Witam, mam prawie 18 lat, a mój chłopak 21. Jesteśmy w związku na odległość ale mamy pewien problem.

Rozumiem, że znalazłaś się w bardzo trudnej sytuacji, która wywołuje u Ciebie wiele emocji i dylematów. To, czego doświadczasz, to rzeczywiście poważny konflikt między Twoimi uczuciami a oczekiwaniami rodziny.
Odnośnie przemocy:
Tak, niektóre zachowania Twoich rodziców - szczególnie szarpanie, groźby wyrzucenia z domu i próby kontrolowania Twoich relacji przez strach - można zakwalifikować jako formy przemocy psychicznej, a w przypadku szarpania także fizycznej. Masz prawo do bezpieczeństwa i szacunku.
Co możesz rozważyć:
1. Bezpieczeństwo przede wszystkim - jeśli czujesz się zagrożona fizycznie, skontaktuj się z lokalną organizacją pomocową lub zaufaną osobą dorosłą
2. Twoja autonomia - zbliżając się do pełnoletności, masz prawo do podejmowania własnych decyzji o związkach, choć rozumiem, że zależność finansowa i mieszkaniowa komplikuje sprawę
3. Komunikacja z rodzicami - spróbuj spokojnej rozmowy o Twoich uczuciach i planach na przyszłość. Czasem rodzice działają z obawy, nie ze złości
4. Wsparcie zewnętrzne - rozważ rozmowę z psychologiem szkolnym, doradcą lub zaufaną osobą dorosłą, która może pomóc w mediacjach
5. Planowanie przyszłości - pomyśl o długoterminowych planach edukacyjnych i zawodowych, które dadzą Ci niezależność
Ważne pytania do przemyślenia:
• Czy Twój partner rzeczywiście Cię wspiera i czy związek jest zdrowy?
• Jakie masz plany na niezależność finansową i mieszkaniową?
• Czy istnieje możliwość rodzinnej terapii lub mediacji?
Pamiętaj, że zasługujesz na szacunek i bezpieczeństwo, niezależnie od decyzji, które podejmiesz.​​​​​​​​​​​​​​​​

Dzień dobry,

z tego, co Pani opisuje, widać, że sytuacja jest dla Pani bardzo trudna i pełna napięcia. Z jednej strony zależy Pani na relacji, z drugiej – doświadcza Pani dużej presji i kontroli ze strony rodziców, które mają dla Pani przykre konsekwencje. To naturalne, że w takim położeniu pojawia się pytanie, co robić dalej.

Rodzice prawdopodobnie chcą dla Pani dobrze, pragną Pani szczęścia – jednak reagują w jedyny znany im sposób, który niestety może być dla Pani bolesny i raniący. Warto zauważyć, że to, co Pani opisuje – przemoc słowna, szarpanie, groźby – są zachowaniami przemocowymi i ma Pani prawo szukać pomocy oraz ochrony. W takich sytuacjach wsparciem mogą być m.in. telefon zaufania dla młodzieży, Niebieska Linia czy lokalny ośrodek pomocy społecznej.

W pracy terapeutycznej możemy przyjrzeć się temu, co dla Pani ważne, jakie ma Pani zasoby oraz jak może Pani zadbać o swoje bezpieczeństwo i własne decyzje w relacjach. Wspólnie możemy zastanowić się nad tym, jakie są Pani potrzeby i cele, i jak może Pani do nich dążyć w sposób dla siebie możliwy i bezpieczny.

Pozdrawiam serdecznie,
Dorota Kubiak

To, czego Pani doświadcza, nosi znamiona przemocy emocjonalnej i fizycznej – ma Pani prawo czuć się zraniona i zagrożona. Rodzice mogą mieć swoje obawy, ale sposób, w jaki próbują wpływać na Pani życie, przekracza granice i narusza Pani godność. W takiej sytuacji ważne jest, by nie zostawać z tym samemu – warto poszukać wsparcia psychologa, pedagoga szkolnego czy bliskiej osoby dorosłej, której Pani ufa. Jeśli sytuacja przemocy będzie się powtarzać, można też zwrócić się do instytucji chroniących młodych dorosłych. Proszę pamiętać: ma Pani prawo do miłości, wyborów i bezpieczeństwa. Każdy z nas ma prawo być traktowany z szacunkiem, niezależnie od tego, kogo kocha i jaką drogę wybiera. Pozdrawiam, Bogusław Kwitkowski atencja.online

Szanowna Pani, tak jak Pani napisała ma Pani prawie 18 lat, a wg prawa może Pani samo stanowić od 18 r.ż. choć sprawa się komplikuje, jeżeli Pani mieszka u rodziców i oni Panią utrzymują. Jeżeli się Pani uczy to rodzice mają obowiązek utrzymywać Panią do końca edukacji albo do 26 r.ż (zależnie co nastąpi wcześniej). Zatem sytuacja jest złożona, ale zawsze pozostaje do ustalenia z rodzicami, o ile Ci są otwarci na rozmowę. Rozumiem też, że rodzice mogą się o Panią martwić i obawiać się o Pani los, a widać, że inaczej postrzegają świat niż Pani, też posługują się nieprawdziwymi argumentami (ADHD nie jest chorobą psychiczną). Ale nawet zakładając dobre intencje rodziców nie uprawomocniają one ich, by używać wobec Pani siły.
Jeżeli potrzebuje Pani pomocy warto pójść do psychologa szkolnego, może on poznając dokładniej sytuację jest w stanie Pani pomóc i Panią wesprzeć w rozmowie z rodzicami. Jeżeli nie ma w Pani szkole psychologa może być pedagog, wychowawca, albo nauczyciel, któremu Pani ufa. Jeżeli przemoc się nasili w/w osoby w szkole powinny wiedzieć jakie są zasady postępowania w takiej sytuacji.
Innymi jednostkami, które mogą udzielić szerokiej pomocy są odpowiednie organizacje pozarządowe (można znaleźć w sieci), a w przypadkach przemocy można rozważać założenie niebieskiej karty (policja). Jednak nim Pani zgłosi się na policję warto wyczerpać wcześniej opisane możliwości. Niebieska karta to poważna sprawa z określonymi konsekwencjami, ale jak pokazuje życie czasem niezbędna, ale też nie zmusi rodziców do akceptacji Pani chłopaka. Stąd zdecydowanie lepiej jest rozmawiać, a jak trudno samemu to ze wsparciem dorosłych osób trzecich (może ktoś z rodziny, kogo rodzice będą chcieli słuchać). W podejmowaniu potrzebna jest rozwaga, której bardzo Pani życzę.