Problemy małżeńskie

Od dłuższego czasu nie potrafię się porozumieć z mężem. Mąż stale próbuje nade mną dominować, nie zgadza się na nic co proponuję, stale narzeka, zrzuca na mnie wszystkie obowiązki domowe a jednocześnie stale dokucza mi, że ciągle coś zaniedbuję albo, że stale oczekuję pomocy a sama jej nie daję. Nie jest to jednak prawda. Mam wrażenie, że mąż neguje wszystko co mówię dla samego negowania. Jeśli chodzi o obowiązki domowe to wszystkie wykonuję ja a jeśli próbuję negocjować ten układ albo wyrażam niezadowolenie z takiego podziału- mąż torpeduje mnie zarzutami, że on więcej pracuje albo że on wychowuje moją córkę z poprzedniego związku. Sytuacja jest dla mnie bardzo trudna emocjonalnie- zwyczajnie nie mam już siły ani rozmawiać z mężem ani planować życia rodzinnego (wspólnego spędzania czasu) bo wszystko, co powiem lub zrobię jest nie tak. Jestem ogromnie przeciążona codziennymi obowiązkami (dom, 2 dzieci, prowadzę firmę, którą obecnie rozwijam i mam w związku z tym więcej obowiązków), mam stale bóle głowy, brzucha, bóle kręgosłupa, jestem osłabiona (mam takie dni, że wszystko wykonuję o wiele wolniej niż normalnie). Do tego jestem ciągle wycofana i spięta. Ciągle chodzę na palcach i uważam, żeby nie narazić się czymś mężowi, jestem bardzo wycofana i zamknięta w sobie. Nie pomagają rozmowy (słyszę: sama się zmień, to Twoja wina, tak jest i będzie i już), nie pomaga taktyka: wszystko robię sama, nie pomaga schodzenie z drogi i akceptowanie planów i pomysłów męża. Rozmowy na
temat naszej sytuacji tylko zaostrzają stanowisko męża i powoduje dodatkowe ataki pod moim adresem. Najbardziej srogim argumentem i najbardziej ostatecznym jest argument o wspólne wychowywanie mojej córki z poprzedniego związku, ale są też argumenty, że on więcej pracuje i to daje mu prawo do "nicnierobienia" względem dzieci i obowiązków domowych. Czuję się osaczona... Mąż nie pozwala mi spotykać się z koleżankami, stara się kontrolować to, gdzie wychodzę, w wiele miejsc zabrania mi wychodzić (np gdy zamierzam gdzieś iść z dziećmi twierdzi, że to beznadziejny pomysł- nawet jeśli mam iść tylko ja i dzieci to on się nie zgadza). Gdy wychodzę sama z dziećmi z domu np na spacer to ciągle dzwoni z pytaniem co robię i kiedy wrócę. Nie wiem co robić. Próby namówienia męża na terapię są nieskuteczne.... słyszę, że sama jestem nienormalna i sama mam zrobić ze sobą porządek. Gdy ja rozpoczęłam własną terapię byłam tak atakowana, że szybko ją przerwałam- ciągle słyszałam drwiny z ust męża jak to wydaję pieniądze na coś co mi nie pomaga. Teraz słyszę, że "mam zacząć znów być normalna"... ale przez zachowanie męża, jego ciągłe negowanie wszyskiego j ataki na mnie ja już nie jestem tą samą radosną i samodzielną kobietą...