Witam, mam prawie 18 lat, a mój chłopak 21. Jesteśmy w związku na odległość ale mamy pewien problem.
Witam, mam prawie 18 lat, a mój chłopak 21. Jesteśmy w związku na odległość ale mamy pewien problem. Otóż moi rodzice wprost go nienawidzą. Uważają że jest niezaradny życiowo, bez prawa jazdy, ubogi (fakt że nie jest z bogatej rodziny, ale pracuje i zarabia), niezbyt urodziwy, że powinnam się wstydzić z nim chodzić i zasługuje na kogoś znacznie lepszego. Ponadto ma stwierdzone ADHD więc wg moich rodziców z taką chorą psychicznie osobą nie da się zbudować związku. Nawet każą siłą mi z nim zerwać i przestać się spotykać i grożą że jeśli zobaczą mnie z nim to zgłoszą to na policję. Ostatnio spotkałam się z nim po kryjomu, bez ich wiedzy ale niestety przez pewną osobę się dowiedzieli ( wygadała się im że jestem u niego) to zwyzywali mnie i jego od najgorszych, poszarpali mnie i nakazali skończyć ten związek, a jesli tego nie zrobię powiedzieli że wyrzucą mnie z domu. My natomiast bardzo się kochamy, on traktuje mnie wyjątkowo dobrze i ciężko jest nam od tak przestać się ze sobą kontaktować. Jak poradzić sobie w tej sytuacji? Czy to co oni robią to jest rodzaj przemocy którą powinnam gdzieś zgłosić? Kobieta
6 odpowiedzi
Rozumiem, że znalazłaś się w bardzo trudnej sytuacji, która wywołuje u Ciebie wiele emocji i dylematów. To, czego doświadczasz, to rzeczywiście poważny konflikt między Twoimi uczuciami a oczekiwaniami rodziny. Odnośnie przemocy: Tak, niektóre zachowania Twoich rodziców - szczególnie szarpanie, groźby wyrzucenia z domu i próby kontrolowania Twoich relacji przez strach - można zakwalifikować jako formy przemocy psychicznej, a w przypadku szarpania także fizycznej. Masz prawo do bezpieczeństwa i szacunku. Co możesz rozważyć: 1. Bezpieczeństwo przede wszystkim - jeśli czujesz się zagrożona fizycznie, skontaktuj się z lokalną organizacją pomocową lub zaufaną osobą dorosłą 2. Twoja autonomia - zbliżając się do pełnoletności, masz prawo do podejmowania własnych decyzji o związkach, choć rozumiem, że zależność finansowa i mieszkaniowa komplikuje sprawę 3. Komunikacja z rodzicami - spróbuj spokojnej rozmowy o Twoich uczuciach i planach na przyszłość. Czasem rodzice działają z obawy, nie ze złości 4. Wsparcie zewnętrzne - rozważ rozmowę z psychologiem szkolnym, doradcą lub zaufaną osobą dorosłą, która może pomóc w mediacjach 5. Planowanie przyszłości - pomyśl o długoterminowych planach edukacyjnych i zawodowych, które dadzą Ci niezależność Ważne pytania do przemyślenia: • Czy Twój partner rzeczywiście Cię wspiera i czy związek jest zdrowy? • Jakie masz plany na niezależność finansową i mieszkaniową? • Czy istnieje możliwość rodzinnej terapii lub mediacji? Pamiętaj, że zasługujesz na szacunek i bezpieczeństwo, niezależnie od decyzji, które podejmiesz.
Dzień dobry, z tego, co Pani opisuje, widać, że sytuacja jest dla Pani bardzo trudna i pełna napięcia. Z jednej strony zależy Pani na relacji, z drugiej – doświadcza Pani dużej presji i kontroli ze strony rodziców, które mają dla Pani przykre konsekwencje. To naturalne, że w takim położeniu pojawia się pytanie, co robić dalej. Rodzice prawdopodobnie chcą dla Pani dobrze, pragną Pani szczęścia – jednak reagują w jedyny znany im sposób, który niestety może być dla Pani bolesny i raniący. Warto zauważyć, że to, co Pani opisuje – przemoc słowna, szarpanie, groźby – są zachowaniami przemocowymi i ma Pani prawo szukać pomocy oraz ochrony. W takich sytuacjach wsparciem mogą być m.in. telefon zaufania dla młodzieży, Niebieska Linia czy lokalny ośrodek pomocy społecznej. W pracy terapeutycznej możemy przyjrzeć się temu, co dla Pani ważne, jakie ma Pani zasoby oraz jak może Pani zadbać o swoje bezpieczeństwo i własne decyzje w relacjach. Wspólnie możemy zastanowić się nad tym, jakie są Pani potrzeby i cele, i jak może Pani do nich dążyć w sposób dla siebie możliwy i bezpieczny. Pozdrawiam serdecznie, Dorota Kubiak
To, czego Pani doświadcza, nosi znamiona przemocy emocjonalnej i fizycznej – ma Pani prawo czuć się zraniona i zagrożona. Rodzice mogą mieć swoje obawy, ale sposób, w jaki próbują wpływać na Pani życie, przekracza granice i narusza Pani godność. W takiej sytuacji ważne jest, by nie zostawać z tym samemu – warto poszukać wsparcia psychologa, pedagoga szkolnego czy bliskiej osoby dorosłej, której Pani ufa. Jeśli sytuacja przemocy będzie się powtarzać, można też zwrócić się do instytucji chroniących młodych dorosłych. Proszę pamiętać: ma Pani prawo do miłości, wyborów i bezpieczeństwa. Każdy z nas ma prawo być traktowany z szacunkiem, niezależnie od tego, kogo kocha i jaką drogę wybiera. Pozdrawiam, Bogusław Kwitkowski atencja.online
Szanowna Pani, tak jak Pani napisała ma Pani prawie 18 lat, a wg prawa może Pani samo stanowić od 18 r.ż. choć sprawa się komplikuje, jeżeli Pani mieszka u rodziców i oni Panią utrzymują. Jeżeli się Pani uczy to rodzice mają obowiązek utrzymywać Panią do końca edukacji albo do 26 r.ż (zależnie co nastąpi wcześniej). Zatem sytuacja jest złożona, ale zawsze pozostaje do ustalenia z rodzicami, o ile Ci są otwarci na rozmowę. Rozumiem też, że rodzice mogą się o Panią martwić i obawiać się o Pani los, a widać, że inaczej postrzegają świat niż Pani, też posługują się nieprawdziwymi argumentami (ADHD nie jest chorobą psychiczną). Ale nawet zakładając dobre intencje rodziców nie uprawomocniają one ich, by używać wobec Pani siły. Jeżeli potrzebuje Pani pomocy warto pójść do psychologa szkolnego, może on poznając dokładniej sytuację jest w stanie Pani pomóc i Panią wesprzeć w rozmowie z rodzicami. Jeżeli nie ma w Pani szkole psychologa może być pedagog, wychowawca, albo nauczyciel, któremu Pani ufa. Jeżeli przemoc się nasili w/w osoby w szkole powinny wiedzieć jakie są zasady postępowania w takiej sytuacji. Innymi jednostkami, które mogą udzielić szerokiej pomocy są odpowiednie organizacje pozarządowe (można znaleźć w sieci), a w przypadkach przemocy można rozważać założenie niebieskiej karty (policja). Jednak nim Pani zgłosi się na policję warto wyczerpać wcześniej opisane możliwości. Niebieska karta to poważna sprawa z określonymi konsekwencjami, ale jak pokazuje życie czasem niezbędna, ale też nie zmusi rodziców do akceptacji Pani chłopaka. Stąd zdecydowanie lepiej jest rozmawiać, a jak trudno samemu to ze wsparciem dorosłych osób trzecich (może ktoś z rodziny, kogo rodzice będą chcieli słuchać). W podejmowaniu potrzebna jest rozwaga, której bardzo Pani życzę.
Dzień dobry. Rozumiem, że znalazła się Pani w bardzo trudnej sytuacji, ponieważ z jednej strony zależy Pani na chłopaku, a z drugiej doświadcza Pani silnej presji ze strony rodziców. Warto jednak wyraźnie zaznaczyć, że wyzwiska, szarpanie, zastraszanie i grożenie wyrzuceniem z domu są zachowaniami przemocowymi. Rodzice mogą nie akceptować Pani partnera i wyrażać swoje obawy, ale nie mają prawa stosować wobec Pani przemocy. Również ADHD nie przekreśla możliwości stworzenia szczęśliwego i stabilnego związku. O wartości partnera nie świadczą jego sytuacja finansowa, wygląd czy posiadanie prawa jazdy, lecz przede wszystkim sposób, w jaki traktuje drugą osobę. Ponieważ nie jest Pani jeszcze pełnoletnia i pozostaje zależna od rodziców, szczególnie ważne jest zadbanie o własne bezpieczeństwo. Zachęcam do rozmowy z zaufaną osobą dorosłą, psychologiem szkolnym lub pedagogiem, który pomoże Pani znaleźć odpowiednie wsparcie. Jeśli przemoc będzie się powtarzać, ma Pani prawo zgłosić ją odpowiednim instytucjom. Warto również przygotować bezpieczny plan działania na wypadek nasilenia gróźb ze strony rodziców. Nie musi Pani rezygnować z własnych uczuć, ale nie powinna też podejmować decyzji o wyprowadzce wyłącznie pod wpływem strachu. Najważniejsze jest teraz Pani bezpieczeństwo, stopniowe budowanie niezależności i możliwość podejmowania własnych decyzji bez przemocy i poniżania.
Dzień dobry. Jako psycholożka rozdzieliłabym tutaj dwie sprawy: to, że rodzice nie akceptują Pani chłopaka, oraz sposób, w jaki próbują wymusić zakończenie związku. Pierwsze mieści się w konflikcie rodzinnym. Drugie — jeśli obejmuje wyzwiska, poniżanie, groźby i szarpanie — przekracza granicę zwykłego konfliktu. Rodzice mogą uważać, że partner do Pani nie pasuje, martwić się różnicą wieku, jego sytuacją materialną czy przyszłością związku. Do ukończenia przez Panią 18 lat nadal sprawują władzę rodzicielską, ale zgodnie z polskim prawem ma być ona wykonywana z poszanowaniem godności i praw dziecka, a przy ważniejszych decyzjach rodzice powinni uwzględniać wiek, dojrzałość i rozsądne życzenia dziecka. Prawo zakazuje również stosowania wobec małoletniego przemocy fizycznej. ISAP Szarpanie Pani nie jest prawidłowym sposobem wykonywania władzy rodzicielskiej. Wyzywanie, poniżanie, kontrolowanie kontaktów i wzbudzanie lęku mogą natomiast stanowić element przemocy psychicznej. Oficjalne materiały dotyczące przemocy domowej wymieniają m.in. obrażanie, poniżanie, kontrolowanie oraz ograniczanie kontaktów z bliskimi jako zachowania przemocowe. Gov.pl To, że rodzice mówią Pani, że chłopak jest „brzydki”, „biedny”, że powinna się Pani go wstydzić albo że osoba z ADHD jest „chora psychicznie i nie nadaje się do związku”, również nie jest rzeczową oceną bezpieczeństwa Pani relacji. ADHD jest zaburzeniem neurorozwojowym i samo w sobie nie oznacza niezdolności do stworzenia zdrowego, trwałego związku. O jakości partnera znacznie więcej mówi to, czy Panią szanuje, czy respektuje granice, jak rozwiązuje konflikty, czy bierze odpowiedzialność za siebie i czy przy nim czuje się Pani bezpiecznie. Jednocześnie nie idealizowałabym związku tylko dlatego, że rodzice są przeciwko niemu. Bardzo silny sprzeciw rodziny potrafi wywołać mechanizm „my przeciwko wszystkim” i dodatkowo związać parę. Dlatego warto niezależnie od rodziców odpowiedzieć sobie: czy chłopak nigdy Pani nie kontroluje? Czy nie izoluje od innych? Czy respektuje „nie”? Czy nie wywiera presji seksualnej, emocjonalnej lub finansowej? Czy wspiera Pani naukę i rozwój? Jeżeli odpowiedzi są pozytywne, to są znacznie ważniejsze informacje niż posiadanie samochodu czy poziom zamożności jego rodziny. Jeśli chodzi o grożenie policją: sama relacja osoby prawie 18-letniej z osobą 21-letnią nie staje się automatycznie przestępstwem tylko z powodu tej różnicy wieku. Polskie prawo karne szczególnie chroni przed czynnościami seksualnymi osoby poniżej 15. roku życia; oczywiście niezależnie od wieku przestępstwem mogą być m.in. przemoc, przymus czy wykorzystanie zależności. ELI Samo „zgłoszenie związku” nie tworzy więc automatycznie podstawy odpowiedzialności chłopaka, jeśli nie dochodzi do zachowań niezgodnych z prawem. Natomiast przemoc wobec Pani można zgłosić. Ponieważ jest Pani jeszcze niepełnoletnia, nie zostawiałabym tego tylko pomiędzy Panią a rodzicami. Szczególnie po tym, jak doszło już do szarpania. Najbezpieczniejsze kroki na teraz to: - powiedzieć o całej sytuacji zaufanej dorosłej osobie spoza domu — np. psychologowi lub pedagogowi szkolnemu, wychowawcy, lekarzowi, członkowi rodziny; - opisać konkretnie: „rodzice mnie szarpali, wyzywali i grożą wyrzuceniem z domu”, zamiast mówić tylko „nie akceptują mojego chłopaka”; - zapisywać daty i przebieg kolejnych incydentów; jeżeli powstaną obrażenia, można je udokumentować; - przygotować wcześniej bezpieczne miejsce, do którego mogłaby się Pani udać w razie kolejnej eskalacji; - jeżeli ponownie dochodzi do szarpania, uderzenia, blokowania wyjścia, poważnych gróźb albo czuje się Pani fizycznie zagrożona — zgłosić sytuację Policji lub zwrócić się do ośrodka interwencji kryzysowej; - jako osoba małoletnia może Pani również powiedzieć o przemocy w szkole; placówki mają procedury ochrony małoletnich i w odpowiednich sytuacjach mogą uruchomić procedurę „Niebieskiej Karty” albo zawiadomić odpowiednie instytucje. Gov.pl Nie radziłabym natomiast eskalować konfliktu przez kolejne sekretne spotkania tylko po to, żeby „pokazać rodzicom, że nie mają racji”, szczególnie jeśli istnieje realne ryzyko kolejnej przemocy. Bezpieczeństwo jest teraz ważniejsze niż wygranie sporu. Nie radziłabym też natychmiastowej przeprowadzki do chłopaka jako jedynej drogi ratunku. Przy tak silnym konflikcie bardzo łatwo przejść z zależności od rodziców w pełną zależność od partnera. Lepiej równolegle przygotować własny plan usamodzielnienia: szkoła, praca, finanse, dokumenty, możliwość mieszkania, osoby wspierające. Wtedy decyzja o związku będzie rzeczywiście Pani decyzją, a nie ucieczką z jednego trudnego środowiska do drugiego. Jeżeli rodzice mówią o wyrzuceniu Pani z domu jeszcze przed ukończeniem 18 lat, powiedziałabym o tej groźbie zaufanemu dorosłemu lub specjaliście szczególnie szybko. Nie powinna Pani zostać sama z problemem bezpieczeństwa i miejsca zamieszkania. W ZESPOLE EMITBERG w podobnej sytuacji pracowałybyśmy jednocześnie nad trzema obszarami: bezpieczeństwem w domu, budowaniem granic wobec rodziców oraz spokojną, niezależną oceną samego związku. Możliwe są konsultacje stacjonarne i online. Najważniejsza odpowiedź na Pani pytanie brzmi więc: rodzice mają prawo nie akceptować Pani partnera, ale szarpanie, poniżanie i zastraszanie nie są akceptowalną metodą wychowania i mogą stanowić przemoc domową. Tego elementu sytuacji nie bagatelizowałabym.
Podobne pytania
- Dzień dobry, mam takiego kolege, który mieszka 6 km od mojej rodzimej miejscowości. Za każdym razem
Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.


