Witam,mam 23 lata i jestem zamknięty w sobie, nie potrafię mówić o sobie, coraz bardziej oddałam się

Dzień dobry, Sądzę, że pójście do psychologa psychoterapeuty to bardzo dobry pomysł. Z pewnością nad Pana problemami w relacjach można pracować. Rozmowy stanowiłyby dla Pana również źródło wsparcia oraz możliwość dotarcia do źródeł istniejących problemów. Terapia pomogłaby także w pracy nad zaniżoną samooceną, nieśmiałością i brakiem otwartości na innych. Wspólnie z terapeutą mógłby Pan monitorować zmiany. Mam nadzieję, że w krótkim czasie odczuje Pan ulgę. Pozdrawiam serdecznie

Witam Pójście do psychoterapeuty może rodzić wiele obaw i podjęcie takiej decyzji nie zawsze jest łatwe, ale tak jak Pan unika kontaktu z rodziną, znajomymi i kobietami, unika Pan również psychoterapeuty. Proszę się przełamać i rozpocząć psychoterapię, aby nie był Pan sam ze swoimi problemami i mógłby Pan lepiej zrozumieć siebie. Pozdrawiam

Myślę, że ma Pan wszelkie atuty, aby sporo namieszać w życiu wielu kobiet :). Trzeba jednak zacząć od siebie. To czym się Pan dzieli przypomina tzw. zespół stresu uogólnionego. Nie mamy się czego obawiać, ale na wszelki wypadek ... Tylko co właściwie może się stać takiego ? Czym to grozi ? Zamykamy się w sobie, bo na pewno napleciemy głupot albo się ośmieszymy, albo będziemy niezdarni albo głupio wypadniemy albo ... albo ... albo... Bardzo atrakcyjna młoda kobieta, która wciąż czeka na mężczyznę swojego życia skarżyła się, że regularnie okupuje bary albo kanapy bo ... mężczyźni zwyczajnie boją się do niej podejść i zagadać. A ona wcale nie marzy o księciu z bajki tylko o zwyczajnym facecie z krwi i kości, który da jej po prostu poczucie bycia kobietą. Świat aż tak bardzo się nie zmienił, nadal w cenie jest ładny uśmiech i miły zapach. A jak się nie uda ? No cóż. Nie uda się raz. I drugi. I może trzeci też będzie niewypałem. Ale na pewno gdzieś za rogiem czeka ta jedna jedyna. Trzeba tylko ją odnaleźć. :) Powodzenia :).

Nad wszystkimi trudnościami, które Pan opisuje, pracuje się w procesie psychoterapii. W gabinecie terapeutycznym jest miejsce na wszystkie bolesne emocje i stany, o których Pan wspomina - na wstyd, smutek, poczucie gorszości czy nieśmiałość. Trudności, których Pan doświadcza w kontaktach z ludźmi będą również pojawiać się w relacji z terapeutą - przy czym terapeuta jest właśnie tą osobą, która ma pomagać je pokonywać uwzględniając przy tym poziom Pana gotowości na kolejne kroki. Jednak będzie mogło się to zacząć wydarzać jak znajdzie się Pan w gabinecie i da Pan sobie na to szansę podejmując psychoterapię. Pozdrawiam, Agata Jabłońska

Dzień dobry, To, co Pan opisuje, bardzo przypomina objawy lęku społecznego. To stan, w którym człowiek czuje się bardzo niepewnie w sytuacjach społecznych — boi się, że zostanie oceniony, ośmieszony, że zrobi coś „nie tak”. I często takie osoby myślą, że nie mają wystarczających umiejętności społecznych, ale to nie do końca prawda. Zwykle to nie brak umiejętności jest problemem, tylko nadmierny krytycyzm wobec siebie i silny stres, który „zamyka” dostęp do tego, co się naprawdę potrafi. Wspomniał Pan też, że trudno jest Panu mówić o sobie, że czuje się Pan gorszy. To bardzo typowe przy niskiej samoocenie. Osoby z niskim poczuciem własnej wartości mają skłonność do negatywnych myśli na swój temat — np. że nie są wystarczająco interesujące, atrakcyjne, wartościowe. Takie myśli sprawiają, że coraz trudniej nawiązywać kontakty i zaczyna się unikać bliskości z innymi. A im mniej kontaktu, tym mniej okazji, by przekonać się, że wcale nie jest się „gorszym”. To, że czuje się Pan zablokowany, że nie potrafi Pan zagadać do kobiety, nie wynika z tego, że „coś jest z Panem nie tak”. To objaw wewnętrznego napięcia i lęku. I właśnie w terapii można to zrozumieć i krok po kroku zmienić. Myśl o pójściu do psychoterapeuty to bardzo ważny sygnał, że jest Pan gotów zawalczyć o siebie. Terapia to bezpieczna przestrzeń, w której można w końcu powiedzieć wszystko, co trzyma się w sobie — bez oceniania, w swoim tempie.