stany zawieszenia, czyli częsty silny stres, silny lęk czy strach. Odgrywa się ten stan z czasów dzi

Nie mamy pełnej kontroli nad tym ile stresu pojawi się w życiu. Zapanowanie nad sytuacją w pracy może pomóc na jakiś czas. Zawsze mogą pojawić się inne źródła stresu niezależne od nas. W opisanym przypadku prawdopodobnie najlepsza będzie terapia. Jeśli źródłem problemów są sytuacje z dzieciństwa to polecam terapię w nurcie psychodynamicznym lub psychoanalitycznym. Ciężko mi odnieść się do zacytowanej wypowiedzi terapeuty. Faktem jest, że terapeuta jedynie asystuje w procesie zmiany i terapii. Asystowanie to okazuje się bezcenne i bardzo skuteczne. Dzięki terapii można poradzić sobie z przeszłością i znacząco zwiększyć swoją odporność na stres, zadowolenie z życia i poczucie własnej wartości. Ważne jest, by odpowiednio dobrać nurt terapii do potrzeb, a także aby terapeuta był osobą o odpowiednich kompetencjach (np. ukończył rekomendowaną szkołę terapii, korzystał z superwizji). Równie ważne jest to, aby terapeuta odpowiadał pacjentowi jako człowiek. Oczywiście terapeuta nie dzieli się swoim prywatnym życiem w gabinecie, ale chodzi o to jak pacjent odczuwa kontakt z nim i czy ma poczucie, że nawiązanie relacji terapeutycznej opartej na zaufaniu jest w ogóle możliwe. Aby rozpocząć właściwą terapię można zacząć od konsultacji z psychologiem, który po 1-3 spotkaniach określi jaki nurt w tej sytuacji będzie najlepszy lub można spróbować pójść od razu na konsultację do terapeuty np. psychodynamicznego. W razie potrzeby terapeuta przekieruje do innego specjalisty. Życzę powodzenia i pozdrawiam.

Dzień dobry, nie da się w pełni kontrolować występującej ilości stresu w codziennym życiu, a jego całkowite unikanie może skutkować kolejnymi trudnościami. Warto udać się na wizytę do psychologa w celu nauki sposobów radzenia sobie ze stresem oraz niwelowania trudności. Pozdrawiam serdecznie, mgr Karolina Adamek

Dzień dobry, zrozumienie, że Twoje stany lęku i stresu mogą mieć swoje korzenie w dzieciństwie, jest już ważnym krokiem do lepszego radzenia sobie z nimi. Doświadczenia z przeszłości, takie jak brak poczucia bezpieczeństwa ze strony ojca, mogą wpływać na nasze reakcje w dorosłym życiu. Kluczowe jest to, abyś teraz, jako dorosły, mógł świadomie budować poczucie bezpieczeństwa dla siebie, zarówno w pracy, jak i w życiu codziennym. Czasem znalezienie balansu w życiu – między pracą, odpoczynkiem, a wsparciem emocjonalnym – jest kluczem do radzenia sobie z trudnymi emocjami. Warto zastanowić się, co daje Ci poczucie spokoju i bezpieczeństwa, i dążyć do tego, aby takie elementy miały większe miejsce w Twoim codziennym życiu.

Dzień dobry, opisuje Pan stany silnego lęku, stresu i poczucia „zawieszenia”, które – jak Pan zauważa – mogą mieć związek z doświadczeniami z dzieciństwa i brakiem wystarczającego poczucia bezpieczeństwa. Takie doświadczenia rzeczywiście mogą wpływać na sposób, w jaki układ nerwowy reaguje na stres w dorosłym życiu. Z tego, co Pan pisze, rozumiem, że zastanawia się Pan, czy rozwiązaniem byłoby maksymalne ograniczenie stresu, na przykład poprzez wybór bardzo spokojnej pracy. Choć na pewnym etapie życia zmniejszenie przeciążenia może być pomocne, zwykle nie stanowi pełnego rozwiązania problemu.Całkowite unikanie stresu rzadko prowadzi do trwałej poprawy. Paradoksalnie może nawet wzmacniać przekonanie, że jest Pan bezradny wobec trudnych emocji i sytuacji. Znacznie ważniejsze jest stopniowe budowanie zdolności do radzenia sobie z napięciem oraz odzyskiwanie poczucia wpływu i sprawczości. Psychoterapia może być w tym procesie bardzo pomocna, choć jej celem nie jest całkowite usunięcie lęku czy stresu. Częściej chodzi o lepsze rozumienie własnych reakcji, naukę regulacji emocji oraz rozwijanie umiejętności pozostawania w kontakcie z trudnymi doświadczeniami bez poczucia przytłoczenia. Warto również pamiętać, że poczucie bezpieczeństwa nie wynika wyłącznie z warunków zewnętrznych. Duża jego część opiera się na przekonaniu, że nawet jeśli pojawi się stres, dysponuje Pan zasobami, aby sobie z nim poradzić. Życzę Panu powodzenia i wytrwałości w dalszym procesie zdrowienia.