Piszę tu ponieważ potrzebuje pomocy. Tydzień temu zakończyła się moja przyjaźń nie z mojej winy. Po

Dzień dobry! Pana odczucia są jak najbardziej naturalne. Łączą nas bliskie relacje - miłosne, przyjacielskie, rodzinne - zarówno z kobietami, jak i mężczyznami, ich charakter jest niepowtarzalny. Utrata (dosłowna z chwilą czyjej śmierci lub symboliczna, jak w Pana przypadku) każdej ważnej osoby boli i wiąże się z potrzebą opłakania takiej relacji. To wymaga czasu - zwyczajowo mówi się o roku. Na początek w ramach "psychoedukacji" polecam zgłębienie koncepcji Elisabeth Kubler-Ross, która opisała fazy w sytuacji żałoby. Jeżeli Pana stan będzie się pogarszał do stopnia, w którym będzie miał Pan poczucie, że to ponad Pana siły - proponuję wsparcie psychoterapeutyczne. Być może ów przyjaciel znaczył i symbolizował dla Pana więcej, niż na poziomie świadomym jest Panu na ten moment dostępne. Bez przepracowania takich wątków, żałoba po jego utracie może przybrać przetrwały charakter i w różnorodny sposób rzutować na inne Pana aktualne i przyszłe relacje. Życzę wrażliwości i troski wobec samego siebie.

Dzień dobry, myślę, że Pana uczucia i przeżycia w związku z opisaną sytuacją są normalne i ma Pan pełne prawo do ich odczuwania. Jeżeli uważa Pan, że warto by było jednak skonsultować ten stan ze specjalistą lub potrzebuje Pan wsparcia w zrozumieniu tego, co się z Panem dzieje, warto pójść na terapię lub konsultację psychologiczną. Życzę spokojnego dnia.

Bardzo mi przykro z powodu zakończonej przyjaźni :( No naturalne, iż odczuwa Pan w tym momencie smutek i w związku z tym chce się Panu płakać. Na przyjaciół wybieramy osoby, z którymi czujemy się lepiej niż z innymi, które są dla nas wyjątkowe, bliskie. Smutek jest tym większy im niespodziewana była dana sytuacja, a z tego co widzę, to Pana przyjaciel nagle odsunął się od Pana. Kiedy coś lub kogoś tracimy przechodzimy, w pewnym tego znaczeniu, przez żałobę. Żałoba najczęściej składa się z kilku faz, takich jak: niedowierzanie, proszenie by to nie była prawda, złość, smutek, aż w końcu zaczynamy czuć się lepiej. Te fazy przebiegają w różnym tempie i czasie, nie które z nich są pomijane. Proszę w tym czasie szczególnie zatroszczyć się o siebie. Być może przyniesie Panu ulgę spędzenie czasu z innymi znajomymi. Jeśli uczucie smutku nie będzie mijało przez co najmniej 2 tygodnie lub jeśli wcześniej poczuje Pan taką potrzebę może Pan zawsze zgłosić się po wsparcie do specjalisty.