Od dłuższego czasu(około roku) czuję straszne obrzydzienie do swojej sylwetki.Pomimo tego, że wszysc

Zdecydowanie uważam ,że wizyta u specjalisty jest wskazana .
Już samo obrzydzenie do siebie czy zbyt niska waga i chęć chudnięcia to powód do konsultacji .
Na pewno psychoterapeuta sprawdzi wszystkie obszary związane z tym „tematem „ i zadecyduje czy potrzebna jest terapia .
Pozdrawiam

Z pewnością warto byłoby wybrać się do specjalisty. Opisywane przez Panią odczucia względem własnego ciała, to już obszar do pracy. W gabinecie można byłoby także przyjrzeć się bliżej temu, co sprawiło, że takie uczucia pojawiły się około rok temu i utrzymują się.

Dzień dobry,

jak najbardziej warto udać się do psychologa, aby przyjrzeć się temu co wpływa na to, w jaki sposób patrzy Pani na siebie, jak postrzega Pani swoje ciało. Mogą to być problemy związane z samoakceptacją, samooceną. Na pewno rozmowa z psychologiem pozwoliłaby Pani dotrzeć do źródła problemu oraz poszukać rozwiązania.
Pozdrawiam serdecznie,
Joanna Szlasa-Więczaszek

To, co opisujesz, nie powinno być bagatelizowane. Sama masa ciała nie mówi jeszcze wszystkiego, ale przy wadze około 44–45 kg i wzroście około 160 cm jesteś już osobą bardzo szczupłą, a mimo to nadal odczuwasz silne niezadowolenie ze swojego wyglądu i potrzebę dalszego chudnięcia. Szczególnie niepokojące jest to, że mimo zapewnień innych ludzi nadal widzisz przede wszystkim „nadmiar tłuszczu”, cellulit i niedoskonałości. To może świadczyć o zaburzonym postrzeganiu własnego ciała oraz rozwijających się zaburzeniach odżywiania lub obrazu ciała.

Warto wiedzieć, że cellulit czy drobna tkanka tłuszczowa są czymś całkowicie naturalnym — nawet u bardzo szczupłych osób. Kobiece ciało fizjologicznie potrzebuje tkanki tłuszczowej do prawidłowego funkcjonowania hormonów, mózgu i całego organizmu. Problem zaczyna się wtedy, gdy człowiek przestaje widzieć siebie realistycznie i jego samoocena zaczyna być podporządkowana wadze, wyglądowi lub ciągłemu dążeniu do „idealnej” sylwetki.

To, że pytasz, czy „to jest normalne”, jest bardzo ważne — bo wiele osób z rozwijającymi się zaburzeniami odżywiania przez długi czas słyszy w głowie, że „przesadzają”, „mogą jeszcze trochę schudnąć” albo że „przecież nie są bardzo wychudzone”. Zaburzenia odżywiania nie zaczynają się dopiero w skrajnej niedowadze. Często zaczynają się właśnie od obsesyjnego myślenia o ciele, ciągłego porównywania się, poczucia obrzydzenia do siebie i przekonania, że „jeszcze nie wyglądam wystarczająco dobrze”.

Dlatego uważam, że warto skonsultować się ze specjalistą — najlepiej psychologiem lub psychoterapeutą, który zajmuje się zaburzeniami odżywiania albo obrazem ciała. Nie dlatego, że „na pewno jesteś chora”, ale dlatego, że Twoje myśli o sobie zaczynają powodować cierpienie i mogą się pogłębiać. Im wcześniej ktoś otrzyma pomoc, tym łatwiej zatrzymać rozwój problemu.

Zwróć uwagę też na kilka rzeczy:

* czy często myślisz o jedzeniu, wadze albo wyglądzie,
* czy boisz się przytycia,
* czy unikasz jedzenia albo masz wyrzuty sumienia po posiłkach,
* czy Twoje samopoczucie zależy od tego, ile ważysz,
* czy często sprawdzasz ciało w lustrze albo przeciwnie — unikasz patrzenia na siebie,
* czy trudno Ci uwierzyć ludziom, kiedy mówią, że wyglądasz dobrze.

Jeżeli zauważasz u siebie część z tych objawów, tym bardziej warto poszukać wsparcia. To nie jest „fanaberia” ani „próżność”. Cierpienie związane z własnym ciałem potrafi być bardzo poważne i z czasem przejąć kontrolę nad całym życiem.