje u Pani w życiu a przede wszystkim kto Pani zapewni bezpieczeństwo: ciocia, babcia, nauczycielka, psycholog szkolny. Może warto skontaktować się z pomocą dla młodzieży. Telefon zaufania dla młodych osób: 116 111 – bezpłatnie i anonimowo. Można porozmawiać, nie tylko o związku, ale o całej sytuacji rodzinnej. Warto rozważyć kontakt z psychologiem. Jeśli ma Pani dostęp do poradni psychologiczno-pedagogicznej (np. przez szkołę), warto się tam zgłosić. Życzę wszystkiego dobrego. Pozdrawiam serdecznie

Witam, ADHD nie jest jednostką chorobową, jest to neurorozwojowe zaburzenie psychiczne - człowiek rodzi się z nim. Jeśli w Pani ocenie jest to główna przyczyna negatywnego stosunku rodziców do Pani partnera proponuję zaplanować spokojną rozmowę przy herbacie z rodzicami i wytłumaczyć im na czym polega ADHD (znajdzie Pani mnóstwo informacji w internecie, nawet filmik na YT przychylnie, w prostej formie opowiadający czym jest ADHD). Warto w spokojnej atmosferze porozmawiać co Pani czuje, czego potrzebuje i o co w związku z tym prosi rodziców. Będzie to też okazja dla nich żeby spokojnie podzielić się swoimi obawami i troskami o Panią. W przypadku przemocy psychicznej bądź fizycznej może Pani dokonać zgłoszenia na niebieską kartę bądź skontaktować się z infolinią 116111 gdzie bezpłatnie uzyska Pani wszelkie informacje z wybranym specjalistą. Pozdrawiam, psycholog Kalina.

To, co przeżywasz, jest naprawdę trudne i bolesne. Z jednej strony masz związek, w którym czujesz się kochana i traktowana z szacunkiem, a z drugiej – rodziców, którzy reagują bardzo ostro: wyzwiskami, groźbami, a nawet przemocą fizyczną. Takie zachowania nie są zwykłą „troską”, tylko formą przemocy domowej – i to naturalne, że czujesz się zagubiona, zraniona i bezsilna.

Masz prawo do własnych uczuć, wyborów i bezpieczeństwa. Rodzice mogą mieć inne zdanie o Twoim partnerze, ale nie mają prawa wymuszać na Tobie decyzji krzykiem, siłą czy zastraszaniem. To, co się dzieje, nie jest Twoją winą.

W tej sytuacji ważne jest, żebyś nie została z tym sama. Możesz poszukać wsparcia u kogoś zaufanego z rodziny, w szkole – czy psychologa – albo zadzwonić na telefon zaufania dla młodzieży (116 111) . Tam uzyskasz pomoc i informacje, jak chronić siebie w sytuacji przemocy.

Pamiętaj – Twoje emocje są ważne, a Ty masz prawo do szacunku i bezpieczeństwa niezależnie od tego, jak rodzice oceniają Twój związek.