Witam jestem nastolatką ktorej poczucie sensu dają relacje z innymi oraz jakieś wydarzenia. Moim pro
Witam jestem nastolatką ktorej poczucie sensu dają relacje z innymi oraz jakieś wydarzenia. Moim problemem jest to że moi znajomi są w większości osobami spokojnymi i nie potrzebuja spotykać się często. Gdy mam jakieś wolne od szkoły siedzę w domu bo nie za bardzo mam z kimś wyjść ale w domu czuje jakbym miała się udusić. Wyjście samemu nie pomaga bo nie daje mi takiej samej satysfakcji jak wychodzenie z kimś. Jestem osobą która potrzebuje otaczać się ludźmi którzy mają energię chcą robić nowe szalone rzeczy cieszyć się życiem I być porpostu nastolatkiem. Nie wiem co mam zrobić ponieważ spędzanie czasu samemu jest ok ale gdy przychodzi do dłuższej rozłąki bez rówieśników (np tydzien) zaczynam czuć jakby taka pustkę. Ludzie dają mi sens i nie wiem jak mogłabym rozwiązać swój problem. Mam różne hobby które lubię ale nie opieram na nich swojego życia. Inni obracają całe swoje życie wokół sportu, nauki itd. Ale dla mnie to nie jest sens życia. Czuje ze spokojne życie nie jest dla mnie potrzebuje jakiś nowych znajomości zdarzeń zabawy i wgl. Czuje się dobrze ze swoim życiem ale nie za bardzo pasuje mi jak ono wygląda. Nie wiem co mogłabym zrobić żeby nie czuć takiej pustki tylko wśród ludzi czuje ze naprawdę żyje
7 odpowiedzi
Dzień dobry, To, co opisujesz, jest bardzo zrozumiałe. Wiele osób czerpie poczucie energii i sensu właśnie z relacji, wspólnych przeżyć i bycia wśród ludzi, nie jest to nic „złego” ani dziwnego, tylko ważna część Twojej natury. Ludzie różnią się poziomem potrzeby kontaktu i intensywności życia. Czasem trudno to pogodzić, gdy Twoja potrzeba częstszych spotkań jest większa niż u obecnych znajomych. Warto stopniowo poszerzać swoje środowisko, np. przez zajęcia grupowe, wolontariat, wydarzenia dla młodzieży, kursy czy społeczności związane z Twoimi zainteresowaniami. Tam łatwiej spotkać osoby o podobnej energii. Jednocześnie dobrze jest uczyć się być ze sobą, ale nie zamiast ludzi, tylko obok relacji, które są dla Ciebie ważne. Pozdrawiam,
Witaj Czas, w którym jesteś wydaje się nie być najłatwiejszym. Pragniesz się cieszyć życiem, ale nie potrafisz jeszcze dobrze ocenić, co sprawi Ci największą przyjemność. Grupa rówieśnicza jest bardzo ważna. Są osoby, które lubią obserwować przyrodę, spotykają się na " kółkach": przyrodniczych, fotograficznych, łowieckich Są tacy, który pragną zrobić dużo dla ciała i duszy, trenują oddech i ciało na spotkaniach jogi Inni trenują boks, karate, piłkę nożną - i tam spotykają się z ludźmi z którymi z przyjemnością spędzają czas Pomyśl co najbardziej lubisz w tych zespołowych spotkaniach i podążaj za swoją pasją Powodzenia
To, co opisujesz, jest bardzo charakterystyczne dla wielu osób w wieku nastoletnim i naprawdę nie ma w tym nic dziwnego. W tym okresie życia relacje rówieśnicze często są głównym źródłem emocji, sensu, energii i poczucia tożsamości. To, że ludzie dają Ci poczucie życia, nie oznacza, że coś jest z Tobą nie tak. To oznacza, że jesteś osobą bardzo relacyjną i prawdopodobnie mocno czerpiesz energię z kontaktu społecznego. Widzę jednak jedną ważną rzecz: Twoje poczucie sensu jest prawie w całości uzależnione od obecności innych, a to właśnie może powodować tę pustkę. Kiedy masz ludzi wokół siebie, czujesz energię, ekscytację i życie, a kiedy ich nie ma, pojawia się duszność, cisza i brak sensu. To oznacza, że regulacja Twoich emocji dzieje się głównie na zewnątrz, a nie w środku. Kontakt z ludźmi daje dopaminę, poczucie przynależności i odbicie Twojej tożsamości, czyli odpowiedź na pytanie kim jestem. Gdy tego brakuje, zostajesz sama ze sobą, a cisza bywa trudna. Problemem nie jest to, że lubisz energię, przygody i nie chcesz spokojnego życia. Problemem jest raczej to, że sama ze sobą czujesz się jak w próżni. Nie dlatego, że jesteś nudna, tylko dlatego, że jeszcze nie zbudowałaś wewnętrznego poczucia „jestem okej nawet wtedy, gdy nic się nie dzieje”. Niektórzy ludzie potrzebują ciszy, stabilności i rutyny, inni potrzebują ruchu, nowości, emocji i intensywności. Brzmisz jak osoba z tej drugiej grupy. To nie jest wada. Możliwe jednak, że otaczasz się głównie spokojnymi osobami i dlatego czujesz niedosyt. Być może rozwiązaniem nie jest zmienianie siebie, ale poszerzenie środowiska. Możesz spróbować kół zainteresowań, wolontariatu, warsztatów, obozów tematycznych, grup sportowych, teatru czy wydarzeń młodzieżowych. Czasem potrzebujemy znaleźć swoich ludzi energetycznych, zamiast dopasowywać się do spokojniejszych. Jest też druga, ważniejsza warstwa. Warto zadać sobie pytanie, co dokładnie czujesz, gdy jesteś sama przez kilka dni. Czy to nuda, lęk, poczucie bycia nieważną, brak bodźców, obawa, że coś Cię omija, a może myśli, że Twoje życie jest bez sensu. Czasem pustka to tak naprawdę lęk przed byciem samą ze swoimi myślami albo trudność w budowaniu relacji z samą sobą. Zdrowa równowaga wygląda tak, że potrafisz cieszyć się ludźmi i jednocześnie umiesz być sama bez poczucia, że znikasz jako osoba. Jeśli czujesz, że bez innych jakbyś nie istniała, warto nad tym delikatnie popracować. Nie rezygnuj z potrzeby ludzi, ale równolegle buduj relację ze sobą. Możesz pisać dziennik i notować, co czujesz danego dnia, uczyć się rozpoznawać swoje emocje, robić rzeczy dla siebie z intencją, a nie tylko z nudy. Spróbuj też zastanowić się, co daje Ci energię i jacy ludzie Cię ożywiają oraz gdzie możesz takich spotkać. Twoje obecne środowisko nie musi być jedynym możliwym. Jeśli jednak poczucie pustki robi się bardzo silne, pojawiają się myśli o braku sensu życia albo wyraźny spadek nastroju, warto porozmawiać z psychologiem szkolnym lub terapeutą. Nie dlatego, że coś jest z Tobą nie tak, tylko dlatego, że uczysz się regulować siebie i to jest normalny proces rozwojowy. To, że potrzebujesz życia, emocji i intensywności, oznacza, że jesteś osobą pełną energii. Teraz uczysz się tylko, jak nie uzależniać swojego istnienia wyłącznie od innych ludzi. To proces i naprawdę da się znaleźć równowagę między byciem z ludźmi a byciem ze sobą.
Dzień dobry, potrzeba bliskości i intensywnych relacji z innymi osobami jest naturalnym elementem rozwoju w okresie dorastania. Opisywane przez Panią poczucie pustki w sytuacji braku kontaktu z rówieśnikami może wynikać m.in. z wysokiej potrzeby stymulacji społecznej, trudności w regulacji emocji lub sposobu budowania poczucia sensu i tożsamości. W takiej sytuacji pomocna jest rozmowa ze specjalistą, która pozwala lepiej zrozumieć własne potrzeby, sposób funkcjonowania w relacjach oraz znaleźć strategie radzenia sobie z poczuciem pustki i napięcia. W ramach konsultacji możliwa jest ocena sytuacji oraz dobranie odpowiedniej formy wsparcia dostosowanej do wieku i potrzeb.
Dzień dobry. Jako psycholożka nie widziałabym w tym od razu niczego „nieprawidłowego”. Wygląda na to, że jest Pani po prostu bardzo społecznie nastawioną osobą i kontakt z ludźmi daje Pani dużo energii, emocji i poczucia, że życie się dzieje. W wieku nastoletnim relacje z rówieśnikami mają też ogromne znaczenie rozwojowe, więc potrzeba bycia z ludźmi może być naprawdę silna. Problemem nie jest więc to, że chce Pani spotkań, zabawy i nowych doświadczeń. Bardziej zwróciłabym uwagę na zdanie: „tylko wśród ludzi czuję, że naprawdę żyję”. Jeżeli całe poczucie sensu zależy od obecności innych, wtedy nawet kilka spokojniejszych dni może być przeżywane jak ogromna pustka. Warto więc nie „nauczyć się kochać samotność”, skoro nie jest Pani takim typem osoby, ale poszerzyć źródła, z których czerpie Pani energię. Jednocześnie nie musi Pani dopasowywać się wyłącznie do obecnej grupy znajomych. Być może po prostu potrzebujecie różnych częstotliwości kontaktu. Oni mogą być świetnymi znajomymi, ale nie muszą zaspokajać całej Pani potrzeby życia społecznego. Spróbowałabym zrobić dwie rzeczy równocześnie. Po pierwsze, aktywnie poszerzać grono znajomych: zajęcia grupowe, wolontariat, teatr, taniec, sport zespołowy, wydarzenia szkolne, kursy, organizacje młodzieżowe — miejsca, w których naturalnie spotyka się osoby bardziej spontaniczne i aktywne. Nie trzeba od razu znaleźć „najlepszej przyjaciółki”. Czasami dobrze mieć kilka różnych kręgów: jednych znajomych do spokojnych rozmów, innych do wyjść, jeszcze innych do wspólnych zainteresowań. Po drugie, zamiast czekać, aż ktoś zaproponuje spotkanie, proszę sama inicjować konkretne rzeczy: „w sobotę chcę zrobić X, kto idzie?”. Ludzie spokojniejsi czasem nie inicjują, ale chętnie dołączają, kiedy ktoś inny stworzy plan. Natomiast samotnego czasu nie traktowałabym jako kary ani „gorszej wersji życia”. Można stworzyć sobie dni, które są intensywne i ciekawe również bez towarzystwa: nauczyć się czegoś nowego, zrobić projekt, pojechać w nowe miejsce z bezpiecznym planem, tworzyć, trenować. Nie po to, żeby zastąpić ludzi, tylko żeby Pani nastrój nie był całkowicie zależny od tego, czy ktoś akurat może się spotkać. Warto też zadać sobie pytanie: „Czy ja po prostu bardzo lubię ludzi, czy zaczynam bać się ciszy i bycia sama ze swoimi myślami?”. To są dwie różne rzeczy. Jeśli podczas kilku dni bez spotkań pojawia się nie tylko nuda, ale bardzo silny lęk, smutek, poczucie bezwartościowości albo przekonanie, że życie nie ma sensu, wtedy dobrze byłoby porozmawiać z psychologiem. Nie musi Pani budować całego życia wokół nauki czy sportu. Dla wielu osób największym źródłem sensu rzeczywiście są relacje, wspólnota i doświadczenia. Zdrowiej jednak, kiedy ludzie są bardzo ważną częścią życia, ale nie jedyną rzeczą chroniącą przed pustką. W zespole EMITBERG możemy pomóc Pani przyjrzeć się temu, czy jest to przede wszystkim silna potrzeba kontaktów społecznych, czy również trudność w znoszeniu samotności i regulowaniu emocji bez obecności innych. W Pani wieku można nad tym pracować bez odbierania sobie spontaniczności i potrzeby „życia pełnią” — chodzi raczej o to, żeby mieć więcej niż jedno źródło energii i sensu.
Dzień dobry, dziękuję za tak szczerą wiadomość. Z Pani opisu wynika, że bliskie relacje, wspólne przeżycia i spontaniczność są dla Pani bardzo ważne. Potrzeba kontaktu z rówieśnikami, zabawy i nowych doświadczeń jest naturalna, szczególnie w okresie nastoletnim. Nie każdy czerpie poczucie spełnienia przede wszystkim z nauki, sportu czy innych indywidualnych aktywności — relacje również mogą być ważnym źródłem radości i sensu. Trudność pojawia się wtedy, gdy potrzeba kontaktu nie może zostać zaspokojona, a samotność zaczyna wiązać się z pustką i poczuciem, że dopiero wśród innych naprawdę Pani żyje. Nie oznacza to, że powinna Pani nauczyć się zadowalać spokojnym życiem, które do Pani nie pasuje. Warto raczej poszukać sposobów na budowanie życia, w którym jest więcej relacji i spontaniczności, a jednocześnie zadbać o to, by samopoczucie nie zależało wyłącznie od dostępności innych osób. Na początek proponuję jeden konkretny krok: poszukać dodatkowej przestrzeni do poznawania rówieśników o podobnym temperamencie — na przykład grupy zainteresowań, zajęć, wolontariatu lub wydarzeń dla młodzieży. Można też spróbować inicjować spotkania, zamiast czekać, aż znajomi sami zaproponują wspólne wyjście. Nie każda znajomość musi od razu stać się bliska, ale regularny kontakt z większą liczbą osób zwiększa szansę na znalezienie tych, z którymi będzie Pani nadawała na podobnych falach. Warto również przyjrzeć się temu, co dokładnie pojawia się w czasie dłuższej rozłąki: czy jest to nuda, samotność, poczucie wykluczenia, obawa, że coś Panią omija, czy może wrażenie, że bez innych trudno poczuć własną wartość. To ważne rozróżnienie, bo od niego zależy, co najbardziej pomoże. Jeśli pustka jest silna, często powraca lub utrudnia codzienne funkcjonowanie, warto porozmawiać z psychologiem. Wspólnie można poszukać indywidualnie dopasowanych sposobów na zaspokajanie potrzeby relacji i budowanie większej równowagi emocjonalnej. Nie musi Pani wybierać między życiem pełnym ludzi a umiejętnością spędzania czasu samodzielnie. Można potrzebować wielu relacji i intensywnych doświadczeń, a jednocześnie stopniowo budować poczucie, że również w spokojniejszych momentach Pani życie ma wartość.
Dzień dobry. Wiesz co? Mam wrażenie, że całkiem dobrze rozumiesz, czego potrzebujesz, żeby czuć się szczęśliwa. Lubisz ludzi, wspólne przygody, spontaniczne pomysły, śmiech i emocje. Chcesz korzystać z młodości, poznawać świat i mieć z kim dzielić te wszystkie doświadczenia. I nie widzę w tym niczego złego! Nie każdy odnajduje największą satysfakcję w samotnym rozwijaniu pasji. Dla niektórych ludzi to właśnie relacje, rozmowy i wspólne przeżycia są najważniejszym źródłem radości. Możliwe, że masz po prostu dużą potrzebę kontaktów społecznych i nowych doświadczeń. Twoi znajomi najwyraźniej potrzebują czegoś innego. Lubią spokojniejsze życie, rzadziej się spotykają i prawdopodobnie dobrze się z tym czują. Nie musisz ich zmieniać ani rezygnować z tych znajomości. Możesz przecież mieć kilka różnych grup przyjaciół, z którymi spędzasz czas na różne sposoby. I właśnie tutaj widzę dla Ciebie ciekawą możliwość. Zamiast zastanawiać się, jak przyzwyczaić się do samotności, spróbuj poszerzyć swoje towarzystwo. Może w szkole, podczas lokalnych wydarzeń, koncertów, zajęć czy wolontariatu znajdziesz ludzi, którzy podobnie jak Ty uwielbiają coś organizować i wspólnie przeżywać? A może sama zaczniesz proponować konkretne wyjścia? Czasami inni też mają ochotę gdzieś pójść, tylko nikt nie wychodzi z inicjatywą. Jest jednak jedna rzecz, której warto się spokojnie przyjrzeć. Piszesz, że po tygodniu bez spotkań pojawia się pustka i poczucie, że tylko wśród ludzi naprawdę żyjesz. Byłoby dobrze zrozumieć, czy jest to przede wszystkim tęsknota za towarzystwem, czy może samotność wywołuje również trudne emocje, przed którymi próbujesz uciec. Jeśli ta pustka staje się bardzo dokuczliwa, rozmowa z psychologiem może pomóc Ci ją lepiej zrozumieć. Nie musisz zmieniać swojej osobowości ani szukać sensu życia tam, gdzie odnajdują go inni. Warto natomiast zadbać o to, żebyś potrafiła dobrze czuć się również w spokojniejsze dni, bez odbierania sobie radości z kontaktów z ludźmi. Masz przed sobą mnóstwo możliwości poznawania nowych osób. I kto wie, może to właśnie Ty będziesz kiedyś tą koleżanką, która zbiera wszystkich razem i wymyśla najfajniejsze wspólne przygody? Życzę Ci dużo takich chwil, ale też odrobiny spokoju wtedy, kiedy akurat nic szczególnego się nie dzieje. Robert J Błaszczyk
Podobne pytania
- Dzień dobry, mam takiego kolege, który mieszka 6 km od mojej rodzimej miejscowości. Za każdym razem
Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.


