Przedstawiony przykład, dotyczy schizoidalnego zaburzenia osobowości a pochodzi z podręcznika „Psych

Przedstawiony przykład, dotyczy schizoidalnego zaburzenia osobowości a pochodzi z podręcznika „Psychoterapia psychodynamiczna zaburzeń osobowości” i wyraziście ukazuje sam problem i jego skalę:

Pacjent, mężczyzna w średnim wieku, przychodzący na terapię trzy razy w tygodniu
rozpoczął sesję od skargi, że czuł się źle po sesji dnia poprzedniego. Powiedział, że musiał
w porze lunchu pojechać na spotkanie ze znajomym, ale w pewnym momencie podróży zdał
sobie sprawę, że może albo zboczyć z drogi i wrócić do domu, albo kontynuować jazdę na spotkanie. Pojechał na spotkanie. […..] Dotarł do celu, ale czuł się zbyt zmęczony żeby pójść
do domu i zadzwonić dzwonkiem. Czuł się pozbawiony energii i myślał o powrocie. Nawrócił samochodem, zjechał z drogi i zasnął na mniej więcej godzinę. Potem pojechał do domu.
Uświadomił sobie, że jest wcześnie, ale nadal czuł się zmęczony, a kiedy wszedł do środka
zasnął na kilka godzin - na 3 godziny, jak sądził.

Czy istnieje obecnie poważna strategia łagodzenia, uporczywej, nie dającej się opanować, bardzo charakterystycznej dla tego zaburzenia senności, stanowiącej obok zmęczenia dominujący objaw.
Dotknięty chorobą, zmuszony jest wykonywać codzienne obowiązki, w tym zawodowe, i prowadzić w miarę normalne życie. Z upływem lat, sytuacja staje się coraz trudniejsza.

Uzyskanie rzeczowych informacji jest trudne.