Czy to już choroba?

Witam, Zacznę od tego,że jestem jeszcze bardzo młodą osobą.Często docierały do mnie komentarze na temat mojego,rzekomo dziwnego zachowania,zarówno od rodziców jak i znajomych(z czym ja się nie zgadzałam ).Problem polega na tym,że następuje ''klik'' i jestem inną osobą.Z osoby ciepłej,radosnej,towarzyskiej i uśmiechniętej zmieniam się w odludka i płaczkę.To zmienia się kilkakrotnie w ciągu doby.W zależności od tego jaką teraz jestem osobą zmienia się postrzeganie świata,zainteresowania czy nawet rodzaj muzyki jaki słucahm.Ostatnimi dniami,będąc w tej negatywnej postaci zażyłam sporą dawkę leków nasennych (moja mama leczy się na depresje,lekarstwa należą do niej),nie nazwę tego próbą samobójczą,ale miałam natrętne myśli i przeświadczenie o beznadziejności świata.Gdy w pozytywnej odsłonie cieszę się życiem i aktywnie z niego korzystam.Moje zmiany widoczne są także w postrzeganiu osób i tu sprawa staje się kłopotliwa.W ''dobrej'' odsłonie wiem co czuję do bliskiej mi osoby,w przeciwnym typie chcę zerwać relacje i doprowadzam do sprzeczek.Chwilami mam niekontrolowane napady śmiechu,wpatruję się w coś bez sensu albo nie reaguje jak ktoś do mnie mówi,staję się wulgarna,chcę skrzywdzić siebie albo innych,mam chęć bycia złą,czuję się wypłukana z uczuć.Czuje jakbym miała dwie osobowości.W wieku przedszkolnym byłam na wizycie u psychologa z powodu wykluczenia ojca z rodziny i napadów agresji,nigdy więcej u psychologa nie byłam.Moje pytanie brzmi,czy konsultacja z psychologiem jest konieczna i czy mówimy tu już o jakiejś dolegliwości?